βellerophon on your phone


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана



Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


به جای او به مغز من بزن


🥰🥰 ممنونم زوزو جون من در خدمتم🥰🗡️


Репост из: Saint chaos
بلر جون خوش اومدی
بیا موقع بولی کردن همدیگه حاضر باش 🫶


من جنسیتم زنداییه.


فقط در صورتی فورواردای این برام قابل درکه که پشت سرم جاجم کردین




دیسلایک ندید:( اگه دوست دارید لینکشو بهتون میدم🤓


واسه چیزایی که از کتابا میخونم و می‌خوام یادم نره یه کانال جدا زدم🤓 دیگه اینجا نمیفرستم


دست از تقلا بردار و بذار تاریکی تورو دربربگیره. بذار غرق شی. ایتس اوکی.




کیری‌ترین خواب عمرمو دیدم راستی.


حالا نه از همه نظر. از بیشتر نظرا نه نبود:))


بعضی وقتا فکر میکنم اگر یه زن سیسهت بودم بهتر بود.




کتابی که الان دارم میخونم (Mohammad and the blievers) ادعا می‌کنه اسلام در زمان زیست پیامبر و سال‌ها (قرن‌ها؟)ی پس از مرگش دین مستقلی نبود، بلکه فقط آیینی عرفانی شامل تأکید بر یکتاپرستی و اعتقاد به آخرت میشد. حتی اعتقاد به محمد به عنوان پیامبر در قرن های بعد رایج شد. از اسناد این موضوع چیزیه که به عنوان «شهادة» در اسلام شناخته میشه: در قرن اولیه اسلام شهادت فقط شامل تیکه‌ی «لا اله الله الا الله» بود و قسم به رسالت محمد بعدها اضافه شد. در این شرایط طبیعیه که مؤمن بودن به آیین اولیه فقط شامل اعتقاد به یکتاپرستی می‌شده. وقتی شرط ایمان به آیین اولیه فقط یکتاپرستی باشه، مسیحیان و یهودیان رو هم دربر می‌گیره. پس مومنان اولیه به آیین اولیه، گروهی مسیحیان و یهودیان رو هم شامل می‌شده که در جامعه تحت فرمان محمد زیست میکردند. احتمال می‌ره جنگ‌های ذکر شده‌ی محمد با قبایل یهودی (مثل سرنوشت وحشتناک قبیله‌ی بنی قریضه) فقط به خاطر اجبار به پذیرش سلطه‌ی سیاسی محمد و مومنان بر حجاز بوده.

موضوع بعدی فتوحات مسلمانان بعد از مرگ پیامبره. به استناد منابع مسیحی و دیگر منابع، حمله‌ی مومنان به فلسطین با نابودی کلیساها و خون‌ریزی بسیار همراه بوده. ممکنه این ادعا رگه‌هایی از حقیقت داشته باشه اما شواهد باستان‌شناختی از همچین نابودی‌ گسترده‌ای پشتیبانی نمیکنه. بلکه نشون میده مناطق مورد فتح مسلمانان (در این مورد خاص بررسی شده، سوریه) تحت یه روند تدریجی تحول اجتماعی و فرهنگی قرار گرفته. به نظر میاد فاتحین تنها بر تسلط سیاسی و دریافت مالیات از سرزمین‌های مغلوب تمرکز داشتن. اونا نظم سیاسی جدیدی رو ایجاد کردند و شاید برنامه اصلاحات توحیدی (و اخلاقی؟) با محوریت ایمان به خدای یکتا داشتن، اما خواستار ایمان ساکنین به یک دین جدید نبودند.
نامه‌ای از Isho'yahb III، پدر کلیسای نسطوری عراق در نامه به یک اسقف ذکر می‌کنه که «فرمانروایان جدید نه‌تنها با مسیحیت جنگی ندارند، بلکه آیین مارا تحسین می‌کنند، به پیامبران و قدیسان پرودگار ارج می‌نهند و به کلیسا و صومعه‌ها هدیه می‌بخشند»
نوشته‌ی دیگه از اسقف sebeos، یکی از توصیفات اولیه از اقدامات مومنین رو ذکر میکنه: سبئوس اشاره می کند که اولین فرماندار مومنین در اورشلیم یک یهودی بود. انتساب پیوندهای نزدیک به یهودیت یکی از روش‌های جدلی مورد علاقه نویسندگان مسیحی این دوره برای بی‌اعتبار کردن مخالفین بود، بنابراین باید در مورد این ادعا محتاط بود. اما اگر درست باشه، شواهد بیشتری از اعتراف پذیری و شخصیت آشکار جنبش مؤمنان نشون میده. ذکر شده که سالهای اولیه مومنین از عبادتگاه‌های یهودیان و مسیحیان استفاده میکردند.
کتاب روایات تاریخی بعد از مرگ پیامبر رو بررسی میکنه و از خلافت ابوبکر و جنگ‌های ردّه تا شورای شش نفره‌ی منتخب عمر برای انتخاب رهبر بعدی مسلمین (شورایی شامل شخص علی که مختوم به انتخاب عثمان و بیعت علی با او شد) و جنگ داخلی مسلمین به رهبری علی و معاویه رو شرح میده: عثمان که از نزدیکان و خویشان خودش برای سمت‌های سیاسی استفاده میکرد موجب نارضایتی انصار میشه. بعد از خلافت علی او به استفاده سیاسی از انصار و هاشمیون ادامه میده و معاویه برای از دست ندادن فرماندهی سوریه با علی جنگ می‌کنه عجیبه که برخلاف ادعای قبلی کتاب منابع اسلامی رو برای بررسی به حد کافی معتبر میدونه. به هرحال، نکات جالبی رو میگه. مثلا ابوموسی اشعری فرمانده‌ی منصوب علی در کوفه بوده.
برای مسئله‌ی جانشینی پیامبر در جامعه مومنان استدلال‌هایی شده. طرفداران علی به وراثت و نسب خونی توجه کردند، عده‌ای به «سابقون» یعنی آنهایی که در ایمان به پیامبر پیشتاز بودند اشاره کردند و عده‌ای به اینکه پیامبر در سالهای آخر عمرش افرادی را در منصب های مهم قرار میداد که با وی مخالف جدی داشتند. خالد بن ولید با اینکه جنگهایی علیه پیامبر رهبری کرد بعدها توسط خود پیامبر لقب سیف الله گرفت. اما به نظر می‌رسد از مهم‌ترین معیارهای مومنان تقوا بود. خوارج با علی دشمنی کردند چرا که اورا به قدر کافی با تقوا نمی‌دانستند و ابوموسی اشعری را به داوری برگزیدند چرا که او را به پارسایی شناخته بودند.
بعد از مرگ معاویه چهار نفر ادعای خلافت کردند: عبدالله ابن زبیر، حسین بن علی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر و عبدالله بن عمر. به غیر از حسین هر سه مدعی دیگه به خلافت یزید راضی شدند. کوفه که سابقا مجمع طرفداران علی بود به حسین نامه نوشت و خواستار سرگیری جنبش ضدمعاویه‌ی پدرش شد. از اینجا به بعد میشه به طرفداران علی با عنوان «شیعه» یاد کرد که با مذهب شیعه به عنوان یک دکترین الهی تفاوت دارد.


متن بعدی‌ای که می‌بینید دومین تلاش ناکام من برای خلاصه نوشتن از کتابیه که میخونم. کیری شد و ناقص موند ولی ترجیح میدم پی‌ویم نمونه.


در دنیا از کسی بیشتر از خودم متنفر نیستم.






اینکه یکی بهت میل و passion داشته باشه باید خیلی کیف بده.

Показано 20 последних публикаций.

9

подписчиков
Статистика канала