آقای امام رضا دیدن ضریح و فرش های گل قرمزتان است که این پشتههای بزرگ دلتنگی را از روی دلم بر می دارند، و می برند تا بالای بلندترین کوه و روز بعد سیزیفوار بر می گردانند همینجا مثل سنگی بزرگ روی سینهام. شما در تمام خاطره های من حضور دارید شما همان رگ گردنی هستید که خدا نزدیکتان در بغل قلبم نشسته است و حی لایزال به سر شاهد است، گاه می اندیشم زدودن عشق شما از دل نا ممکن است اگر آدمی بدون نفس کشیدن زنده بماند، محبت شما از دل این بنده حقیر هم زائل خواهد شد.