«شما ببینید، همونطور که آقای حائری میفرماد: «حافظهی دستان من، پر شده از دامان تو...» حتی دستها هم حافظه دارند. یادشون میمونه کدوم دست رو گرفتن. یادشون میمونه بین موهای کی چرخ خوردن. بعد چه جوری باید خالی شد از یه آدم؟ وقتی حتی سرانگشتات هم مقاومت میکنن؟ وقتی یادشون نمیره؟