در ادامه، این تاریخنگار بزرگ با نمایش توانایی و لیاقت خود سمَتهای بیشتری گرفت. اولین اقدام حسن پیرنیا پس از ورود به وزارت خارجه نوشتن نظامنامهی حق ویزا و دیگر تصدیقاتی بود که اتباع ایرانی خارج از کشور بتوانند از آن استفاده کنند.
اقدام بعدی حسن پیرنیا این بود که با کمک پدر و امینالسلطنه رضایت و حمایت مظفرالدین شاه را جلب و مدرسهی وزارتخانه را افتتاح کرد. در این مدرسه به کادر سیاسی و کارکنان وزارتخانه، سیاست آموزش داده میشد و خود پیرنیا در آن به تدریس حقوق بینالملل میپرداخت.
حسن پیرنیا در دستگاه دولت بسیار محافظهکار بود و از این رو همواره دیگران به او انتقاد میکردند. اما همین محافظهکاری به این انسان خردمند کمک کرد که افکارش را به بهترین نحو در دولت مطرح کند. او معتقد بود که لازم است عدلیه اصلاح شود و به این ترتیب سه طرح قانونی برای اصلاح آن ارائه داد. همچنین قانون اصلاح محاسبات را برای تأمین مالیه مطرح کرد. حسن پیرنیا در اواخر دورهی قاجار به نخستوزیری منصوب شد و تأثیر زیادی در روند سیاسی ایران در فضای بینالمللی داشت. این مرد خوشنام سیاسی در 10 سال پایانی عمر علاوهبر این موارد در بسیاری از زمینههای دیگر به اصلاح امور فرهنگی و علمی پرداخت، مدارس مختلفی را تأسیس کرد یا از تأسیس آنها حمایت کرد و همچنین برای تدوین کتابهای درسی فعالیتهای سودمندی انجام داد.
در همین دوره بود که حسن پیرنیا تصمیم گرفت نگارش کتابهای «
تاریخ ایران باستان» و «
داستانهای ایران قدیم» را به شیوهی تاریخنگاری جدید آغاز کند. در آن زمان، از کتاب اول او گزیدهای با عنوان «
ایران قدیم» تهیه کردند که در مدارس تدریس میشد.
حسن پیرنیا در 29 آبان سال 1314 از دنیا رفت. منزل مسکونی او در خیابان منوچهری تهران قرار دارد و با نام عمارت مشیروالدوله یا عمارت پیرنیا در سازمان میراث فرهنگی، ثبت ملی شده است.
𝐉𝐎𝐈𝐍 𝐔𝐒:
@History_of_Iran7