من قفسی هستم که دنبال پرنده میگردد . دیوارها نزدیک میشوند و تهدیدهای بیصدا زمزمه میکنند . هر نفس مثل سنگی است که در سینهام فرو میرود ، و سایهها آرام آرام از گوشههای ذهنم چکه میکنند . دنیای بیرون یک همهمهی دور است که محو میشود ، در حالی که درونم ، طوفان هرگز آرام نمیگیرد . در سکوت فریاد میزنم ، غرق در پژواکها ، گمشده در دریایی بیکرانه .
فرانز کافکا