وقتی او بمیرد؛
او را از میان غبار جهان بردارید، آرام و بیصدا، چنانکه نسیم برگِ آخرِ پاییز را از زمین برمیچیند. بگذارید روحش در باد حل شود، در نور ذوب گردد، و او را به ستارههای کوچک تبدیل کنید؛
ستارگانی که هر یک، نفسِ جاودانِ مهربانی و حضور اویند.
بگذارید او در قامتِ نور بر آسمان بتابد و چهرهی شب را بیاراید.
آنگاه آسمان دیگر تنها آسمان نخواهد بود، بلکه لبخند اوست که در تاریکی میدرخشد.
و جهانیان، سر در گریبان حیرت، عاشق شب خواهند شد؛
شبی که به جای سردی، گرمای او را در خود دارد.
آن زمان، خورشید با همهی سوز و شکوهش رنگ میبازد، چرا که درخششِ او در تاریکی، از هزار طلوع دروغینِ روز زیباتر است.
و آدمیان خواهند فهمید که جاودانگی، در نور خالصِ عشق است، نه در گرمای خستهی خورشید.
آری، وقتی او بمیرد، پایان نخواهد بود؛
تنها شکلی دیگر از حضور آغاز میشود.
حضوری درخشان در دلِ بینهایت شب، جایی که مرگ نیز در برابر نورش سر تعظیم فرود میآورد.
او را از میان غبار جهان بردارید، آرام و بیصدا، چنانکه نسیم برگِ آخرِ پاییز را از زمین برمیچیند. بگذارید روحش در باد حل شود، در نور ذوب گردد، و او را به ستارههای کوچک تبدیل کنید؛
ستارگانی که هر یک، نفسِ جاودانِ مهربانی و حضور اویند.
بگذارید او در قامتِ نور بر آسمان بتابد و چهرهی شب را بیاراید.
آنگاه آسمان دیگر تنها آسمان نخواهد بود، بلکه لبخند اوست که در تاریکی میدرخشد.
و جهانیان، سر در گریبان حیرت، عاشق شب خواهند شد؛
شبی که به جای سردی، گرمای او را در خود دارد.
آن زمان، خورشید با همهی سوز و شکوهش رنگ میبازد، چرا که درخششِ او در تاریکی، از هزار طلوع دروغینِ روز زیباتر است.
و آدمیان خواهند فهمید که جاودانگی، در نور خالصِ عشق است، نه در گرمای خستهی خورشید.
آری، وقتی او بمیرد، پایان نخواهد بود؛
تنها شکلی دیگر از حضور آغاز میشود.
حضوری درخشان در دلِ بینهایت شب، جایی که مرگ نیز در برابر نورش سر تعظیم فرود میآورد.