توقعات عجیبی از من دارد؛ مگر میشود با قلبی که درحال مبدل شدن به خاکستر است خوابید و خواب خوش دید؟ مگر میشود همه چیز را نادیده گرفت و روزی را ز نو شروع کرد؟
من چنین توانایی هایی ندارم.
ذهنم شلوغ است. شاخه های پر پیچ و خم افکار چندین و چند روزه ام در هم تنیده و افسار مغزم را به دست گرفته اند؛ صدای فریاد و خروش سهمناک افرادی تهی از وجود و ریشه، بند بند وجودم را به لرز واداشته است.
خیال نمیکنم؛ آنها را یکی یکی میشنوم و از بر میشوم... جالب است، ساکت نمیشوند. صورتم داغ میشود و نفسم بند می آید؛ اول "اعتماد" به صورتم سیلی میزند و بعد "تاوان".
دست هایم در هم گره خورده و قبله ای نامعلوم را هدف التماس های خود قرار داده اند؛ آخر کدام خالقی چنین فریاد های بلندی را که در و دیوار درگاهش را لرزانده است نادیده میگیرد؟ گمان نمیکردم پستی و خواری تا این حد لایه های آسمان را دریده باشد!
مهره های سیاه و سوخته ام جلوی چشمانم خاکستر میشوند و با هر نفس بر سینه ام مینشینند؛ هوا را میتوانم پس بزنم اما آب را چه کنم؟ اقیانوس سرشار از خاکسترم کابوسی بی انتها شده است.
صفحه ی بازی از این رو به آن رو شده است. خالی شده ام و چیزی برای دفاع از آخرین مهره ام ندارم؛ همه چیز در تلاطم بی نظیر مغزم تمام شده به نظر میرسد. لبخندی بر لب دارم!
بازی روزگار را ببین. چه خوش چیده است خالق یکتا.