در پسِ بیقراریهای ذهنم، آدمی را آرام دفن کردم و دیگری را بیاجازه به زندگیام راه دادم؛ نه با یقین، فقط از سرِ خستگیِ ادامه دادن. نمیدانم این تغییر نجات است یا فقط شکل تازهای از گمشدن. قلبم میان رضایتِ نصفه و نارضایتیِ مبهم معلق مانده، نه دل میکند نه میماند. گاهی حس میکنم خودم را تماشا میکنم که از خودم فاصله گرفتهام. نه امیدِ روشنی دارم نه اندوهِ کامل؛ چیزی میان این دو که نامی ندارد. بعضی شبها خاطرهای از کنارم رد میشود و من وانمود میکنم نمیشناسمش. شاید بزرگ شدن یعنی پذیرفتنِ همین نیمهکاره بودنِ احساسها. من به وصال فکر نمیکنم، فقط به ادامه دادن فکر میکنم حتی وقتی دلم همراهی نمیکند. انگار زندگی مرا در نقطهای نگه داشته که نه آغاز است نه پایان. و من، با تمام تردیدهایم، هنوز در حال امتحان کردنِ خودم هستم.