ناخواناخوانی


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


دفترچه‌ای مجازی برای
خواندن و نوشتن و
دیدن و شنیدن
•
#شعر #متن #روزنامه‌نگاری
#طنز #گرافیک #وغیره

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


#تک‌بیت‌خوانی

با که گردون سازگاری کرد تا با ما کند

بر مرادِ دانه هرگز آسیا گردیده است؟
•
#کلیم_کاشانی

• @NaaKhaaNaa


#قصیده‌خوانی

📜 قصیدۀ آبیه

> خاک‌برسر شده‌است حالا آب!

> مجتبی احمدی
•

آه، واحسرتا، دریغا آب!
خسته‌جان و غریب و تنها،‌ آب
روزگاری کیابیایی داشت
بود در هرکجای دنیا، آب
گاه با رود می‌دوید به دشت
گاه می‌ماند توی دریا، آب...
بس‌که بسیار بوده پیش از این
گشته در قصّه‌ها هویدا، آب
می‌شده گاه کوزه از او پُر
می‌رسیده به دستِ «لیلا»، آب...
تا همین چند سال پیش هنوز
داشت وضعیّتی مصفّا، آب
همچنان شاد، جو به جو می‌رفت
شانه می‌زد به موی افرا، آب
بود «سهراب» با صدایش خوش
بود مضمونِ شعرِ «نیما»، آب
گرچه با لوله منتقل می‌شد
بود قطعاً ولی گوارا، آب...
▫️
آه، اما هرآنچه بود، گذشت
خاک‌برسر شده‌است حالا آب!
گاه‌گاهی اگرچه هست؛ کم است
گاهی از بیخ نیست امّا آب
آب، آن آبِ ناب، گُم شده است
چندوقتی‌ست نیست پیدا آب
رفته؛ اما کجا؟ نگفته به ما
رفته از دستِ خاک، گویا آب
ولی البتّه او خبر دارد
بی‌خبر نیست از قضایا آب...

«ما» وقیحانه، آب را کُشتیم
غرقه در خاک شد سراپا آب
آب را، بی‌هوا، هبا کردیم
ریختیم -آه- بی‌محابا، آب
هرچه با آب، ما تمیز شدیم
دائم آلوده گشت با ما، آب...
همه با هم شدیم ماهی‌گیر
بس‌که آمیخت «لای و گِل» با آب
غوک‌ها هم ابوعطا خواندند
تا که هی رفت سمتِ بالا، آب
ما گرفتیم از آب نیز کَره
چون که دیدیم در مربّا، آب!
آب در شیر و شیر در پاکت
ای بسا چرب شد به اغوا، آب!...
▫️
- غالباً نان برای «ما» دارد
گر ندارد برای «آن‌ها»، آب
«و مِن الماء کلّ شیءٍ حیّ»
نقش خود را نموده ایفا، آب!
یک‌نفر، این‌هوا، زمین خورده
داده گاهی به عضوِ «شورا»، آب!
یک‌نفر، بار بسته با یک «طرح»
بس که بسته به خیکِ «اجرا»، آب
یک‌نفر، رانت خورده اما بعد
رُوش چیزی نخورده، حتّی آب
و ریاکار، بوده نانش گرم
دارد او موقعِ تقاضا، آب
آن‌که از «شمر» هم «یزید»تر است
گاه مُوید: «حسین، سقّا، آب»...
▫️
بله، ماییم این‌چنین بِشکوه!
وه، که با ما شده‌است زیبا، آب!
بس که او را مدیریت کردیم
همه‌جا را کند شکوفا، آب!
پس طبیعی‌ست این‌که می‌بینیم
توی برنامه‌های «سیما»، آب...
لاجرم، منجلاب خواهد شد
گر بماند همیشه یک‌جا، آب
دخل را هرچه بود سوزاندیم
خرج کردیم وقتِ اطفا، آب
ولی امکان ندارد این‌که از آب
خورده باشد تکان در این‌جا، آب
هرکه هم گفت، گوش‌مان نشنید
توی هاون نکوفت، الّا آب
آب، آخر گذشت از سرمان
پس نوشتیم که: دریغا آب!...
▫️
آه، ای آب، آبِ خوب، مرو!
باز با ما بمان شکیبا، آب!...
یاد آن روزهای خوب به‌خیر!
بودنت بود شادی‌افزا، آب!
می‌نوشتیم روی تخته‌سیاه
وقتِ آموزشِ الفبا، «آب»
تا كه بابا به بچه نان می‌داد
بچه می‌داد دستِ بابا، آب...
آه، ای آب، درگذر از «ما»
تو روان باش جان مولا، آب!
تو روان باش تا روان باشیم
از ميانِ كويرمان تا آب...

•
#آب #بحران_آب #بی‌آبی
#طنز #جد #قصیده #شعر
[منتشرشده در روزنامۀ اعتماد، صفحۀ «غیرقابل اعتماد»، چهاردهم تیرماهِ نودوهفت]
•

• @NaaKhaaNaa


📜 ✅
#غیر_قابل_اعتماد | ۲۷

> صفحۀ #طنز روزنامۀ اعتماد
> پنج‌شنبه چهاردهم تیرماه ۹۷

> نشانی: yon.ir/ZZMCK
> پی‌دی‌اف: yon.ir/doSJ2
•

• @NaakhaaNaa


#سعدی‌خوانی
#گلستان‌خوانی
•
[حکایت]
> توانگرزاده‌ای را دیدم بر سرِ گورِ پدر نشسته و با درویش‌بچه‌ای مناظره درپیوسته که صندوقِ تربتِ ما سنگین است و کتابه رنگین و فرش رخام‌انداخته و خشتِ پیروزه درو به‌کار برده؛ به گورِ پدرت چه ماند خشتی دو فراهم آورده و مشتی دو خاک بر آن پاشیده.
درویش پسر این بشنید و گفت: تا پدرت زیر آن سنگ‌های گران بر خود بجنبیده باشد پدرِ من به بهشت رسیده باشد.

خر که کمتر نهند بر وی بار
بی‌شک آسوده‌تر کند رفتار

مرد درویش که بارِ ستمِ فاقه کشید
به درِ مرگ، همانا که سبک‌بار آید
به همه‌حال، اسیری که ز بندی برهد
بهتر از حالِ امیری که گرفتار آید
•
> گلستانِ سعدی
> بابِ هفتم؛ در تأثیرِ تربیت
•

• @NaaKhaaNaa


#تک‌بیت‌خوانی

این هم‌سفران، پشت به مقصود، روانند

شاید که بمانم قدمی پیش‌تر اُفتم!
•
#کلیم_کاشانی

• @NaaKhaaNaa


#رباعی‌خوانی

> رباعیاتِ فوتبالی
•• با گُل‌به‌خودی‌های مدیران چه کنیم؟

> مجتبی احمدی

#یک
در اشارت به خاطره‌سازیِ بروبچه‌های تیم‌ملی در راستای اصل مانایی، با عنایت به غزل آن حضرت که فرمود «هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود»، نیز در مدحتِ مردانِ مرد فرماید:
از خاطره‌های شادمان حذف نشد
این «تیم» ز لوحِ دل و جان حذف نشد
گر حذف شد از «جام جهانی»، اما
از نقشۀ مردانِ جهان حذف نشد

#دو
در تفسیر این معنا که مرگ و زندگی دو روی یک سکه‌اند اما واقعا این چه قرعۀ سختی بود که به تیم‌ملی ما افتاد، و در تأکید بر اهمیتِ سرسبزی و شکفتگی، و ضرورتِ مقاومت و استقامت فرماید:
مانند شکوفه در تگرگ افتادیم
سبزیم، اگر شبیه برگ افتادیم
نستوه و صبور، «زندگی» را دیدیم
هربار که در «گروهِ مرگ» افتادیم

#سه
در ایضاح این گزاره که «رفتنی باید بره» و ردّ این مدعا که «اون‌که رفته دیگه هیچ‌وقت نمیاد» و در تأکید اکید به‌طور کلی فرماید:
با آتشِ پُر شراره برمی‌گردیم
با این تیمِ ستاره برمی‌گردیم
ای جام جهانیِ بدون ایران!
رفتیم، ولی دوباره برمی‌گردیم

#چهار
در اشارت توأم با تأکید بر این نکته که «چقدر خوبیم ما» اما به قول شاعر «ای جان، در اگر نتوان نشست» و در ضرورتِ دست‌یابی به «حتماً» و «قطعاً» فرماید:
ماییم سری که بین سرها ماندیم
با هیمنه در صدر خبرها ماندیم
هرچند که دست‌مان به «حتماً» نرسید
از بس که دوباره در «اگر»ها ماندیم

#پنج
در توصیف آن واقعه که آسمان را به زمین نیاورد و آب از آب تکان نخورد و نخواهد خورد اگر بگذارند، ایضاً در عنایت به عنایت خداوند فرماید:
گر که به کسی برنخورَد، با شادی-
با شور و نشاط و شوق، اما عادی-
با لطفِ خدا، «زنان» کنارِ مردان
رفتند به استادیومِ آزادی...

#شش
در تعویضِ فضا و در شکایت از تقدیر و قضا، با اشارت به وضعیتِ این مرز پُرگهر و برخی مسئولانِ پُرثمر و باقی قضایا فرماید:
با خاکِ امیران و کبیران چه کنیم؟
با این‌همه رنج‌های ایران چه کنیم؟
یارب، تو در این بازیِ حساس بگو
با گُل‌به‌خودی‌های مدیران چه کنیم؟

#هفت
ایضا در تعویض فضا، و در اظهار نیازمندی به درگاه خداوندی فرماید:
دریاب تو کشورِ گل و بلبل را!
گُل خوردنِ این چند مدیرِکل را!
آزرده و خسته‌ایم، یارب بچشان
یک بار به ما «شادیِ بعد از گُل» را

#هشت
در شرح ماوقع و تفسیرِ اوضاعِ قاراشمیش و بازار آشفته، نیز در تأویلِ بازیِ خطرناکِ دغل‌کاران و تکل‌های خطای رانت‌خواران و گاوبندی‌های مردم‌آزاران، ایضاً در عرض دعای این دل پرملال به درگاه قادر متعال فرماید:
هی حرکتِ پابه‌توپِ پیمان‌گُسَلان
هی وقت‌کُشی به شیوۀ بی‌عملان
در بازیِ بی‌رحمِ سیاست‌بازی-
یارب، برسان فرصتِ گُل را به یلان.

•
[منتشرشده در روزنامۀ «اعتماد»، صفحۀ «غیر قابل اعتماد»، هفتم تیرماهِ نودوهفت]
•
#رباعی #طنز #شوخ‌طبعی
#فوتبال #تیم_ملی #ایران
•

• @NaaKhaaNaa


📜 ✅
#غیر_قابل_اعتماد | ۲۶

> صفحۀ #طنز روزنامۀ اعتماد
> پنج‌شنبه ۷ تیرماه ۹۷

> نشانی: yon.ir/kPdfo
> پی‌دی‌اف: yon.ir/Zgbro
•

• @NaakhaaNaa


#رباعی_خوانی

> رباعیاتِ فوتبالی
•• یارب، به دفاع و حمله و شوت قسم!

> مجتبی احمدی

[در آستانۀ بازی تیمِ ملی فوتبال ایران با تیمِ پرتغال در جام‌جهانی ۲۰۱۸]

#یک
گر اهلِ شمال و گر جنوبید شما
در حمله، دفاعِ یارکوبید شما

بازیکن‌های جان! به قولِ «عادل»-
انصافاً که «چقدر خوبید شما»!

#دو
ای مردانِ بلندبالا، ببَرید!
دیروز نبرده‌اید، حالا ببَرید!

البته اگر هم که نشد، طوری نیست
امّا ببرید، جانِ مولا ببرید!

#سه
یارب، به همان گُلِ طلایی سوگند!
به پاسِ «خداداد» به «دایی» سوگند!

تا گُل بزنیم توپ‌مان را رد کن...
به «پیکه» که خورده بود لایی سوگند!

#چهار
حالش پس از آن چقدْر بد خواهد شد
می‌بازد و سوژۀ «نود» خواهد شد

هرچند که نامِ او «رونالدو» باشد
توپ از وسطِ دوپاش رد خواهد شد

#پنج
آن جشنِ ادامه‌دار خواهد آمد
با یک گُلِ خوشگوار خواهد آمد

باور کن اگر گُل نخوری، تیمِ عزیز!
با یک گُل هم بهار خواهد آمد

#شش
یارب، به دفاع و حمله و شوت قسم!
یارب، به خطا و داور و سوت قسم!

یاری فرما که «تیمِ ملّی» ببَرد
ما لایقِ بُردنیم، به موت قسم!

•
[منتشرشده در روزنامۀ اعتماد، صفحۀ ورزش، چهارم تیرماهِ نودوهفت]
•
#رباعی #طنز #شوخ‌طبعی
#فوتبال #تیم_ملی #ایران
•

• @NaaKhaaNaa


#کتاب‌خوانی

> ابوالمشاغل | #دوستی

در بابِ دوستی، که چه حکایتی‌ست واقعاً، در جایی حرف‌ها زده‌ام و بر این بیشترین تأكید را گذاشته‌ام که دوستی، ریشه در زمان دارد.
دوستی، یادهای مشترک است، راه‌های مشترک است، لبخندهای مشترک و گریستن‌های مشترک- در طولِ سالیانِ سال.
دوستی، ریشه در اعماق دارد؛ اعماقِ ازمنۀ ازدست‌رفتۀ بازنگشتنیِ تکرارنشدنی. بنابراین، این سخن که من و فلان، به‌تازگی دوست شده‌ایم، حرفِ مُفت مُفت است. این‌که ما شش‌ماه است یا یک‌سال، که دوستان صمیمی هم هستیم، حرفِ پرتِ مضحکی‌ست. زمان... زمان... عُنصرِ اساسیِ دوستی، زمان است. دوستی، عتیقه‌شدنِ یادها و روابط است؛ و «عتیقۀ نو» آشکار است که تا چه حد می‌تواند معنا داشته باشد.

باید آن‌روزها یادت بیاید؛ آن‌روزها که خیلی کوچک بودیم، نوجوان بودیم، جوان بودیم، شاگرد مدرسه و هم‌کلاسی بودیم، هم‌دانشکده و هم‌سنگر بودیم، هم‌محله و هم‌گروه بودیم، و ساعت‌ها می‌نشستیم و با هم از همه‌چیز دنیا، و از همۀ آن چیزهایی که هیچ‌چیز دربارۀ آن‌ها نمی‌دانستیم، حرف می‌زدیم. چه ریسه‌رفتن‌ها، چه مسخرگی‌کردن‌ها، چه بازی‌درآوردن‌ها، چه مویه‌کردن‌ها و اشک‌ريختن‌ها و در خلوتِ یک اتاقِ خاکستری با تو بودن‌ها...

بعضی‌ها عجیب خودشان را می‌چسبانند به آدم و دائماً به کلمۀ دوستی، آویزان می‌شوند و مرتباً می‌کوشند تأکید کنند که روابط‌شان با آدم، سرشار از دوستی است. این‌ها، دقیقاً مثل یک تکه نوارچسب لوله‌شده که دوسرش به‌هم آمده، هرچه می‌کنی، از دست و بالت جُدا نمی‌شوند و خلاصت نمی‌کنند. این‌ها آدم‌های بدی که نیستند. می‌توانند در محدودۀ «آشنایی»، «رفاقت»، «همکاری»، «همفکری» و خیلی چیزهای دیگر، واقعاً دل‌نشین و مفيد و علاقه‌برانگیز باشند؛ اما درد این است که ابداً به چنین حد و حدودی قانع نیستند. گاهی چنان توی حریم دوستیِ آدم می‌آیند و پابرهنه وارد خلوتِ خاص و مقدسِ انسان می‌شوند و همه‌چیز را با خُنک‌بازی‌های شبه‌دوستانه و نفرت‌انگیز خود به گند می‌کشند که آدم به صرافت می‌افتد دست به کارهای خیلی احمقانه و خطرناک بزند.

این‌ها سعی می‌کنند که برای دوستیِ قلّابی‌شان یک شجره‌نامچۀ مجعول هم درست کنند و این شجره‌نامچه را نشان هرکسی بدهند، و بعد، یک‌روز، وقتی مجبور می‌شوند بفهمند که ما چنین روابطی را مطلقاً دوستی نمی‌دانیم و نمی‌دانسته‌ایم و خودشان را بی‌خود و بی‌جهت سنجاق کرده بوده‌اند به زندگی آدم، فریادِ واشکایتا- وامصیبتا برمی‌دارند که: قدرِ دوستیِ گران‌بهای صادقانۀ ایشان را نمی‌دانستیم و نمی‌دانیم و به دوستیِ پرشُکوهِ فی‌مابین، خیانت ورزیده‌ایم... و لجوجانه می‌کوشند که واژۀ دوستی را -که از معدود محرّماتِ باقی‌مانده برای ماست- به فاضلابِ قشقرق‌ها بیندازند و به لجن بکشند و تعفّن.

نع! دوستی، مطمئن باش که یک رابطۀ دوسویه است. ممکن نیست که تو با دیگری دوست باشی، اما این دیگری، همچون پیکرۀ بلاهت، از این دوستیِ چندین‌وچندساله، بی‌خبر مانده باشد. نع! تو واژه‌ها را بد و خودپسندانه به‌کار گرفتی و توهّماتِ کاسب‌کارانه‌ات را واقعیّاتِ معتبرِ معنوی جا زدی. من، هرگز با تو دوست نبوده‌ام. ما، برای هم، رفقای بسیارخوبی بودیم؛ چراکه می‌توانستیم با رفق و مدارا در کنار هم باشیم و مشکلات را در کنار هم، از پیشِ پا برداریم. ما می‌توانستیم لحظه‌های خیلی‌خوبی را با هم داشته باشیم و خیلی‌چیزها را، دوشادوشِ هم تغییر بدهیم... اما دوستی، چیزی غیر از این حرف‌هاست. از جنسِ دیگر است.

این ممکن است که من، یک‌روز، عطف به یک مجموعه دلایل، یک گُلدانِ عتیقه را بردارم، زمین بزنم و بشکنم؛ اما یادت باشد که این گلدان، فقط وقتی عتیقه و خیلی کهنه باشد، دوستی‌ست -که در این‌حال، من همان‌قدر می‌سوزم که تو...
•
> از کتابِ #ابوالمشاغل
> زنده‌یاد #نادر_ابراهیمی
•

• @NaaKhaaNaa


#رباعی‌خوانی

از کوه برآمدیم و با رود شدیم
درگیر به آنچه جان بفرسود شدیم
ما چشمۀ جوشندۀ پاکی بودیم
در راه، دریغا که گِل‌آلود شدیم
•
ای جوی! بیا به‌هم هم‌آوا گردیم
با چشمه و شطّ و رود یک‌جا گردیم
پیوند کنیم روشنی با پاکی
باشد روزی دوباره دریا گردیم
•

#سیاوش_کسرایی
از کتابِ #گوشه_تماشا
> رباعی؛ از نیما تا امروز
> پژوهش: سیدعلی میرافضلی

• @NaaKhaaNaa


📜 ✅
#غیر_قابل_اعتماد | ۲۵

> صفحۀ #طنز روزنامۀ اعتماد
> پنج‌شنبه ۳۱ خرداد ۹۷

> نشانی: yon.ir/xOJEZ
> پی‌دی‌اف: yon.ir/Z6XTi
•

• @NaakhaaNaa


> سیاوش در برابرِ افراسیاب در بازی #چوگان
> شاهنامۀ شاه‌طهماسب

> به امیدِ موفقیتِ تیمِ ملیِ #فوتبال ایران عزیز
•

• @NaakhaaNaa


#تک‌بیت‌خوانی

اهل زمانه، مهرۀ شطرنج بوده‌اند

با هم خصومتی نه و سرگرمِ جنگ‌ها
•
#غنیمت_پنجابی

• @NaaKhaaNaa


#شعرخوانی

> نصرت رحمانی

بگذار هرچه نمی‌خواهند
بگوییم
بگذار هرچه نمی‌خواهیم
بگویند

باران که بیاید
از دستِ چترها
کاری برنمی‌آید

ما اتفاقی هستیم
که افتاده‌ایم.

> امروز، بیست‌وهفتمِ خردادماه، هجدهمین سالگردِ درگذشتِ زنده‌یاد #نصرت_رحمانی است. روحش شاد.

yon.ir/TvtI9
•

• @NaaKhaaNaa


#یادداشت‌خوانی

> برخورد نزدیک از نوعِ شاعرانه با #عید_فطر

حتما خودتان این نکته را می‌دانید اما من هم بالاخره باید نوشتن این نوشته را از یک‌جایی شروع کنم؛ پس، از این‌جا شروع می‌کنم: همان‌طور که «آدم»ها متفاوت‌اند، «برخورد»هایشان هم متفاوت است؛ حتی برخوردشان با یک چیزِ واحد. مثلا «غذا» را در نظر بگیرید؛ یکی می‌خورد تا بترکد، یکی می‌خورد تا سیر شود، یکی سیرنشده دست می‌کشد از خوردن، و یکی هم اساسا غذایی ندارد که بخورد. پس می‌بینید که برخورد آدم‌ها در رویارویی با یک چیز یا یک موضوع، به گونه‌های مختلف و متفاوت است. (البته اگر برخی‌ها درباره یک چیزهایی یا پاره‌ای از موضوعات، به تفاهم می‌رسند و برخوردشان یکی می‌شود، امری است علی‌حده و اصلا ربطی به متن ما ندارد، برای همین هم گذاشتیمش توی پرانتز.)

حالا برسیم به اصل حرف‌مان که درباره «شاعر»هاست. شاعران هم علی‌القاعده «آدم»اند، پس طبیعی و بدیهی است که برخوردشان با یک چیز یا یک موضوع، با هم متفاوت باشد. مثلا همان زندگیِ فوق‌الذکر را در نظر بگیرید؛ یکی مثل «حافظ شیرازی» در قرن هشتم، از «آب زندگی» و لب جوی و از این قبیل می‌گوید و این سؤال را مطرح می‌کند: «معنیّ آبِ زندگی و روضه ارم/ جز طرف جویبار و می خوشگوار چیست؟» اما شاعرِ هم‌روزگارش «خواجوی کرمانی»، ضمن این‌که از یکی درخواست می‌کند که بیاید، درباره «زندگی‌ِ بی‌او» می‌سراید: «بیا که بی‌تو ملولم ز زندگانی خویش/ که در فراقِ رُخت، زندگی عذابِ من است» درحالی‌که وضعِ «نظامی گنجوی» در قرن ششم، از این هم بدتر است و «زندگی» را این‌چنین ترسیم کرده: «به وقتِ زندگی رنجورحالیم/ که با گرگانِ وحشی در جوالیم.»
این‌ها تنها سه نمونه از برخوردِ متفاوت شاعران با یک موضوع بود؛ باید خودتان بروید دیوان شعرای قرن‌های پیشین را ورق بزنید تا ببینید درباره چه موضوعاتی، چه‌ها که نسروده‌اند!

و اما موضوعی که ما به سراغش رفتیم و کمی سعی کردیم ببینیم شاعران درباره‌اش چه‌ها سروده‌اند و برخوردشان با آن چگونه بوده، «ماه رمضان» و «عید فطر» است. در این زمینه هم، وضع همان است که اشاره شد؛ یعنی هریک از شاعران، به شیوه خودش از ماهِ روزه و روز عید سروده است. البته منکر برخی شباهت‌ها هم در برخورد شاعران نمی‌شوم؛ مثلا همین تشبیه «ابروی دلدار» به «هلال عید»، یا «دیدن روی یار» به «رؤیتِ هلال»، چنان‌که شاعر فرموده:
«بر سر بام بیا، گوشه ابرو بنمای
روزه‌گیران جهان منتظر ماه نواند»،
و این‌ها مضمون‌هایی رایج در شعر فارسی بوده است، هم‌چنان‌که قدّ یار، سرو بوده و چشمش نرگس و مویش شب؛ یعنی خلاصه هیچ‌جایش مثل آدمی‌زاد نبوده است! بگذریم.

شاعران، از سویی به فراخورِ سبک زندگی و خلق‌وخو و حتی اعصاب و روان‌شان، و از سویی با توجه به شیوه شاعری و سخنوری‌شان، هرکدام به نوعی با «ماه رمضان» و «عید فطر» برخورد کرده‌اند. در ادامه، همان‌طور که پروفسور «آلن هاینک»، برخورد با بشقاب‌پرنده را دو جور می‌دانست و از «مشاهده از دور» و «برخورد نزدیک» سخن گفت و بعد «برخورد نزدیک» را به چند نوع تقسیم کرد و در همین راستا «استیون اسپیلبرگ» هم فیلمِ «برخورد نزدیک از نوع سوم» را ساخت، ما هم می‌خواهیم برخوردِ نزدیکِ شاعران قدیم با «عید فطر» -و بالطبع با «ماه رمضان»- را به صورت گذرا و شتاب‌زده بررسی کنیم و انواع واقعا مختلفش را برای نخستین‌بار در تاریخ، نشان بدهیم...

> برخورد از نوعِ خداپسندانه/ برخورد از نوعِ شاد/ برخورد از نوعِ صریح/ برخورد از نوعِ منطقی/ برخورد از نوعِ خسته/ برخورد از نوعِ عصبانی/ برخورد از نوعِ حافظ!
•
> ادامه‌اش را در نشانی زیر بخوانید:
http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=103686
•
> مجتبی احمدی
> صفحۀ طنزِ «روزنامۀ اعتماد»
> #غیر_قابل_اعتماد
•

• @NaaKhaaNaa


📜 ✅
#غیر_قابل_اعتماد | ۲۴

> صفحۀ #طنز روزنامۀ #اعتماد
> پنج‌شنبه ۲۴ خرداد ۹۷

> نشانی: yon.ir/PIeRd
> پی‌دی‌اف: yon.ir/JpSse
•

• @NaakhaaNaa


#حکمت‌خوانی

> وَ قَالَ (عليه‌السلام) فِي صِفَةِ الدُّنْيَا:
تَغُرُّ وَ تَضُرُّ وَ تَمُرُّ.

إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَرْضَهَا ثَوَاباً لِأَوْلِيَائِهِ وَ لَا عِقَاباً لِأَعْدَائِهِ وَ إِنَّ أَهْلَ الدُّنْيَا كَرَكْبٍ بَيْنَا هُمْ حَلُّوا إِذْ صَاحَ بِهِمْ سَائِقُهُمْ فَارْتَحَلُوا .

> و در صفتِ #دنيا فرمود:
مى‌فريبد و زيان مى‌رساند و مى‌گذرد.

خدا دنيا را پاداشى نپسنديد براى دوستانش و نه كيفرى براى دشمنانش. مردمِ دنيا چون كاروان‌اند، تا بار فكنند كاروان‌سالارشان بانگ بر آنان زند تا بار بندند و برانند.
•
> #نهج‌البلاغه | حکمتِ ۴۱۵
> #امام_علی –درودِ خدا بر او-
> برگردان: #سیدجعفر_شهیدی
•

• @NaaKhaaNaa


#یادداشت‌خوانی

> فريب‌خورده و رهاشده

به طرف گفتند حالا كه كنار پادگان خانه كردی، آيا سروصدای نظامی‌ها تاثيری بر روح و روانت نگذاشته؟ جواب داد نع، نع، نع، نع. اين لطيفه معروف‌تر از آن است كه توضيحی ضميمه‌اش كنم و بگويم آن نع‌نع را به آهنگِ اك، او، ئه، آر بخوانيد...

قضيۀ #تلويزيون و شبكه‌های #ماهواره‌ای دقيقاً همين است...

به خدا اگر فکری نکنیم، عن‌قریب زامبی‌ها به جان‌مان خواهند افتاد.

> یادداشتِ #سيدعلی_ميرفتاح را در نشانی زیر بخوانید:

http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=103355


• @NaaKhaaNaa


#مثنوی‌خوانی

> بی ‌یادِ توام نَفَس نیاید

ای نامِ تو، بهترین سرآغاز
بی ‌نامِ تو، نامه کی کنم باز
ای یادِ تو، مونسِ روانم
جز نام تو نیست بر زبانم
ای کارگشای هرچه هستند
نامِ تو، کلیدِ هرچه بستند
ای هیچ خطی نگشته ز اوّل
بی‌ حجتِ نامِ تو مُسجّل
ای هست‌کُنِ اساسِ هستی
کوته ز درت درازدستی...
ای مقصدِ همّتِ بلندان
مقصودِ دلِ نیازمندان
ای سرمه‌کشِ بلندبینان
دربازکنِ درون‌نشینان
ای بر ورقِ تو درس ایام
ز آغاز رسیده تا به انجام
صاحب تویی، آن دگر غلام‌اند
سلطان تویی، آن دگر کدام‌اند
راهِ تو به نورِ لایزالی
از شرک و شریک هر دو خالی...
در عالمِ عالم آفریدن
به زین نتوان رقم کشیدن
هر دم نه به حقّ دسترنجی
بخشی به من خراب گنجی
گنجِ تو به بذل کم نیاید
وز گنجِ کس این کرم نیاید
از قسمتِ بندگیّ و شاهی
دولت تو دهی به هرکه خواهی
از آتشِ ظلم و دودِ مظلوم
احوال همه، توراست معلوم
هم قصۀ نانموده دانی
هم نامۀ نانوشته خوانی
عقل، آبله‌پای و کوی تاریک
وآن‌گاه رهی چو موی باریک
توفیقِ تو گر نه ره نماید
این عقده به عقل، کی گشاید
عقل از درِ تو بصر فروزد
گر پای درون نهد بسوزد
ای عقلِ مرا کفایت از تو
جُستن ز من و هدایت از تو
من بددل و راه بیم‌ناک است
چون راه‌نما تویی چه باک است...
احرام گرفته‌ام به کویت
لبّیک‌زنان به جست‌وجویت
احرام‌شکن بسی‌است زنهار
ز احرام شکستنم نگه‌دار
من بی‌کس و رخنه‌ها نهانی
هان ای کسِ بی‌کسان، تو دانی
چون نیست به جز تو دست‌گیرم
هست از کرمِ تو ناگزیرم...
تا غرق نشد سفینه در آب
رحمت کن و دست‌ گیر و دریاب
بردار مرا که اوفتادم
وز مرکبِ جهل خود پیادم
هم تو به عنایتِ الهی
آن‌جا قدمم رسان که خواهی
از ظلمتِ خود رهایی‌ام ده
با نورِ خود آشنایی‌ام ده
تا چند مرا ز بیم و امید
پروانه دهی به ماه و خورشید
تا کی به نیاز هر نوالم
بر شاه و شبان کنی حوالم
از خوانِ تو، بانعیم‌تر چیست
وز حضرتِ تو، کریم‌تر کیست
از خرمن خویش دِه زکاتم
منویس به این و آن براتم
تا مزرعۀ چو من خرابی
آباد شود به خاک و آبی
خاکی دِه از آستانِ خویشم
وآبی که دغل برد ز پیشم
روزی که مرا ز من ستانی
ضایع مکن از من آنچه مانی
وآن‌دم که مرا به من دهی باز
یک سایه ز لطف بر من انداز
آن سایه نه کز چراغ دور است
آن سایه که آن چراغ نور است
تا با تو چو سایه نور گردم
چون نور ز سایه دور گردم
با هرکه نفس برآرم این‌جا
روزی‌ش فروگذارم این‌جا
درهای همه، ز عهد خالی‌ست
الّا درِ تو که لایزالی‌ست
هر عهد که هست در حیات است
عهد از پسِ مرگ بی‌ثبات است
چون عهد تو هست جاودانی
یعنی که به مرگ و زندگانی
چندان‌که قرار عهد یابم
از عهدِ تو روی برنتابم
بی ‌یادِ توام نفس نیاید
با یادِ تو، یادِ کس نیاید...

> از آغازِ منظومۀ «لیلی و مجنون»
> اثرِ #نظامی_گنجوی
•

• @NaaKhaaNaa


#متن‌خوانی

> مسیح من، مسیح تو

لیلِت! من سال‌هاست که دلم می‌خواهد آن حرف‌ها را تمام کنم؛ ولی باز می‌ترسم؛ درست همان‌طور که آن‌شب ترسیدم.

عزیز! مسیحِ تو در دسترس بود؛ باورکردنی، نزدیک، و می‌شد به او دست کشید و لمسش کرد؛ ولی مسیحِ من نبود! کسی اگر خار در چشم‌هایش باشد و استخوان در گلویش، لمس‌کردنش آسان نیست؛ هست؟
مسیحِ من، پیغمبری بود که با معجزه هم نمی‌شد باورش کرد. چیزی اگر می‌گفتم، تو فکر می‌کردی تخیل شاعرانۀ من است و او خیال نبود...

لیلت! من امشب برای این‌که باز تو را نزدیک حس کنم، تمام انجیل را ورق زدم و کلمه‌به‌کلمه مسیحت را نفس کشیدم؛ بعد انجیل را بستم. خواستم بخوابم؛ نشد. بالشم آهسته خیس شد. مسیحِ سخت‌گیر من، این‌سو ایستاده بود و مسیحِ سهل‌گیرِ تو آن‌سو، و من لابه‌لای تصویر این دو مرد، می‌گریستم!

حواریان نشسته بودند. مسیحت آب آورد و پای همه را شست؛ با مهربانی و لطفی که تنها از پسر مریم برمی‌آمد. چه دوست‌داشتنی است لیلت این مرد! آدم دلش می‌خواهد بپرد و دستش را ببوسد...

و امشب، بین تصویر این دو مرد، چه سرگردانم!

مجسمه در دست‌های مسیح تو بود؛ مجسمۀ کبوتری گِلی. در او دمید. کبوتر، جان گرفت و پرواز کرد و همه ایمان آوردند؛ درست همان‌طور که یک معجزه باید باشد. پرواز دادن یک مجسمه! آه، چه‌قدر آدم دلش می‌خواهد به این پیامبر ایمان بیاورد!

«همام» آمد؛ آدمِ گِلی؛ گفت: «حرف»! گفت: «تشنه‌ام». مسیحِ من گفت: «برو خوب باش! خدا با خوبان است». همام گفت: «نه، بیش از این. من تشنه‌ام. خوبان کی‌اند؛ چطورند؟»

مسیح من می‌توانست بگوید: مؤمن‌اند؛ نماز می‌خوانند؛ روزه، صدقه، خمس... مثل همۀ آنچه پیغمبران تاریخ گفته‌اند؛ ولی نگفت. او که مثل همه نبود.

گفت: «دنیا آن‌ها را می‌خواهد؛ اما آنان نمی‌خواهندش! اسیرشان می‌کند؛ اما جان‌شان را می‌دهند تا آزاد شوند.»
گفت: «اگر اجلی که خدا خواسته، نبود، لحظه‌ای جان‌شان در کالبد نمی‌ماند؛ پَر می‌کشید.»
گفت: «خوف مانند چوبی که می‌تراشند، آن‌ها را می‌تراشد. مردم می‌بینندشان و می‌گویند: آن‌ها بیمارند؛ اما آن‌ها بیمار نیستند. می‌گویند: دیوانه‌اند و آن‌ها دیوانه چیز بزرگی هستند.»

باز گفت و گفت و گفت و همام، چون صاعقه‌زده‌ای، بی‌هوش شد؛ خشک شد؛ مجسمه شد... و مُرد!

دَمِ مسیحِ تو، کبوترِ گِلی را جان داد و دَمِ مسیحِ من، جانِ آدمِ گِلی را گرفت. چه شباهتی!

از من نپرس چرا او با انسان چنین می‌کند!؟ از من نپرس چرا او معلمِ تکلیف‌های سخت، امتحان‌های شاق و جریمه‌های بزرگ است!؟ دست روی دلم نگذار که دلم زخم است؛ زخمِ تنهاییِ شاگردی که زیرِ نگاهِ غضبناکِ معلمِ سخت‌گیرش، عاشقانه از شوق می‌لرزد.

او پنهانی‌ترین لایه‌ها را هم زلال می‌خواهد. او کوچکیِ روحم را جریمه می‌کند؛ حتی اگر هزار رکعت نماز همراه آورده باشم. وقتی عیسای انجیلِ متی، نصیحتم می‌کند، کودک می‌شوم؛ همه‌چیز ساده و کودکانه می‌شود و مهربانانه باید همه را دوست بدارم. با یک اعتراف، از گناهانم پاک می‌شوم؛ شاد می‌شوم و می‌توانم از شادی برقصم؛ اما روبه‌روی کتابِ خطبه‌های او، ناگهان بزرگ می‌شوم. او ناگهان تمامِ شادی‌های حقیرِ کودکانه را می‌گیرد و همۀ سختی‌های شگرف، رنج‌های ژرف و اندوه‌های سترگ را در کوله‌ام می‌ریزد و من باید از غمِ خلخالی که در دوردست‌ها از پای زنی کشیده‌اند، بمیرم؛ چون مرا بزرگ می‌خواهد.
به‌جای شادی‌های کودکانه، باید لذتِ بهجت‌های عمیق را بچشم. باید دیوانۀ امرِ عظیمی باشم. باید جانم را بدهم تا دنیا اسیرم نکند. باید... نمی‌دانم، او... او همان امانتی نیست که کوه‌ها نکشیدند؟

لیلت! حرف‌هایم تمام شد و تنها یک راز تلخ مانده است که اگر نگویم، باز آن میهمانی ناتمام می‌ماند.

مسیحِ ما هم مصلوب شد! کاش می‌شد این جمله را همین‌طور مجهول گذاشت و برایش فاعلی پیدا نکرد؛ اما نمی‌شود! ما مسیح‌مان را خودمان مصلوب کردیم؛ با دست‌ها و دل‌های خودمان؛ باورت می‌شود؟...

صلیب، آماده بود و او بر سکو بود. پیراهنی از پشم بر تن داشت و ردایی و بند شمشیر و نعلینش از لیف خرما بود. پیشانی‌اش چون زانوی شتر، پینه داشت. آن بالا ایستاد؛ روبه‌رویمان؛ چشم‌درچشم؛ «مردم! من پندهای همۀ پیامبران را به شما رساندم. آنچه را باید گفت، گفتم. با تازیانه‌ام، ادب‌تان کردم؛ اما پند نگرفتید. هر جور که خواستم به‌پیش‌تان برانم، پیش نرفتید؛ به‌هم نپیوستید. شما را به خدا! آیا در انتظار پیشوایی غیر از من هستید که راه‌تان را هموار کند و شما را به حق برساند؟»

و ما در انتظارِ پیشوایی غیر از او نبودیم و فقط او را می‌خواستیم؛ او را؛ بیش از آن‌که باید، می‌خواستیمش! در چشم‌هایش، خنجری بود که وجدان‌مان را تیغ می‌زد. چشم از او گرفتیم و به زمین خیره شدیم؛ به خاک؛ مثل همیشه به خاک!...
•
> #امام_علی –درود خدا بر او-

> بخشی از متن
> نوشتۀ #نفیسه_مرشدزاده
•

• @NaaKhaaNaa

Показано 20 последних публикаций.

68

подписчиков
Статистика канала