هی میگه دیر شده، دیر شده! چی دیر شده؟ کی دیر کرده؟ تو؟ اصلا چند سالته تو مگه؟ بیستوپنج، شش سالت بیشتر که نیست، هست؟ اصلا گیریم هست! ده سال اول زندگیترو که بچگی کردی و ملزومات زنده بودنرو یاد گرفتی. ده سال دوم هم افتادی توی تغییرات هورمونی، درس و کنکور و در نهایت کم کم فهمیدی داستان چیه. الآن هم نهایت یه چند سالیه که داری خودترو میشناسی و با علاقهمندیهاو ارزشهای خودت زندگی میکنی. شاید هنوز اونقدراهم خودترو نشناسی که این هم باز مشکلی نداره. به دنیا نیومدیم با بقیه رقابت کنیم که، اومدیم اشتباه کنیم، تجربه کنیم، یاد بگیریم، خراب کنیم و بسازیم. چی دیر شده عزیز من؟ درسته ما همه مسافر زندگیایم ولی مقصد و مسیر هممون که یه شکل نیست. یکی باید پیاده بره برسه، یکی با قطار بره برسه، یکی باید بخوره به بن بست و صد بار دور بزنه تا برسه! توان و شرایط آدمها باهم فرق میکنه و همین یعنی اساسا مقایسهی خودت با دیگران کار اشتباهیه؛ چون هیچکس جای تو و در شرایط مشابه تو نبوده و نیست. پس به جای اینکه مدام تماشاگر تلاش و رسیدنهای بقیه باشی، براشون آرزوی موفقیت کن و باقی انرژیترو بذار پای ساختن رویاهای خودت!
حتی اگر هفتاد درصد نقشهرو توی ذهنت داری شروع کن و سی درصد باقی مونده رو توی مسیر بساز. اینرو هم بدون که شاید الان و توی این لحظه هنوز خیلی دیر نباشه، ولی اگر دست روی دست بذاری و اجازه بدی اشتیاقت نابود بشه، واقعا دیر میشه!