از يك جايى به بعد
ديگر دوست داشتن
معنىِ خاصى نمى دهد،
فقط بايد ديوانه وار عاشقش باشى،
عاشق كه باشى،
با فكرش به خواب مى روى
و با كابوسِ رفتنش
از خواب بيدار ميشوى...
عاشق كه باشى،
هزاران حرفِ ناگفته دارى...
که بر سر دلت مینشیند و تبدیل به بغض میشوند...
ديگر دوست داشتن
معنىِ خاصى نمى دهد،
فقط بايد ديوانه وار عاشقش باشى،
عاشق كه باشى،
با فكرش به خواب مى روى
و با كابوسِ رفتنش
از خواب بيدار ميشوى...
عاشق كه باشى،
هزاران حرفِ ناگفته دارى...
که بر سر دلت مینشیند و تبدیل به بغض میشوند...