طوفان از بعد اولین جلسهی مشاورم شروع شد. زمانی که سیستمهای دفاعیم از کار افتادن و در سیاه و بزرگ باز شد.
پشت اون در پر بود از حقایقی که همیشه انکارشون میکردم. حقیقت اینکه خودم رو دوست ندارم، بیارزشم و ترجیح میدم وجود نداشته باشم.
انقدر در طول عمرم این در رو با گل و گیاه تزئین کرده بودم که فراموشم شده بود پشتش چی خوابیده.
اما بالاخره سیاهی بیرون اومد و تمام وجودم رو گرفت. سرد، تلخ و پر از تیغ بود. هرجایی رو که لمس میکرد، خون و اشک بیرون میریخت.
توصیفی برای اون روزها ندارم جز اینکه خیلی سخت بود. هنوزم هست.
اما یک مدت که گذشت به حضورش عادت کردم و پذیرفتمش. پذیرفتم که هیچوقت حس نکردم کسی دوستم داره. هیچوقت فکر نکردم برای زندگیم کافیم و هیچوقت به خودم باور نداشتم.
هنوز هم بلد نیستم زخمهام رو درمان کنم اما دیگه ازشون متنفر نیستم.
و فعلا همین کافیه.
پشت اون در پر بود از حقایقی که همیشه انکارشون میکردم. حقیقت اینکه خودم رو دوست ندارم، بیارزشم و ترجیح میدم وجود نداشته باشم.
انقدر در طول عمرم این در رو با گل و گیاه تزئین کرده بودم که فراموشم شده بود پشتش چی خوابیده.
اما بالاخره سیاهی بیرون اومد و تمام وجودم رو گرفت. سرد، تلخ و پر از تیغ بود. هرجایی رو که لمس میکرد، خون و اشک بیرون میریخت.
توصیفی برای اون روزها ندارم جز اینکه خیلی سخت بود. هنوزم هست.
اما یک مدت که گذشت به حضورش عادت کردم و پذیرفتمش. پذیرفتم که هیچوقت حس نکردم کسی دوستم داره. هیچوقت فکر نکردم برای زندگیم کافیم و هیچوقت به خودم باور نداشتم.
هنوز هم بلد نیستم زخمهام رو درمان کنم اما دیگه ازشون متنفر نیستم.
و فعلا همین کافیه.