🔴🔵 تحلیل پدیده سکوت و تحول در سازمانها(قسمت اول)
✅امروزه سازمان ها به اعضا و کارمندانی نیاز دارند که به چالش های محیطی پاسخگو بوده و از تسهیم اطلاعات و دانش و نظرات انتقادی و پیشنهادی خود هراسی نداشته و درباره اعتقادات موثر و کارگشای خود ثابت قدم باشندکه نیل به این مقصود مستلزم ایجاد توانایی در افراد و گشایش مجراهای باز ارتباطی است.
بررسی پژوهش ها در این زمینه نشان میدهد که عوامل سازمانی موثر بر سکوت افراد پیامد دو عامل ترس مدیران از بازخورد منفی و مجموعه ای از باورهای ضمنی مدیران است، که زمینه ساز سکوت اختیار کردن اعضا با انگیزه های مختلف می شود. آرگریس و شون در این خصوص بیان کردند که بسیاری از مدیران از شرمندگی، تهدید و احساس آسیب پذیری حاصل از عدم صلاحیت خود، از بیان نظرات اعضا ترسان و گریزان هستندو در نتیجه با افکار و بازخوردهای خود به صحبت و آواهای شهروندان توجهی نکرده یا آن را رد می کنند.
بررسی و مطالعات در این زمینه نشان داد که یکی از موانع اصلی و بارز برنامه های تحولی و ارتقا دهنده در هر سازمان یا جامعه ای، فقدان اطلاعات، نبود اعتماد و در یک کلام آن چیزی است که موریسون و میلیکان (2000) برای اولین بار آن را سکوت سازمانی نام نهادند.
❌ سکوت سازمانی پدیده ای جمعی است که در آن اعضا (یا شهروندان) از صحبت کردن در مورد موضوعاتی همچون اقدامات یا تحولات غیر قانونی و غیر اخلاقی که استانداردهای شخصی، اخلاقی یا قانونی را نقض میکند، بی تفاوت شده و از ابراز عقاید یا نگرانی های خود که درباره مسائل و مشکلات بالقوه کاری است، خودداری می کنند که تحت تأثیر بسیاری از ویژگی های سازمانی و عقاید و نگرش های مدیریتی در مورد افراد است که با محدود کردن اظهار نظر افراد سبب کاهش اثربخشی در تصمیم گیری های مدیریتی و بروز تحول در آن میشود.
کوثر دهدست (دانشجوی دکتری مشاوره دانشگاه علامه طباطبایی)
✅امروزه سازمان ها به اعضا و کارمندانی نیاز دارند که به چالش های محیطی پاسخگو بوده و از تسهیم اطلاعات و دانش و نظرات انتقادی و پیشنهادی خود هراسی نداشته و درباره اعتقادات موثر و کارگشای خود ثابت قدم باشندکه نیل به این مقصود مستلزم ایجاد توانایی در افراد و گشایش مجراهای باز ارتباطی است.
بررسی پژوهش ها در این زمینه نشان میدهد که عوامل سازمانی موثر بر سکوت افراد پیامد دو عامل ترس مدیران از بازخورد منفی و مجموعه ای از باورهای ضمنی مدیران است، که زمینه ساز سکوت اختیار کردن اعضا با انگیزه های مختلف می شود. آرگریس و شون در این خصوص بیان کردند که بسیاری از مدیران از شرمندگی، تهدید و احساس آسیب پذیری حاصل از عدم صلاحیت خود، از بیان نظرات اعضا ترسان و گریزان هستندو در نتیجه با افکار و بازخوردهای خود به صحبت و آواهای شهروندان توجهی نکرده یا آن را رد می کنند.
بررسی و مطالعات در این زمینه نشان داد که یکی از موانع اصلی و بارز برنامه های تحولی و ارتقا دهنده در هر سازمان یا جامعه ای، فقدان اطلاعات، نبود اعتماد و در یک کلام آن چیزی است که موریسون و میلیکان (2000) برای اولین بار آن را سکوت سازمانی نام نهادند.
❌ سکوت سازمانی پدیده ای جمعی است که در آن اعضا (یا شهروندان) از صحبت کردن در مورد موضوعاتی همچون اقدامات یا تحولات غیر قانونی و غیر اخلاقی که استانداردهای شخصی، اخلاقی یا قانونی را نقض میکند، بی تفاوت شده و از ابراز عقاید یا نگرانی های خود که درباره مسائل و مشکلات بالقوه کاری است، خودداری می کنند که تحت تأثیر بسیاری از ویژگی های سازمانی و عقاید و نگرش های مدیریتی در مورد افراد است که با محدود کردن اظهار نظر افراد سبب کاهش اثربخشی در تصمیم گیری های مدیریتی و بروز تحول در آن میشود.
کوثر دهدست (دانشجوی دکتری مشاوره دانشگاه علامه طباطبایی)