این روزا بیشتر از قبل دلم میخواد فرار کنم.
از پشت گوشی، از پیش خانواده و دوستام، از این جامعه، از جنسیتی که دارم و از گوشه گوشه این کشور و اگه امکانش هست حتی از این دنیا؛
برم به جایی که انسانها بهش میگن خلاء،
جایی که زمان و مکان معنایی نداشته باشه و خورشید و ماه جاشون رو با هم عوض نکنن.
یه این فکر میکنم که نکنه ظرفیت خوشحالی و خوشبختیم جاشو با غم و درد عوض کرده؟!
همه دارن میخندن و خوشحالی رو میشه از روی صورتشون لمس کرد ولی چرا من، حتی توان ندارم که یه لبخند الکی روی لبم بنشونم؟!
انگار بالا رفتن گوشههای لبم باعث میشه سلول به سلول بدنم جیغ بکشن و صداشون، توی سرم زلزله به وجود بیاره.
کلمات و جملههای توی مغزم مثل چرخ و فلکی که انگار روی دور تند گذاشتنش میچرخه و میچرخه و با کوچیکترین صدایی دلم میخواد همه محتویات توی سرم و بالا بیارم.
بلندگوهای توی سرم دائما یه جمله رو داد میزنن
«از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟»
از جام پا میشم، همه چی سیاست، شایدم سفید؟!
سیاه و سفید، سبز و صورتی؟!
سرم میچرخه، میچرخه، میچرخه.
انگاری دیگه معنی کلمه هارو یادش نمیاد؟!
متوجه میشم دارم میدوم.
توی یه جنگل سرد و مرطوب
با هر قدم کفشام توی گل فرو میرن و دندونام جوری به هم میخورن که متعجبم چرا تا الان نشکستن؟!
نور چراغ قوهها بخشای مختلف جنگل و روشن میکنه و صدای فریادشون حتی توی این سرما هم به تنم لرز میندازه.
«نذارید فرار کنه
بگیرینش، بگیرینش، بگیرینش، بگیرینش»
انگار پاهام نمیخوان باهام همکاری کنن که گیر میکنن به یه سنگ کوچیک و با سر فرو میرم توی آب سرد رودخونه.
انقدر سرفه میکنم که بارون سرایت میکنه به چشمام و ریههام ممکنه هر لحظه از دهنم بیان بیرون.
ماهیا زمزمه میکنن
صدای لالایی زمین و میشنوی؟!
داره به آغوشش دعوتمون میکنه.
«دستمو بگیر بیا پیش من
تا ابد بمون در آغوش من
لبخندی بزن ای ماه تابان
فریادی بزن باد خروشان
زوزهی گرگا پیچید تو جنگل
گرما مال تو سرما مال من
گرما مال تو سرما مال من»
نمونه آزمایشگاهی 109
وضعیت: شکست خورد.
از پشت گوشی، از پیش خانواده و دوستام، از این جامعه، از جنسیتی که دارم و از گوشه گوشه این کشور و اگه امکانش هست حتی از این دنیا؛
برم به جایی که انسانها بهش میگن خلاء،
جایی که زمان و مکان معنایی نداشته باشه و خورشید و ماه جاشون رو با هم عوض نکنن.
یه این فکر میکنم که نکنه ظرفیت خوشحالی و خوشبختیم جاشو با غم و درد عوض کرده؟!
همه دارن میخندن و خوشحالی رو میشه از روی صورتشون لمس کرد ولی چرا من، حتی توان ندارم که یه لبخند الکی روی لبم بنشونم؟!
انگار بالا رفتن گوشههای لبم باعث میشه سلول به سلول بدنم جیغ بکشن و صداشون، توی سرم زلزله به وجود بیاره.
کلمات و جملههای توی مغزم مثل چرخ و فلکی که انگار روی دور تند گذاشتنش میچرخه و میچرخه و با کوچیکترین صدایی دلم میخواد همه محتویات توی سرم و بالا بیارم.
بلندگوهای توی سرم دائما یه جمله رو داد میزنن
«از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟
از کجا آمدهام، آمدنم بهر چه بود؟»
از جام پا میشم، همه چی سیاست، شایدم سفید؟!
سیاه و سفید، سبز و صورتی؟!
سرم میچرخه، میچرخه، میچرخه.
انگاری دیگه معنی کلمه هارو یادش نمیاد؟!
متوجه میشم دارم میدوم.
توی یه جنگل سرد و مرطوب
با هر قدم کفشام توی گل فرو میرن و دندونام جوری به هم میخورن که متعجبم چرا تا الان نشکستن؟!
نور چراغ قوهها بخشای مختلف جنگل و روشن میکنه و صدای فریادشون حتی توی این سرما هم به تنم لرز میندازه.
«نذارید فرار کنه
بگیرینش، بگیرینش، بگیرینش، بگیرینش»
انگار پاهام نمیخوان باهام همکاری کنن که گیر میکنن به یه سنگ کوچیک و با سر فرو میرم توی آب سرد رودخونه.
انقدر سرفه میکنم که بارون سرایت میکنه به چشمام و ریههام ممکنه هر لحظه از دهنم بیان بیرون.
ماهیا زمزمه میکنن
صدای لالایی زمین و میشنوی؟!
داره به آغوشش دعوتمون میکنه.
«دستمو بگیر بیا پیش من
تا ابد بمون در آغوش من
لبخندی بزن ای ماه تابان
فریادی بزن باد خروشان
زوزهی گرگا پیچید تو جنگل
گرما مال تو سرما مال من
گرما مال تو سرما مال من»
نمونه آزمایشگاهی 109
وضعیت: شکست خورد.