چشمانت درخشش خاصی داشت؛ نوری که مانند ستارهای چشمک میزد.
آه... از رنگ چشمانت نگویم! رنگی که همچون قهوه تلخی بود، همان قهوهای که هر روز برای آرامش و تسکین سردردم مینوشیدم.
و مژههایت... مژههایی که هر بار به آنها خیره میشدم، ذهنم پر از نقاشیهای بیپایان میشد.