شب‌های روشن ☾


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


غیر از کتاب خواندن، دیگر هیچ پناهی نداشتم.
چیزی دیگری نبود که احترامم را به محیط اطراف برانگیزد و حتی، حتی اندکی توجهم را جلب کند!
✍🏻 #فئودور_داستایفسکی

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


این‌جا خود را پرتو می‌کنیم و کتاب می‌خوریم..


من شهر سنت پترزبورگ را با داستان‌های داستایفسکی شناختم و حالا می‌توانم بگویم که واقعا عاشق این شهر هستم.🤍


آگاهی بیش از حد نوعی بیماری است؛ بیماری‌ای واقعی و تمام عیار. برای احتیاجات روزمره، آگاهی معمولی انسانی هم بیش از حدِ کفایت است؛ یعنی نصف با یک چهارم سهمی که نصیب آدم تکامل‌یافته‌ی قرن نگون‌بخت نوزدهم ما می‌شود.

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایفسکی
ص ۳۴


یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایفسکی






ما می‌گوییم: مُلی سرخک
ایرانی‌ها می‌گویند: تُرُبچه
ما می‌گوییم: دال‌نخود
ایرانی‌ها می‌گویند: لَپَه

تا کشفیات بعدی، بدرود…👀


اصلاح می‌کنم:

“ما همه تنها هستیم.”


چه حقیرانه است زمانی‌که انسان به خودش دروغ می‌گوید، آن‌هم صرف بخاطر این‌که روایت حقیقت برایش زجر به همراه دارد.


در نومیدی است که آتشی‌ترین لذت‌ها شکل می‌گیرند، به ویژه وقتی آدم به نافرجامیِ موقعیتی که در آن قرار گرفته وقوف‌ تام داشته باشد. و این جاست که با سیلی‌ای، آگاهی از این‌که به چه لجنی کشیده شده‌اید پاک خردتان خواهد کرد. اما به هر ترتیبی همیشه آخر سر تمام تقصیرها به گردن من است و آن‌چه بیش از همه آزارم می‌دهد این‌است که بی‌هیچ تقصیری مقصر شناخته می‌شوم.

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایفسکی
ص ۳۷


نه، نه‌فقط بدجنس، که هرگز نتوانستم چیز دیگری نیز باشم؛ نه بدجنس و نه خوب، نه موجودی رذل و نه انسانی شریف، نه قهرمان و نه حشره. و حالا این گوشه افتاده‌ام، سرگرم گذراندن باقی عمر، به ریش خودم می‌خندم با این دل‌داری یک‌سر بیهوده و بدخواهانه که، آدم باهوش امکان ندارد به شکلی جدی تبدیل به چیزی شود و فقط احمق‌ها چیزی خواهند شد. بله آقا، انسان باهوش قرن نوزدهم، به ضرورت اخلاقی، باید از بُن موجودی بی‌شخصیت باشد و انسانی که شخصیت دارد و چهره‌ی فعال است، باید از اساس موجودی محدود باشد.

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایفسکی
ص ۳۳


من مردی مریضم… مردی بدجنسم. مردی نچسب…

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایفسکی
ص ۳۲


هستی یک علامه سوالیه است و هنگامی‌که می‌میریم؛ این علامه تبدیل‌ به نقطه می‌شود.


ونگوگ شده بودم شبی در آینه اما
جای ستاره یک شبِ پر درد کشیدم

ونگوگ شدنم ساده مپندار تو ای دوست
این مرد از آن است که من مرد کشیدم

دستی به قلم بردم و از رسمِ زمانه
یک بوسه به رخسار جوانمرد کشیدم

ای دوست کجا آمده‌ام من به که گویم
خود دیدم و یک بی‌کسِ ولگرد کشیدم

هر گونهٔ انسانِ پلید دیده و آخر
خط، دور و روی آدمِ نامرد کشیدم

صد خرده به سیگار گرفتند و ندیدند
رنجی که در این غافلهٔ سرد کشیدم

اشکان یوسفی


پدر امروز برای بار چهارم گفتند: جان پدر، همیشه یادت باشد که جوینده، یابنده است.




کتاب زلفا را تمام کردم. این اولین کتابی بود که من از قلم نویسنده عزیز ما، آقای هروی می‌خواندم و برایم نهایتن لذت‌بخش بود. زلفا، نوشته‌ی تازه آقای احمد‌ضیا سیامک هروی است که دارای داستان جالب و پرتأملی می‌باشد. این رمان میان اسطوره و واقعیت به تاریخ، فرهنگ و رسم‌و‌رواج هرات در طی سده‌های مختلف می‌پردازد.

شخصیت‌های داستان بر‌اساس نمادهای اساطیری زبان و ادبیات پارسی، مانند: «سیمرغ، ققنوس، کَمَک و بختک» نوشته شده‌است. داستان حول‌محور زن جاودانه، رازآلود و شجاع که او را نمیرک می‌خوانند؛ می‌چرخد. اسم اصلی خاله نمیرک‌، سورا است و او قرن‌ها پیش از «سیندو» به «آرئیوس» آمده و از آن زمان تا امروز در روستای «مالان» هرات، در کنار هریرود زندگی می‌کند. سورا در سینه‌ی خود خنجری دارد که اگر دست کَمَک‌ها به آن برسد؛ اهریمن‌ها آزاد می‌شوند و هرات را با خاک یکسان می‌کنند…
خاله نمیرک که نمادی از گذشته‌های رخشان هرات می‌باشد؛ در میان مردم از شهرت به سزایی برخوردار است و بسیاری از مردم مالان، به این باور اند که اگر خاله نمیرک شب چهار‌شنبه‌سوری بیاید و در «آذر‌کده» وسط جنگل آتش افروخته و زردی خود را به آتش داده و سرخی آن‌را بستاند؛ آن سال، سال پر‌برکت و پر‌حاصلی می‌شود و اگر جنگل در چهارشنبه‌سوری سوت‌و‌کور باشد و از خاله نمیرک خبری نباشد؛ آن سال، سال بی‌فیض و پر‌آفتی می‌باشد.

شخصیت دیگر داستان زلفا، خود زلفا است. زلفا دختر جوان و رازآلودی که زندگی‌اش با سرگذشت خاله نمیرک «سورا» مرتبط است. برعکس خاله نمیرک، زلفا نماد زمان حال هرات است. در اوایل داستان، زلفا یک دختر معمولی و منزوی است، اما در جریان داستان وقتی خاله نمیرک به زندگی‌اش وارد می‌شود؛ ناگهان زلفا به دختری شجاع، ماه‌جبین و سرکشی تبدیل می‌شود که می‌خواهد راز مرگ مادر و پدر خود را کشف کند. او همچنان بی‌باکانه می‌جنگد و می‌خواهد به کوشش خود، نامی از خود برجا گذاشته و از جمله زنان تاریخ‌ساز هرات به شمار برود.

شخصیتی به نام «نورا» هم نقش زیبایی در داستان ایفا کرده‌است. نورا که محافظ زلفا است و پس از مرگ والدین زلفا، تعلیم و تربیه او را به دوش گرفته است؛ زنی مهربان‌دل است که یک چشمش کور است و به جای بینی، حفره در صورتش نقش بسته است. این حفره و کوری چشم او، برعکس باطن زیبای او، چهره‌ی او را خوفناک جلوه می‌دهد و از این جهت است که مردم مالان او را بختک می‌نامند و با او بدرفتاری می‌کنند. اما نورا در واقع، همای سعادت است و زلفا را با ناز و‌ نوازش و با قصه‌های اساطیری پرورش داده است. در جریان داستان، نورا همیشه از قدرت باور به زلفا روایت می‌کند و می‌گوید که باور، جهان آدم را دگرگون می‌سازد.

در جریان داستان، دو شخصیت عاشق پیشه‌ی دیگر هم به زیبایی رمان مضاف کرده‌اند. یکی شاهرخ، عاشق و معشوقه‌ی زلفا، دیگری بابک که دلباخته‌ی «پری جو» دختری که در خیالات او‌ نفس می‌کشد می‌باشد، که بعد‌ها خیالات او به واقعیت تبدیل شده و دلبر خود را که اسمش «دل‌آسا» می‌باشد، در دهکده‌ی قریب به دره سیبک پیدا می‌کند. «دل‌آسا» به واقعیت دل‌آسای بابک می‌گردد که به کمک زلفا و یارانش، پس از گذراندن بعضی سد‌هایی‌که مانع رسیدن آن‌ها می‌شد؛ به همدیگر می‌رسند.

روی‌هم‌رفته این رمانِ ظاهرا رئالیسم جادویی، برایم حظ‌برانگیز و پر‌تأمل بود که یادآور و روایت‌گر دوران درخشان و نامی هرات است. من در طول داستان، از شخصیت نورا و سورا و جسارت‌های زلفا بیشتر خوشم آمد. اشعار زیبا از شاعران مختلف چون: حکیم ابوالقاسم فردوسی، مولانای بلخ، حافظ و صاحب دو‌بیتی‌های شیرین هراتی، سید ضیاءالحق سخا؛ در کتاب جای گرفته است که به دل‌چسبی این رمان می‌افزاید. در جریان داستان، روایت بعضی از حقایق تلخی که متأسفانه در سرتاسر کشورم دامنه زده است برایم سخت مأیوس کننده بود. این‌که اغلبا زن را به چشم متاع دیده و به تصمیم‌ها و انتخاب‌های او احترام قایل نمی‌شوند و حتی به وقت ازدواج، از او نمی‌پرسند رضایتی در این امر نشان می‌دهد یا نه… و این‌که کَمَک‌های بیشماری در کمین هستند تا خوشبختی و عشق را نابود بسازند و عاشق‌ها را از هم جدا ساخته و‌ جنگ‌ و ناهنجاری به راه بیاندازند…
من شنیده بودم که می‌گفتند: “زلفا تاریخ است، زلفا عشق است، زلفا آرامش است، زلفا ادبیات است، زلفا فرهنگ و فریاد دختران و زنانی است که دشوارترین روزهای زندگی خود را می‌گذرانند…” اما حالا اعتراف می‌کنم که به حق چنین است و به گفته‌ی خود نویسنده «زلفا خواندن دارد».

Показано 17 последних публикаций.

94

подписчиков
Статистика канала