ونگوگ شده بودم شبی در آینه اما
جای ستاره یک شبِ پر درد کشیدم
ونگوگ شدنم ساده مپندار تو ای دوست
این مرد از آن است که من مرد کشیدم
دستی به قلم بردم و از رسمِ زمانه
یک بوسه به رخسار جوانمرد کشیدم
ای دوست کجا آمدهام من به که گویم
خود دیدم و یک بیکسِ ولگرد کشیدم
هر گونهٔ انسانِ پلید دیده و آخر
خط، دور و روی آدمِ نامرد کشیدم
صد خرده به سیگار گرفتند و ندیدند
رنجی که در این غافلهٔ سرد کشیدم
اشکان یوسفی