30 Aug, 14:30
گپهای White Rose و Black Rose رو به خاطر دارید؟دوباره برگشتیم.
اگر این پیام دوبار برای شما ارسال شده، متاسف هستیم.
30 Aug, 14:02
30 Aug, 10:29
30 Aug, 01:04
میخواهم بنویسم، اما نمیدانم برای او؟او؟ او اصلاً کیست؟ خودِ من نیز نمیدانم.او را بارها دیدهام، اما... نمیدانم؛ انگار هرگز او را ندیدهام.وقتی دربارهاش با دیگران سخن گفتم، همه پاسخی شبیه به من دادند. چرا اینگونه شد؟ چرا همه با هم گفتند: «او؟ او اصلاً کیست؟ او وجودِ خارجی ندارد!»پس من این همه نامه را برای چه کسی نوشتم؟ چه کسی بود که با آن نامههای آراسته، پاسخم را میداد؟آیا همهچیز یک رویا بود؟ باز هم میگویم... نمیدانم.راستش را بخواهی، محال است همهچیز رویا بوده باشد.آخر آن نامهها بویِ زندگی میدادند؛ آنچنان زیبا نوشته شده بودند که با خواندنِ هر کلمه، دلم میخواست بروم و او را چنان ببوسم که در من حل شود؛ تا هرکس سراغش را گرفت، بگویم: «او؟ او در زندگیِ من حل شده است!»آخرین نامهاش اینگونه آغاز میشد:«ای محبوبِ من... به زودی به دیدنت میآیم.»نمیدانید چقدر منتظرش بودهام و هستم!اما چرا هر وقت دربارهاش با اطرافیان سخن میگویم، همه میگویند: «او کیست؟ او هرگز وجود نداشته است...» و در آخر، مرا دیوانه خطاب میکنند؟و من دوباره در خلوتِ خود، با خود میاندیشم که: او... کیست؟و باز هم نمیتوانم پاسخِ سوالم را بدهم؛ چرا که مغزم، یاریام نمیکند تا او را به خاطر بیاورم.راست است که مرا دیوانه مینامند، اما من... از این که هرچه میکنم، نمیتوانم او را به یاد آورم، خسته شدهام.آخر او، مرا «محبوبِ دلِ خود» میخواند.مگر میشود محبوبِ دلِ کسی باشی، اما خودت او را به خاطر نیاوری؟
29 Aug, 21:06
▫️𝗡𝗲𝘄 𝗣𝗼𝘀𝘁
29 Aug, 19:48
29 Aug, 12:51
فرمانده تمام حرفهایی را میگفت که باید سالها پیش گفته میشد؛و او، پشت پلکهای بسته، تکتکشان را میشنید و برای جوابی که نمیتوانست بدهد، آرام میشکست.تلخترین قسمت ماجرا این بود؛یکی بالاخره حرف میزد، درست وقتی که دیگری دیگر نمیتوانست جوابش را بدهد.
29 Aug, 12:50
🥂 اینجا و اینجا جوین باشید نقره ها
Limit: 965
Limit : 960
Limit: 955
29 Aug, 05:47
نه چیزی از آن در من مانده که بخواهم نجاتش بدهم، نه زخمی که هر بار با لمس گذشته دوباره دهان باز کند. آنچه میان ما بود، پیش از آنکه فرصتی برای نام گرفتن پیدا کند، تمام شد. من دوستت داشتم؛ تو مرا نخواستی؛ و زندگی، بیآنکه برای این فقدان اهمیتی قائل باشد، ادامه پیدا کرد.چیزی که نمیدانستم این بود که پایان یک رابطه، همیشه پایان روایت آن نیست.مدتها بعد، از میان حرفهایی که به من رسید، با آدم دیگری روبهرو شدم؛ کسی که نامش را من داشتم، اما هیچکدام از خاطراتش را نه.انگار از من، در غیاب خودم، نسخهای ساخته بودی و بعد آنقدر برای دیگران تعریفش کرده بودی که مرز میان واقعیت و ساختهی ذهن، برای همه محو شده بود.در آن روایت، من دیگر کسی نبودم که دوستت داشته باشد و کنار گذاشته شده باشد. برای من نیتهایی تراشیده شده بود که هرگز در سرم نبود، میلهایی که هیچگاه نداشتم، و چهرهای که اگر روزی در آینه میدیدمش، احتمالاً خودم هم از آن بیگانه میشدم.یک هیولا، با صورتی آشنا.و شاید عجیبترین قسمت همین بود؛آدمهایی که هرگز مرا نشناخته بودند، دربارهام مطمئنتر از خودم حرف میزدند.نمیدانم روایتت را چگونه ساخته بودی. شاید خاطرهای را از جای خودش کنده بودی و کنار چیزی گذاشته بودی که هرگز اتفاق نیفتاده بود. شاید ترسهایت، سوءتفاهمهایت و چیزهایی که میخواستی دربارهی من باور کنی، آرامآرام جای خود من را گرفتند.ذهن انسان استاد عجیبیست در ساختن حقیقت از چیزهایی که حقیقت نیستند... و من، در تمام این مدت، حتی خبر نداشتم در ذهن تو مشغول زندگی دیگری هستم؛ زندگیای که در آن، هرگز خودم نبودهام.با این حال، دیگر میل چندانی به دفاع از خودم ندارم.نه از سر بیتفاوتی؛ از این جهت که آدمی، بالاخره باید بفهمد کدام جنگها ارزش حضورش را دارند.اگر کسی مرا از دهان دیگری شناخته، همان شناخت را با خودش نگه دارد.من نمیتوانم وارد ذهن تکتک آدمها شوم و تکههای اضافهشده به نامم را از آن بیرون بکشم.فقط گاهی به این فکر میکنم که چقدر غریب است.. من از دوست داشتن تو عبور کردم اما تو هنوز از تصویری که از من ساختهای عبور نکردهای. من از آن قصه بیرون آمدم. تو ظاهراً هنوز داری آن را برای دیگران بازگو میکنی..