روز را گذراندم در ساعتها چرخه زدن میان ادارهها، سروکله زدن با کاغذبازیهای بیپایان و حل و فصل مشکلاتی که توان بنده را قطرهقطره بیرون کشیدند.
سرانجام کلید را در قفل خانه چرخاندم و روی صندلی رها شدم. آه، بله دوباره همان حس همیشگی مثل بختک روی سینهام نشست. خانه تنگ به نظر میآمد. حسی که نمیدانم اسمش را چه باید بگذارم. زمانی که این حس سنگین روی بستهام مینشیند، میدانم که هیچ دیواری طاقت نگه داشتنم را ندارد. باید دستهایم را در جیبم میگذاشتم، بیرون میزدم و تنها به یک سو قدم برمیداشتم.
امروز هم رفتم. ساعاتی را میان مزارها گذراندم. دفترچهام را باز کردم اما ذهنِ آشفتهام عقیم بود. مداد تنها خطوطی سیاه، متقاطع و بیهدف کشید. به این گورهای غریبه خیره شدم؛ بسیار آراسته، زیادی هندسی و زیادی شبیه به یک باغچه معصوم و بینقص چیده شده بودند. این مردمِ عاقل و عافیتطلب حتی مرگ را هم هرس کردهاند! آن را اندازه گرفتهاند و در چارچوبهای منظم کاشتهاند. انگار خواستهاند پایان را رام کنند، آن را پشت حصار گلها و سنگهای صیقلی پنهان کنند تا کسی با حقیقت چشم در چشم نشود. آنجا دلم هوس گورستانهای وطن را کرد. مزارهایی ناهموار، سنگهای سیمانی ترکخورده در دامنه کوه، و غباری که روی همهچیز مینشیند. مرگ آنجا اصیل است. در آن بیابان وقتی روی خاک مزار مادرم مینشستم رنج طبیعت را بهتر درک میکردم. به هر حال، بعد از ساعتی دوباره برگشتهام خانه، شب از نیمه گذشته و حس خفه کننده همیشگی کمی آرام گرفته است.
سرانجام کلید را در قفل خانه چرخاندم و روی صندلی رها شدم. آه، بله دوباره همان حس همیشگی مثل بختک روی سینهام نشست. خانه تنگ به نظر میآمد. حسی که نمیدانم اسمش را چه باید بگذارم. زمانی که این حس سنگین روی بستهام مینشیند، میدانم که هیچ دیواری طاقت نگه داشتنم را ندارد. باید دستهایم را در جیبم میگذاشتم، بیرون میزدم و تنها به یک سو قدم برمیداشتم.
امروز هم رفتم. ساعاتی را میان مزارها گذراندم. دفترچهام را باز کردم اما ذهنِ آشفتهام عقیم بود. مداد تنها خطوطی سیاه، متقاطع و بیهدف کشید. به این گورهای غریبه خیره شدم؛ بسیار آراسته، زیادی هندسی و زیادی شبیه به یک باغچه معصوم و بینقص چیده شده بودند. این مردمِ عاقل و عافیتطلب حتی مرگ را هم هرس کردهاند! آن را اندازه گرفتهاند و در چارچوبهای منظم کاشتهاند. انگار خواستهاند پایان را رام کنند، آن را پشت حصار گلها و سنگهای صیقلی پنهان کنند تا کسی با حقیقت چشم در چشم نشود. آنجا دلم هوس گورستانهای وطن را کرد. مزارهایی ناهموار، سنگهای سیمانی ترکخورده در دامنه کوه، و غباری که روی همهچیز مینشیند. مرگ آنجا اصیل است. در آن بیابان وقتی روی خاک مزار مادرم مینشستم رنج طبیعت را بهتر درک میکردم. به هر حال، بعد از ساعتی دوباره برگشتهام خانه، شب از نیمه گذشته و حس خفه کننده همیشگی کمی آرام گرفته است.