`زندگی`


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


http://t.me/HidenChat_Bot?start=7334144782
@mmmtttrrt

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


بینظیر بود.❤️✨


Репост из: بوفِ کور
هر قدر که جسم آدمی محدود و ناتوان است، روحش می‌تواند قدرتمند باشد. و من مدت‌هاست روحم را خانه‌مان می‌فرستم. آنجایی که در گوشه‌ای از آن نشسته‌ای و چای می‌نوشی. روزهای هفته را در تلاش برای یافتن چیزی می‌گذارنی که دقیق نمی‌دانی چیست، و در لابلای جمعه‌ها به دنبال معنای زندگی ‌می‌گردی. روزهای اخیر را به ارزوی این گذراندم که کاش دو بال داشتم، مانند پرندگان؛ تا فاصله میان ما شدنمان را طی کنم، و دوباره تو را در آغوش بگیرم. اما این آرزو‌های بی فایده در این لحظات، که آخرین کلماتم را با خونم می‌نویسم فایده‌ای ندارد.
اما عزیزکم، فراموش مکن زندگی را باید کمی ساده‌تر از آنچه می‌دانی فرض کرد. یک روز تمام معنای زندگی را در لیوانی چای دید؛ و روزی دیگر تمام لذت دنیا را در پرتویی از نور آفتاب جست. این‌ها را می‌نویسم چون می‌دانم تو خودت را راحت نخواهی گذاشت. من دوستت دارم، آنقدر که دنیا را در تو می‌دیدم، و بی تو هیچ نمی‌دیدم. امیدوارم دوباره عاشق شوی، تا تشنه روحی دیگر از سرچشمه لبخندت سیراب شود. نمی‌دانم این نامه چه زمانی به دستت خواهد رسید، اما مطمئنا در آن لحظه من در این دنیای ناچیز نخواهم بود. هرگز فراموش نکن که می‌توانی عشقی که نسبت به تو داشتم را در میان تک تک لحظات زندگی‌ بجویی، چرا که هیچگاه دست از دوست داشتن تو نخواهم کشید.


#سوجی


درونم ارام نیست،دریایست در استانه ی طوفان.


مدتی ست خود راگم کرده ام،وهرجا را میگردم ،ردی از من نیست.


Репост из: 𝑫𝒆𝒋𝒂 𝒗𝒖
‏آدم هیچوقت طعمِ بعضی از اشک‌ها را فراموش نمی‌کند.

‏_داستایفسکی


چند روزی‌ست که روحم نفس کم آورده.
زمان نمی‌گذرد، فقط تکرار می‌شود.
درونم غوغایی‌ست خاموش؛ فکری که ول‌کن نیست،
دردی که اسم ندارد و فقط می‌ماند.
گاهی دلم می‌خواهد ناپدید شوم، نه برای همیشه،
فقط کمی… تا این حال لعنتی مرا فراموش کند.




Репост из: !
چند روزی‌ست که حال من دوباره رو به سقوط رفته.
اضطراب، مثل دستی نامرئی، گلویم را گرفته و رها نمی‌کند.
قلبم بی‌قرار می‌تپد،
اشک بی‌وقفه می‌ریزد،
و ذهنم در هجوم فکرهایی می‌سوزد که هیچ معنایی ندارند.
شب، آرامشی ندارد؛
فقط کش‌آمدن ساعاتی‌ست که باید با خودم سر کنم،
با این ذهن خسته، با این روح لب‌پریده.
هر تلاشی برای رهایی، فقط مرا عمیق‌تر در خود فرو می‌برد.
دلم بغل می‌خواهد، نه از جنس عشق،
از جنس فراموشی…
می‌خواهم کسی باشد که با سکوتش،
تمام دردهایم را خاموش کند.
و گاهی فکر می‌کنم، شاید تمام این خستگی‌ها
نتیجه‌ی فهم بیش از اندازه‌ی زندگی‌ست.
انگار دانستن، باری‌ست که روح من برای تحملش ساخته نشده.


Репост из: Fᴏʀᴍɪᴅᴀʙʟᴇ
زندگی خیلی جالبه آدمایی ک فک میکردی تا همین دیروز دیوانه وار دوسشون داری با یه حرکت خیلی کوچیکشون ک حتی خودشونم متوجهش نشدن از چشمات میوفتن دیگه حسی بهشون نداری خنثی میشی و هرکارم کنی حِسِ برنمیگرده مراقب رفتاراتون باشین چه کاریو کجا کنین چه حرفیو کجا بزنین برا کی بیشتر مایه بزارین


ان روزها یک جنگجو در پیکرت جان داشت.


لبخند می‌زنم، اما در درونم مدتهاست چیزی فرو ریخته و دیگر توان برخاستن ندارد.


گذشته ای که حالمان را گرفته است
اینده ای که حالی برای رسیدنش نداریم
وحالی که حالمان را به هم می زند
چه زندگی خوبی!
صادق هدایت


Репост из: بوفِ کور
این پیام رو فور کنید چنلتون تا منو سوجی بهتون بگیم اگه معشوقه‌ی یه سرباز زخمی تو جنگ جهانی دوم بودید آخرین نامه ای که قرار بود براتون بنویسه رو چطور مینوشت.

۵ تا از نامه ها نوشتنش به عهده‌ی منه و ۵ تای بعدی رو سوجی براتون مینویسه☕️

-ظرفیت: ده چنل


دیگه هیچ انرژی‌ای نمونده، فقط نیاز دارم یه مدت نباشم. شب‌تون بخیر.


Репост из: hanyoms
من از تمامِ آینه‌ها خسته‌ام، برو
از من به مردمِ بی‌چشم‌و‌رو بگو
من در هجومِ سایه و نورِ دروغ و راست
تنهاترینِ حقیقتِ این ماجرا شدم
در خویش گم شدم، که ندانم کجای من
آیینه بود، یا که دروغِ ادای من
در شهرِ من کسی به کسی دل نمی‌دهد
اینجا فقط منم که هنوز از وفا پرم


Репост из: ستاره‌ای که بلعیده شد.
دیگر به هیچ وجه منتظر نیستم. نه منتظر کسی که مرا نجات دهد و نه منتظر اتفاقی که مرا دوباره سرپا کند. اگر هم آمدنی در کار باشد بگویید نمی خواهد. گلدانِ انتظارم شکست و گلش پژمرده شد.


Репост из: Fᴏʀᴍɪᴅᴀʙʟᴇ
‏عمیق‌ترین حس‌ها را در قلب خود داری
اما وقتی از بیرون به زندگی‌ات نگاه می‌کنی،
چیزی جز یک داستان کسل‌کننده نمی‌بینی
حس می‌کنی چیزی جدا از زندگی‌ات هستی
تکه‌ای رویا، یک حس کوچکِ گمشده در دنیا


درونم غوغایی‌ست خاموش.
ذهنم بی‌وقفه می‌دود، از ترس‌ها، از آدم‌ها، از خودم.
آدم‌هایی که لبخند می‌زنند و خسته‌ات می‌کنند،
افکاری که شب‌ها خفه‌ات می‌کنند،
و دلی که دیگر رمقی برای جنگ ندارد.
تنهایی، استرسی بی‌انتهاست که در رگ‌هایم جریان دارد.
من زنده‌ام، اما در خفا پوسیده‌ام.


Репост из: راسکولنیکف”
از یک جایی به بعد انقدر سِر می‌شی که بعدش دیگه چیزی درد نداره.


اما به هر حال همیشه تنها هستی وتنهایی تو را می خورد.
فروغ فرخزاد

Показано 20 последних публикаций.

107

подписчиков
Статистика канала