خطاب به «روشنفكرانِ اختهی سرزمین محبوب من!»
روزی، انسان ساده ای از ملت من
روشنفكران اختهی سرزمین مرا
بازجوئی خواهد كرد.
از آنان خواهند پرسید
چه كردهاند
بدان زمان كه میهن آرام آرام
همچون بوسهی نرمی
كوچك و تنها، خاموش میشد.
در باب جامههاشان از آنان چیزی نمیپرسند
نه در باب قیلولهی درازِ پس از صرف غذا شان
نه حتی در باب مبارزات عقیم شان با عدم
نه در باب شیوهی عام به سیم و زر دست یافتن شان.
در باب اساطیر یونان از ایشان چیزی نمیپرسند
نه در باب نفرتی كه از خود دارند
به هنگامی كه تنی از ایشان در محكمهی وجدان خویش
آماده میشود كه به بیغیرتی بمیرد.
از حجت نامعقولی كه در سایهی دروغی عظیم
آماده كرده باشند
از ایشان چیزی نخواهند پرسید.
۲
آن روز، مردمی ساده خواهند آمد،
مردمی از آن دست كه
در كتابها و در اشعارِ روشنفكران اخته
جائی نداشته اند
اما هر روز آمده اند
و برای ایشان شیر و نان آورده اند
و تخم مرغ و كلوچهی ذرت.
مردمی كه جامهی ایشان را دوخته اند
مردمی كه ماشین ایشان را رانده اند
سگها و باغهای ایشان را نگهبانی كرده اند
و به پای ایشان زحمت كشیده اند.
و این چنین مردمی از آنان خواهند پرسید:
«چه كرده اید به هنگامی كه بیچیزان رنج میبرده اند
و نوازش و حیات، شعلهزنان در جان شان
خاكستر میشده است؟»
۳
روشنفكران اختهی سرزمین محبوب من!
شما را پاسخی نخواهد بود.
كركس سكوتی احشاء شما را خواهد درید
شوربختی تان جان شما را خواهد جوید
و شما، شرمسار از خویش خاموشی خواهید گزید.
شعر برگرفته از «كتاب جمعه»، شماره ۲۵
روزی، انسان ساده ای از ملت من
روشنفكران اختهی سرزمین مرا
بازجوئی خواهد كرد.
از آنان خواهند پرسید
چه كردهاند
بدان زمان كه میهن آرام آرام
همچون بوسهی نرمی
كوچك و تنها، خاموش میشد.
در باب جامههاشان از آنان چیزی نمیپرسند
نه در باب قیلولهی درازِ پس از صرف غذا شان
نه حتی در باب مبارزات عقیم شان با عدم
نه در باب شیوهی عام به سیم و زر دست یافتن شان.
در باب اساطیر یونان از ایشان چیزی نمیپرسند
نه در باب نفرتی كه از خود دارند
به هنگامی كه تنی از ایشان در محكمهی وجدان خویش
آماده میشود كه به بیغیرتی بمیرد.
از حجت نامعقولی كه در سایهی دروغی عظیم
آماده كرده باشند
از ایشان چیزی نخواهند پرسید.
۲
آن روز، مردمی ساده خواهند آمد،
مردمی از آن دست كه
در كتابها و در اشعارِ روشنفكران اخته
جائی نداشته اند
اما هر روز آمده اند
و برای ایشان شیر و نان آورده اند
و تخم مرغ و كلوچهی ذرت.
مردمی كه جامهی ایشان را دوخته اند
مردمی كه ماشین ایشان را رانده اند
سگها و باغهای ایشان را نگهبانی كرده اند
و به پای ایشان زحمت كشیده اند.
و این چنین مردمی از آنان خواهند پرسید:
«چه كرده اید به هنگامی كه بیچیزان رنج میبرده اند
و نوازش و حیات، شعلهزنان در جان شان
خاكستر میشده است؟»
۳
روشنفكران اختهی سرزمین محبوب من!
شما را پاسخی نخواهد بود.
كركس سكوتی احشاء شما را خواهد درید
شوربختی تان جان شما را خواهد جوید
و شما، شرمسار از خویش خاموشی خواهید گزید.
شعر برگرفته از «كتاب جمعه»، شماره ۲۵