کلمات برای او به زانو در میآیند،نمیتوان به سادگی با کلمات او را توصیف کرد،در چهره ی او روشنایی ای وجود دارد که در سیاهی شروع به رخشیدن میکند،در کلمه هایی که از بین لب های اون خارج میشود آرامشی وجود دارد که محال است آرام نشوم،طنین او به لطافت گوشهایم را در نوازش خود میگیرد،رد بوسه های او تسکین دهنده ی زخم های من است،منزلی دارم در چشم های به شکل گردوایِ او،گرمای آغوش او گرمای خورشید را پس میزند،حضور او مانند حضور ماه در آسمانی تاریک است و علت روشنایی آسمان شب میشود. او خود،دلیلی برای زنده ماندن و زیستن در زندگی ای است که چندان باب میل نیست.
او کیست ؟
او کیست ؟