#قطرهاشک
قطرهاشکی چکید. فارغ از فضا-زمان روی گوشی مقابل چشمان چکید. با لمس گوشی محو آن شد. انگار آن قطرهاشک چیزی جز قطرهاشک بود. وارد تنظیمات گوشی شد و با آن یکی شد. شاید آن قطرهاشک چیزی فراتر از ابعاد قابل درک بود. فارغ از فضا-زمان و فزیک و ماده...
نمایهی گوشی یکباره وارد حالت غیرعادی شد. انگار سیستمی از داخل آن را کنترول میکرد. شاید همان قطرهاشک بود و حاکم سیستم شده بود.
نمایهی گوشی تاریک شد، تاریکتر از آسمان!
بعد ثانیهای، ذرهذره روشنایی نمایان شد. هنوز مشخص نبود چه تصویری قرار است ظاهر شود، تنها نور قابل دید ذرههای رنگین بودند.
در نهایت روی نمایه تصویر کاملی ایجاد شد. همزمان با ایجاد شدن تصویر، صدایی نیز پخش شد. لحنش خشک و خالی بود، اما سرشار از حس رضایت. آنچه میگفت، باری بود که آن قطرهاشک بر دوش خود حمل کردهبود.
"زمانی میرسد که اراده خشک میشود. هرچه فکر باشد، ارزش عمل کردن نمییابد. انگار در دوراهی باشی اما قرار نیست جایی بروی. تا بخواهی عزم پا گذاشتن در یک مسیر کنی، دلایلی ظاهر میشوند که مسیر دومی را درست جلوه میدهند. اما تا میخواهی در آن مسیر پا بگذاری، دلایلی مسیر نخست را ددست جلوه میدهند. حین مقایسه کردن دو مسیر، فکرهایی اجازهی حرکت کردن را سلب میکنند. انگار تکان خوردن اشتباهترین امر ممکن است. اما این میان نخستین فکرها دلایلی برای حرکت کردن را فریاد میزنند...
این چرخه ادامه دارد و تا زمانی که عامل بیرونی تاثیری نگذارد، چیزی تغییر نمیکند."
روی نمایه تصویر یک روح بود. روحی که روی هوا نشسته و از تنهایی میخندید. نه که به تنهایی بخندد، چون واقعیت تنهایی را دانسته بود و هنوز تنها بود، میخندید؛ خندهی از مملو از رضایت.
صدا بعد اندکی سکوت باز بلند شد: "تنهایی زییاست اما تنهاییِ زیبا آنچه میپنداریم نیست. تنهاییِ واقعی و دلپذیر چیزی دیگریست. بعد عالمی شکستها توانایی حس کردنش را مییابیم. وقتی تمام توقعهایت از دیگران بریده شود، طعم حقیقیِ تنهایی را میچشی. اما همچو تنهاییهای قبل آن نمیباشد. نخستین حس آن حس رضایت و شادی میآفریند. برای همه تمام و هیچ میشوی، ولی تازه میدانی برای خودت چه هستی؛ شاید هیچترین، بدترین، بیمصرفترین، منفورترین و شاید هم لعنتشدهترین، اما برای خودت میباشی!
تنهایی یعنی نخواهیاش اما تنها باشی؛ در اوج نخواستن دلپذیر باشد، دلپذیری که دل نمیخواهد!
همینقدر پیچیده و ساده!"
سکوت همهجا را فرا گرفت و نمایه کمکم خاموش شد. گوشی ساکت و تاریک شد اما افسارش باز هم دست قطرهاشک بود. انگار آن باری که حمل میکرد اینقدر کوچک و کم نبود.
👻❤️🩹
#آرین_ذهین
قطرهاشکی چکید. فارغ از فضا-زمان روی گوشی مقابل چشمان چکید. با لمس گوشی محو آن شد. انگار آن قطرهاشک چیزی جز قطرهاشک بود. وارد تنظیمات گوشی شد و با آن یکی شد. شاید آن قطرهاشک چیزی فراتر از ابعاد قابل درک بود. فارغ از فضا-زمان و فزیک و ماده...
نمایهی گوشی یکباره وارد حالت غیرعادی شد. انگار سیستمی از داخل آن را کنترول میکرد. شاید همان قطرهاشک بود و حاکم سیستم شده بود.
نمایهی گوشی تاریک شد، تاریکتر از آسمان!
بعد ثانیهای، ذرهذره روشنایی نمایان شد. هنوز مشخص نبود چه تصویری قرار است ظاهر شود، تنها نور قابل دید ذرههای رنگین بودند.
در نهایت روی نمایه تصویر کاملی ایجاد شد. همزمان با ایجاد شدن تصویر، صدایی نیز پخش شد. لحنش خشک و خالی بود، اما سرشار از حس رضایت. آنچه میگفت، باری بود که آن قطرهاشک بر دوش خود حمل کردهبود.
"زمانی میرسد که اراده خشک میشود. هرچه فکر باشد، ارزش عمل کردن نمییابد. انگار در دوراهی باشی اما قرار نیست جایی بروی. تا بخواهی عزم پا گذاشتن در یک مسیر کنی، دلایلی ظاهر میشوند که مسیر دومی را درست جلوه میدهند. اما تا میخواهی در آن مسیر پا بگذاری، دلایلی مسیر نخست را ددست جلوه میدهند. حین مقایسه کردن دو مسیر، فکرهایی اجازهی حرکت کردن را سلب میکنند. انگار تکان خوردن اشتباهترین امر ممکن است. اما این میان نخستین فکرها دلایلی برای حرکت کردن را فریاد میزنند...
این چرخه ادامه دارد و تا زمانی که عامل بیرونی تاثیری نگذارد، چیزی تغییر نمیکند."
روی نمایه تصویر یک روح بود. روحی که روی هوا نشسته و از تنهایی میخندید. نه که به تنهایی بخندد، چون واقعیت تنهایی را دانسته بود و هنوز تنها بود، میخندید؛ خندهی از مملو از رضایت.
صدا بعد اندکی سکوت باز بلند شد: "تنهایی زییاست اما تنهاییِ زیبا آنچه میپنداریم نیست. تنهاییِ واقعی و دلپذیر چیزی دیگریست. بعد عالمی شکستها توانایی حس کردنش را مییابیم. وقتی تمام توقعهایت از دیگران بریده شود، طعم حقیقیِ تنهایی را میچشی. اما همچو تنهاییهای قبل آن نمیباشد. نخستین حس آن حس رضایت و شادی میآفریند. برای همه تمام و هیچ میشوی، ولی تازه میدانی برای خودت چه هستی؛ شاید هیچترین، بدترین، بیمصرفترین، منفورترین و شاید هم لعنتشدهترین، اما برای خودت میباشی!
تنهایی یعنی نخواهیاش اما تنها باشی؛ در اوج نخواستن دلپذیر باشد، دلپذیری که دل نمیخواهد!
همینقدر پیچیده و ساده!"
سکوت همهجا را فرا گرفت و نمایه کمکم خاموش شد. گوشی ساکت و تاریک شد اما افسارش باز هم دست قطرهاشک بود. انگار آن باری که حمل میکرد اینقدر کوچک و کم نبود.
👻❤️🩹
#آرین_ذهین