من که مشغول خودم بودم و دنیای خودم
مینوشتم غزل از حسرت و رویای خودم
من که با یک بغل از شعر سپیدم هر شب
مینشستم تک و تنها لب دریای خودم
به غمانگیزترین حالت یک مرد قسم
شاد بودم به خدا با خودِ تنهای خودم
بیخبر از خطر و زخم، زمین میخوردم
فارغ از درد و غم و وحشت فردای خودم
من به مغرورترین حالت ممکن شاید
نوکر و بندهی خود بودم و آقای خودم
ناگهان خندهی تو ذهن مرا ریخت به هم
بعد، من ماندم و این شوقِ تمنای خودم
تا که کار من و این شعر به اینجا نرسد
قفل و زنجیر زدم بر دل و بر پای خودم
من به دلخواهِ خودم حکم به مرگم دادم
خونم امروز حلال است، به فتوای خودم
اوا:🎙️✨دیبا✨ 🎧⚡️
@avaaadell