𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


نگاهم کرد و گفت:
میدانی رنج تو از چیست؟
تو به آنچه نباید،بسیار می اندیشی....

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций




تا پاییز دیگر، اگر بودم این را دوباره نشر خواهم کرد!🍂


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
خداحافظ پاییز!
تو که با هر نسیم سردت داستانی نوشتی از دلتنگی و اشتیاق.
برگ‌های زردت زیر پاهای ما صدای هزار خاطره را تکرار کردند، و آسمانت، گاه ابری و گاه آفتابی، رازهایی را پنهان در دل خود داشت.

خداحافظ!
با همه غروب‌های غمگینت،
با باران‌های بی‌خبرت،
و با سکوت پر از حرفت.

تا سال دیگر، باز هم تو را می‌جوییم؛
پاییزی که می‌آید، شاید با حسرتی کمتر،
شاید با دلی آرام‌تر…
ولی باز هم با اشتیاقی همان‌قدر عمیق.

خداحافظ پاییز،
که همیشه می‌روی و همیشه بازمی‌گردی…



پاییزِ ۱۴۰۳/۹/۳۰
ساعت 10:04
مکان: چهاراهی قمبر
روز جمعه
یادگاری از غزل🍁🍂


دیگر شهامتی برای زنده ماندن ندارم. خستگی در جانم ریشه دوانده و امید از دست رفته است. شاید تنها آرامش در سکوت و فراموشی باشد، جایی که دیگر هیچ چیزی مرا به این زندگی پیوند ندهد.


غزل🥀


𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی


شاید دیگر نمی‌خواهم کسی باشم در این دنیا. دیگر نمی‌خواهم در هیاهوی این زندگی بی‌پایان گم شوم. منِ واقعی می‌خواهد خاموش شود، می‌خواهد از میان برود، مثل شمعی که آرام به پایان می‌رسد.

این شب، به‌نظرم باید پایانم باشد؛ جایی که همه چیز متوقف می‌شود، سکوت بر جهانم حاکم می‌گردد، و خستگی این راه طولانی بالاخره در آغوش آرامش فرو می‌نشیند.


غزل🥀


شب، سنگین‌تر از همیشه بر شانه‌هایم افتاده است؛ انگار ستاره‌ها هم از درخشیدن خسته‌اند. سکوت، تنها چیزی است که برایم باقی مانده، و میان این سکوت، نفسی می‌کشم که دیگر به‌دنبال طلوعی نیست. شاید این تاریکی، مقصدی باشد که باید به آن برسم؛ جایی که هیچ صدایی نمانده و تمام خستگی‌ها آرام می‌گیرند.


غزل🥀


زندگی، صحنه‌ایست که هر لحظه‌اش میان تضادها شکل می‌گیرد؛ میان بودن و شدن، میان گذشته‌ای که از دست رفته و آینده‌ای که هنوز نیامده است. ما، بازیگرانی هستیم که نقش خود را نمی‌دانیم، اما به بازی ادامه می‌دهیم.

شاید معنا همان چیزی است که در جستجویش خسته می‌شویم، اما هرگز آن را رها نمی‌کنیم. ما گم شده‌ایم، اما گم شدن بخشی از پیدا شدن است. درست همان‌گونه که سکوت، معنای صدای جهان را می‌سازد، و نبودن، ارزش بودن را.

شاید زندگی چیزی جز عبور از تناقض‌ها نباشد؛ عبور از تردیدها، از سؤال‌هایی که پاسخی ندارند، از دردهایی که راهی به سوی روشنایی می‌جویند. اما مگر نه این است که نور تنها در تاریکی می‌درخشد؟



𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی


در این لحظهٔ فراغت از دانشگاه، احساسی عجیب تمام وجودم را دربرگرفته است. گویی از یک مسیر طولانی عبور کرده‌ام، اما هنوز سنگینی بار رسالت بر شانه‌هایم باقی مانده است. هر گامی که در این سال‌ها برداشتم، با نیت یادگیری دین خدا و شناخت عمیق‌تر از کلام وحی بود، اما حالا که به این نقطه رسیده‌ام، از خود می‌پرسم: آیا به‌اندازهٔ کافی کوشیدم؟ آیا آن‌گونه که شایسته بود، در مسیر حقیقت و هدایت گام برداشتم؟

فراغت از تحصیل برای من تنها یک پایان نیست؛ بلکه آغازی است بر مسئولیتی بزرگ‌تر. رشتهٔ شرعیات برای من صرفاً درس و کتاب نبود، بلکه جاده‌ای بود که در آن همواره خداوند را شاهد و پیامبر را الگوی خود می‌دیدم. امروز که این مسیر علمی به پایان رسیده، بیش از هر زمان دیگری، عظمت رسالتی را که بر دوشم نهاده شده احساس می‌کنم؛ رسالتی برای نشر نور هدایت، برای دعوت به خیر، و برای پاسداری از آموزه‌های پیامبر بزرگوارمان، حضرت محمد (ص).

اما در کنار این حس افتخار، دل‌نگرانی نیز دارم. آیا می‌توانم به این مسئولیت عمل کنم؟ آیا در روزی که همه در پیشگاه خداوند جمع می‌شوند، با سرافرازی به پیامبرمان نگاه خواهم کرد؟ خدایا، تو آگاه‌تر از من به ناتوانی‌ها و خطاهایم هستی. پس مرا یاری کن؛ شانه‌هایم را قوت بخش، قلبم را آرام کن، و قدم‌هایم را در مسیر هدایت استوار ساز.

اللّهُمَّ اهْدِني وَاهْدِ بِـي، وَاجْعَلْني مِنَ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ.

آیهٔ قرآن:
قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى
(البقره: 120)
بگو: بی‌گمان هدایت خدا، همان هدایت راستین است.


𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی

54 0 1 21 13

وَمَن یَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِی وَمَن یُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُ وَلِیًّا مُّرْشِدًا
(الکهف: 17)

اللّهُمَّ اهْدِني فيمَن هَدَيْتَ، وَوَفِّقْنِي لطريقِ الحقّ، وَاجْعَلْني من عُبَّادِكَ الصَّالحين، اللّهُمَّ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِكَ، وَنَوِّرْ بصيرتي، وَاجْعَلْ عِلْمِي هادِيًا لِي وَغَيْرِي إِلَى صِرَاطِكَ الْمُسْتَقِيمِ.




کلید و پروانه

کلیدی بودم؛ سرد و بی‌روح، ساخته‌شده از آهن و زنگار. دست‌هایی مرا می‌چرخاندند تا قفل‌ها را باز کنم، اما هیچ دری مرا نمی‌شناخت. هیچ راهی از میان آن درها به رهایی نمی‌رسید. من گره‌گشای دیگران بودم، ولی خود، در بند خویش گرفتار. روزگار می‌گذشت و صدای چرخیدنم در قفل‌ها، تنها نوای تنهایی‌ام بود.

اما در میان هیاهوی سکوت، دستی بر من کشیده شد؛ نه دستی از جنس خاک و سردی، که دستی آغشته به نور و خیال. در آن لحظه، گویی از جانِ من چیزی برخاست. بال‌هایی از جنس رویا روییدند؛ لطیف و پرجنب‌وجوش، مثل پروانه‌ای که در ظلمت، راهی به سوی نور پیدا می‌کند. دیگر آهن نبودم، دیگر کلید نبودم. حالا بال داشتم، شفاف و رها.

پروانه از دل کلید برخاست. تولدی دوباره بود؛ گویی تقدیر من تغییر کرده بود. نه دیگر به دنبال قفل‌ها بودم، نه در جستجوی درهایی که مرا به بازی گیرند. از آن پس، من کلیدی نبودم که باز می‌کرد؛ بلکه وجودم می‌گشود. می‌گشود قلب‌هایی را که در خود بسته بودند، رویاهایی را که خاک فراموشی گرفته بودند. من کلیدی شدم که پرواز را به یاد می‌آورد.

پروانه‌شدنِ یک کلید قصه‌ای ساده نیست؛ قصه‌ی گسستن از آنچه که هستی، برای رسیدن به آنچه که می‌توانی باشی. روزی خود را فقط ابزاری می‌دیدم در دستِ زمان، اما حالا رهایی را در بال‌زدنم به سوی آسمان پیدا کرده‌ام. قفل‌ها دیگر برایم معنی ندارند، چرا که درها در برابر پروازِ پروانه بسته نمی‌مانند.

این طرح، این نقش، حکایت از سرگذشتی دارد که در آن سردیِ آهن، به نرمی بال‌های پروانه بدل شد. از بندها رهایی یافتم و در خویشتن پروانه‌ای یافتم که از ازل در وجودم پنهان بود.
و این همان رازی است که جهان دیر یا زود خواهد فهمید:

هر قفلی که بر جانت بسته‌اند، درون خود کلیدی دارد که روزی پروانه خواهد شد.



𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی


Çok teşekkür ederim, sevgili Merve, bana gönderdiğin güzel çizimin için.
Kelebeği çok seviyorum.🦋🗝️


خیلی ممنونم، مروه عزیز از رسم قشنگت که برایم فرستادی!
من پروانه را خیلی دوست دارم.🦋🗝️


کلام اخر:

زندگی شاید در نگاه اول چونان موجی بی‌سرانجام به‌نظر آید، اما در میان همین امواج، مورفو بال‌هایش را می‌گشاید و از کوچک‌ترین ذره‌های نور، جهانی می‌سازد.

زندگی را نمی‌توان در عظمت‌های دوردست جست؛ بلکه باید آن را در لطافت لحظه‌هایی یافت که اغلب از کنارشان بی‌اعتنا می‌گذریم. مورفو، این پروانه‌ی شگفت‌انگیز، درس می‌دهد که زیبایی و معنا در رقص ساده‌ی یک بال است، نه در فتح کوه‌های بلند.

اگر زندگی را ناچیز می‌پنداری، بدان که همین ناچیزی، معنای ژرف‌تری را در دل خود پنهان کرده است. از نگاه مورفو، حتی کوچک‌ترین هدف، کوچک‌ترین امید، همان جرقه‌ای است که ظلمت را می‌شکافد.

پس بیا، با نگاه او ببین. با مورفو به پرواز درآی و از کوچک‌ترین‌ها، الهامی برای زیستن بساز.


آبیِ گریزپا🦋
پایان!


اخرین روزهای پاییز
…🍁


قسمت چهارم

چند هفته از آن روز گذشت و مورفو دیگر همان پروانه سابق نبود. زندگی‌اش همچنان در جریان بود، اما دیگر هیچ چیزی در آن به صورت بی‌هدف و بی‌معنا دیده نمی‌شد. هر پرواز او یک کشف جدید بود. مورفو می‌دانست که هر لحظه از زندگی به تنهایی مهم است و هیچ‌چیز نمی‌تواند بی‌معنا باشد.

یک روز، در دل زمستان، مورفو دوباره دختر را در همان مکان قدیمی دید. او در کنار درختی ایستاده بود و برف‌های ریز از آسمان می‌بارید. این بار، نگاه دختر به پروانه پر از درک و آرامش بود.

دختر سلامی گفت و نگاهی به مورفو انداخت. «چه خبر؟»

مورفو با لبخند جواب داد. «زندگی همان‌طور که هست، زیباست.»

دختر به او نگریست و گفت: «پس همه‌چیز خوب است؟»

«بله، درست است. همه‌چیز خوب است، چون حالا می‌فهمم که هیچ‌چیز بی‌هدف نیست. زندگی، پرواز، هر لحظه—همه‌چیز بخشی از همان جریان بزرگ است.»

دختر لبخند زد و سرش را به آرامی تکان داد. «زندگی همینه، درست می‌گی. تغییر، حرکت، رشد. و در نهایت، همین حرکت‌هاست که ما را به سمت نور می‌برد.»

مورفو به آرامی سرش را بالا برد. در آسمان پر از برف، در هر پروازش چیزی تازه و زیبا بود. این بار، او به جایی نرفته بود، بلکه در همان لحظه، در همان مکان، به معنای زندگی پی برده بود.

و در این لحظه، مورفو آرام به پرواز درآمد. شاید مقصدی نداشت، اما این پرواز، خود همان مقصد بود.


غزل حکیمی🦋




این نظراتِ صاحب زیباترین قلب است! برایم ان‌چنان قشنگ و پرمفهوم بود که حد نداشت.🥹🦋🫂
ممنونم از این‌که ترا دارم ..🦋🥹🌚
مورفوِ آدمی‌زاد من!🦋🦋


شاید بهتر باشد زندگی را به ایستگاه‌ها تقسیم کنیم تا رسیدن به مقصد، انسان‌ها برای رسیدن به مقصد از ایستگاه‌های مختلفی عبور می‌کنند و از فاصله‌ بین یک ایستگاه تا ایستگاه دیگر می‌آموزند، مهم این است که از چه مسیری می‌روند و به چه ایستگاهی می‌رسند و چطور عبود می‌کنند.
مثلاً در موقعی و در مواجه با ترس مسیر دیگری را برمی‌گزینیم و در ایستگاه دیگری قرار می‌گیریم که شاید برایمان به‌جای ترس درسی باشد یا شاید هم تجربه‌ای و ......


ای‌جانم!
مورفو چقدر قشنگ توانست غوغای درونش را فروکش کند و به بخشی از معنای وجودی‌اش برسد، دقیقاً هیچ وجودی بی‌هدف نیست اما زیباتر وقتی‌ست که خود انسان به آن پی‌ببرد، آنگاه طبیعت و اجزایش دست به هم داده و زیبایی را چند ده برابر می‌کند.
وای!
کاملاً با مورفو احساس مشترک دارم، روزی‌که بدانم کوچک‌ترین هدف از وجودم چیست از کوچک‌ترین اتفاق بزرگ‌ترین استقبال را می‌کنم و جهان و کوچک‌ترین جزئش برایم معنی آرامش می‌دهد.


اما می‌دانید با شاید گاهی انسان‌ها نتوانند تغییرات درونیِ خود را به خوبی بروز بدهند در حالی‌که شاید نیاز به بروز تغییرات در دنیای بیرونِ خود باشند، مانند مورفویِ کوچک!
مثلاً یک انسان بعد از جنگ درونی برای فراموش کردن اتفاق و یا شخصی و ... وقتی به صلح می‌رسد دوست‌دارد تغییراتِ ظاهری‌اش گویایِ آن باشد، چون با دیدن چهره‌ی تغییر یافته‌ی خود بیشتر از پیش به صلح درونی باورمند می‌شود.
من خودم زمانی‌که در موردِ موضوع مختصری با خود به صلح می‌رسم دوست‌دارم ظاهرم برای خودم گویایِ آن باشد.


یک قسمت، تا پایان داستان‌مان مانده؛خوشحال میشوم نظرت را در موردش بدانم!🦋

از مورفوی ‌مان چه درس گرفتی!؟

Показано 20 последних публикаций.

148

подписчиков
Статистика канала