آموزش مجازی یا روانی سازی؟!
حدود یک سال است که از شروع همه گیری بیماری کرونا و آموزش مجازی می گذرد، به طور طبیعی دانشجویان خصوصاً دانشجویان دانشگاه های آزاد اسلامی، در مقاطع مختلف تحصیلی اضطراب و نگرانیهای فراوانی در رابطه با انتخاب واحد، اساتید، پرداخت شهریه و غیره دارند و در این یک سال اخیر آموزش مجازی و دردسرهایش نیز به آن افزوده شد. آموزشی که در ابتدا با استقبال بی نظیر دانشجویان همراه بود اما مدتی بعد مشخص شد این نوع آموزش نه تنها مرهمی برای زخم های دانشجویان نیست بلکه خود زخمی پردرد است. متاسفانه بر خلاف تفکر اساتید و مسئولان دانشگاهی در این بل بشو مظلوم ترین افراد دانشجویان هستند، چرا که باید با مشکلات اینترنت، ورود به سایت و به روزرسانی های مداوم سایت های آموزشی (که باعث حذف لینک کلاس از پروفایل دانشجو می شود) کنار بیایند تا بتوانند وارد کلاسی شوند که اگر تئوری باشد چندین برابر کلاس های حضوری تدریس می شود و اگر واحد عملی باشد با سر هم بندی یک ربع، آن نیز تمام خواهد شد. صحبت از اینترنت که می شود زخم های دانشجویان سر باز میکند، اینترنتی که قرار بود رایگان شود اما اینطور نبود و متاسفانه شنیده ها (مصاحبه جناب آقای دکتر تهرانچی) حاکی از این است که میان دانشجویان دانشگاه های دولتی و آزاد تبعیض قائل شده و دولت محترم تنها دانشجویان دانشگاه های دولتی را دانشجو دانسته و دانشگاه آزادی ها را خط زده است، حتی تخصیص بسته ۶۰ گیگابایت اینترنت به دانشجویان که وزیر نسبتاً محترم ارتباطات چندی پیش با افتخار آن را اعلام نمود نیز با پیگیری های مکرر انجام شد هرچند تاکنون اکثر دانشجویان دانشگاه های آزاد اسلامی این بسته اینترنتی را تنها در خواب خود دیده اند. اینطور که به نظر میرسد آقایان مسئول هزاران مقاله ای که سالانه از دل همین دانشگاه آزاد نوشته میشود، که نه تنها کمتر از دانشگاه های دولتی نیست بلکه گاهاً بیشتر هم شده را نادیده گرفته و دانشجویانش را هیچ حساب کرده اند درحالی که آمارها نشان میدهند که بیشترین دستاوردها در زمینه های تحقیقاتی و پژوهشی و علمی توسط افراد و گروه هایی بدست آمده است که دوران تحصیل خود را در دانشگاه های آزاد اسلامی گذرانده اند.
حال با تمام این مسائل اگر دانشجویان از میدان مین کلاس های مجازی به سلامت بگذرند، در پایان باید از خط آتش امتحانات رد شوند. البته بهتر است بگوییم کنکور دانشگاهی چرا که اساتید از تمامی ترفندهای طراحان کنکور سراسری در امتحانات بهره می برند، از سختی سوالات گرفته تا مدت زمان امتحانات که گاهاً کمتر از تعداد سوالات است و حتی عدم اجازه برگشت به سوالات قبل که خود به تنهایی دست کنکور سراسری را هم از پشت بسته است. قبل از شیوع کرونا و در شرایط معمول اینگونه بود که دانشجویان در پایان دوران دانشجویی خود از پایان نامه و علم خود دفاع میکردند، اما اکنون دانشجویان از زمان کارشناسی و از همان ترم اول مشغول دفاع مقدس از واحدها و شهریه ای که پرداخت کرده اند، هستند.
حرف ها گفته شد اما آیا کسی در پس این آموزش های مجازی به مشکلات دانشجویان توجه میکند؟ متاسفانه خیر! از اساتید و مسئولان دانشگاهی تا وزرای علوم و ارتباطات و غیره تنها به زبان به دانشجویان و مشکلاتشان اهمیت میدهند و در عمل برای رفع این مشکلات تلاش چندانی نمیکنند. خصوصاً اساتید (البته نه همه شان) که به دلیل اطلاع داشتن از فراهم نبودن امکان اعتراض در این شرایط تعطیلی دانشگاه ها ، با جسارت تمام در جواب به قصور خود در تدریس و کم کاری در انجام وظیفه؛ اعم از چک نکردن مقالات و وقت نگذاشتن برای بررسی تحقیقات دانشجویی و کارهای عملی میگویند اگر مشکلی دارید بروید و اعتراض کنید! جالب اینجاست که مسئولان دانشگاهی هم به راحتی از دانشجوها صرف نظر کرده و از این دسته اساتید حمایت میکنند.
اگر بخواهیم منصفانه صحبت کنیم، وقتی وزیر و مسئولان کشور با وجود این همه مشکل، دغدغه شان چیده شدن دانه به دانه گل عشق خواننده های محترم است، مسلماً از مسئولان پایین دست و اساتید نمیتوان انتظار دیگری داشت.
امید است دانشجویان فعلی روزی به سِمَت های تاثیرگذار دست یابند و بتوانند خود مشکلگشای دانشجویان آینده باشند و با حس مسئولیت پذیری، جوانمردی و شرافت به وظیفه خود عمل کنند نه مانند یک دلقک صرفاً ادای انجام وظیفه درآورند...!
✍ مریم ستوده راد
#نشریهگیلدخت
#بسیجدانشجوییآزادرشت
✅
@basij_edu