بین تاریکی و روشنایی هیچ فرقی نمیبینم اما مطمئنم از روشنایی میترسم چون تمام اتفاق های خوبی که زود تموم شدن تو روشنایی بودن از تاریکی نمیترسم چون داخل این تاریکی غرق شدم و تمام وجودم پر شده از تاریکی،تاریکی ای که به وضوح میبینم همه ازش میترسن و فرار میکنن،انگار که بین من و مردم فاصلست و من غریبم،نمیتونم بفهمم چرا فرار میکنن
از چی فرار میکنن برای چی فرار میکنن اصلا معنی همین تاریکی و روشنایی چیه؟چرا از بچگی همه از تاریکی میترسیدن و من خوشم میومد؟
جواب همه این ها رو نمیدونم.
و این ندونستن خیلی درد داره.
از چی فرار میکنن برای چی فرار میکنن اصلا معنی همین تاریکی و روشنایی چیه؟چرا از بچگی همه از تاریکی میترسیدن و من خوشم میومد؟
جواب همه این ها رو نمیدونم.
و این ندونستن خیلی درد داره.