من از قانون نمیترسم، از نگاهی میترسم که پشت لبخند، قضاوت پنهان کرده
از آدمهایی که با حرفهای پر زرقوبرقشان، قلبت را زخمی میکنند بیآنکه حتی بدانند چه کردهاند.و این تمام آن چیزیست که مرا از باقی جدا میکند
از آنکه به اسم اخلاق، آزادیات را حبس میکنند از آنکه به اسم عشق، ترس میکارند و من سالهاست یاد گرفتهام سکوت کنم
نه برای اینکه چیزی نگفته باشم برای اینکه چیزی باقی نمانده که ارزش گفتن داشته باشد.
من از هیاهوی جمعیت دلخوش نمیشوم؛ من تنهایی را بلد شدهام بلدِ ،دوستداشتنِ بیادعا، بلدِ رفتن بیکینه
من یاد گرفتهام گاهی باید خراب کرد تا دوباره ساخت و ساختن گاهی یعنی تنها ماندن، نه ماندن در کنار آدمهای اشتباهی
هر بار که ناپدید شدم، نه برای فرار بود برای نجات بود؛ برای زندهماندنِ بخشی از من که هنوز ایمان دارد
و هر بار که سکوت کردم، صداهای زیادی را در خود کشتم تا این جهان با من بیصدا آشتی کند
من خودم را زندگی میکنم، نه تصویری از خودم را که باید باشد و در جهانی که همه دنبال تظاهرند، من راستگوترین دروغگویم
چون حتی در ریاکاریام هم صداقت دارم
نمیجنگم تا قهرمان باشم فقط نمیخواهم اسیر باشم