Репост из: ENHYPEN~ ᴰᵃⁱˡʸ
Sunki
نیکی یه کارآگاه جوون و خونسرده که به پروندههای گمشدهی افراد معروف رسیدگی میکنه. اما وقتی اسم قربانی جدید میاد، همهچی فرق میکنه… چون این بار، قربانی کسیه که سالهاست توی آپارتمان مخفی خودش زندانی نگهش داشته: سونو.
حالا نیکی باید انتخاب کنه…
سونو رو آزاد کنه؟ یا عشق بیمارگونهشو تا آخرش ادامه بده؟
و سونو… اون واقعاً زندانیه؟ یا خودش نمیخواد بره؟
⸻
اتاق تاریک بود. نور فقط از یه لامپ کوچیک سقفی میومد، که اونم گاهی سوسو میزد. دیوارها پر بودن از آینه. ولی هیچکدوم از آدما توشون کامل دیده نمیشدن… انگار که تیکهتیکه باشن.
نیکی نشسته بود پشت دوربین. از همون دور، سونو رو نگاه میکرد که گوشهی اتاق روی زمین نشسته بود. سرشو پایین انداخته بود، زانوهاشو بغل کرده بود، موهاش افتاده بودن روی صورتش.
– «تو امشب غذا نمیخوری، درسته؟»
صدای نیکی نرم بود، ولی یه ته تهدید توش حس میشد. مثل همیشه.
سونو چیزی نگفت.
نیکی پوفی کرد. درو باز کرد، رفت تو.
– «فکر میکنی این بازی چقد میتونه ادامه پیدا کنه؟»
سونو نگاهش کرد. چشماش قرمز بودن. ولی نه از گریه… از خشم.
– «تو منو نگه داشتی اینجا. مثه یه حیوون. دیگه بازیای نمونده ریکی.»
نیکی یه لحظه سکوت کرد. بعد خم شد، صورت سونو رو گرفت توی دستش.
– «من نجاتت دادم… از اون خرابشدهای که توش له میشدی. همه داشتن ازت سوءاستفاده میکردن. من تنها کسیام که واقعاً برات اهمیت قائل بود.»
– «تو منو دزدیدی… تو منو شکستی…»
نیکی نفسشو داد بیرون. بعد آروم، آروم بوسهای روی پیشونی سونو زد.
– «ولی هنوزم اینجایی.»
– «چون راه فراری نیست.»
– «یا چون… ته دلت نمیخوای بری؟»
سونو یه لحظه مکث کرد. یه لحظه فقط… و نیکی خوب اون لحظه رو دید.
و لبخند زد.