او نمیدانست، امّا تمامِ من بود؛
بیآنکه بخواهد، بیآنکه حتی لحظهای در آینهی چشمهای من خود را دیده باشد.
نقطهی ناپیدایی بود که جهانِ فرو ریختهام از آن قد میکشید،
سکوتی بود که درد را از من میدزدید
و اسمی…
که هزار بار بیصدا صدا زدم و جرأت نکردم یکبار بلند بگویم.
او نمیدانست…
که نگاهش میتوانست زخمهای دیرسال را خاموش کند،
که یک تبسمِ بیاهمیتش قادر بود ویرانی یک روز را پس بزند،
که بودنش ـ حتی در دوردستترین فاصله ـ شبیه پناهی بود
که آدم از ترسِ خودش هم به آن پناه میبَرد.
او نمیدانست…
و شاید فاجعه همینجا بود؛
که چگونه ممکن است کسی تکیهگاهِ تمامِ روحِ من باشد
و خودش در هیچ سطرِ سرنوشتش حتی ردّی از من نداشته باشد.
این است تراژدیِ بیصدا:
آنکه تمامِ من است،
از «من» تنها یک سایهی عبوری را میشناسد…
بیآنکه بخواهد، بیآنکه حتی لحظهای در آینهی چشمهای من خود را دیده باشد.
نقطهی ناپیدایی بود که جهانِ فرو ریختهام از آن قد میکشید،
سکوتی بود که درد را از من میدزدید
و اسمی…
که هزار بار بیصدا صدا زدم و جرأت نکردم یکبار بلند بگویم.
او نمیدانست…
که نگاهش میتوانست زخمهای دیرسال را خاموش کند،
که یک تبسمِ بیاهمیتش قادر بود ویرانی یک روز را پس بزند،
که بودنش ـ حتی در دوردستترین فاصله ـ شبیه پناهی بود
که آدم از ترسِ خودش هم به آن پناه میبَرد.
او نمیدانست…
و شاید فاجعه همینجا بود؛
که چگونه ممکن است کسی تکیهگاهِ تمامِ روحِ من باشد
و خودش در هیچ سطرِ سرنوشتش حتی ردّی از من نداشته باشد.
این است تراژدیِ بیصدا:
آنکه تمامِ من است،
از «من» تنها یک سایهی عبوری را میشناسد…