ما حافظه ی این سرزمینیم.
از نسلی که ایمان را به بهای نان فروخت،و نان را هم از دهانش بریدند.
نسلی که در صف نماز،به دنبال سایهی خدا میگشت وتنها رد شلاق را بر دیوار دید.
نسلی که لبخندش گناهی بود که باید پشت چادر های سیاه پنهانش میکرد.
ما از زخم برخاستیم،از زیرِ بامهایی که فرو ریخت و دیوارهایی که به نام ایمان بر گردهمان نشست.
ما کودکانی بودیم که لالاییِ ترس شنیدند
و بزرگ شدند با دهانی دوخته از نخِ دروغ.
ای شما که بر منبرِ تاریکی نشستهاید،
با عمامههایی از سایه و انگشترهایی از خون،
و نامِ خدا را بر درِ هر زندان نوشتید و لبخندِ مرگ را تقدیس کردید؛ما فراموش نمیکنیم.
ما صدای دفنشدهی کوچههای خاموشیم،
که سالهاست فریاد را در گلویمان به عنوانِ گناه شناختهاند.
اما روزی از میانِ همین خاموشی شعری برخواهد خاست که خنجر نخواهد بود،آیینه خواهد شد.
ما به بهشتِ شما نیاز نداریم،
به خدایی که با ترس معامله میکند نیز نه.
ما به آفتابِ خود ایمان داریم،
به خاکی که هنوز بوی نان میدهد و به دستهایی که، اگرچه خسته، اما هنوز میکارند.
روزی این دیوارها فرو خواهند ریخت،نه با فریاد،که با بیداری.
و شما خواهید دید؛چطور مردمی که نیم قرن به سکوت عادتشان دادید،با نگاهی ساده جهانتان را واژگون خواهند کرد.
من میدانم روزی نسلی خواهد آمد
که آزادی را نه تنها فریاد میزند،که زندگی میکند ، بینیاز از خداهایی که بهشت را گروگان گرفتهاند، و بینیاز از ترسی که درونِ ما خانه کرده است.
آن روز نه خون میجوشد نه انتقام.
فقط حقیقت خواهد ماند و ما،که دوباره نامِ آزادی را بر زبان خواهیم آورد.
-فادکاف
از نسلی که ایمان را به بهای نان فروخت،و نان را هم از دهانش بریدند.
نسلی که در صف نماز،به دنبال سایهی خدا میگشت وتنها رد شلاق را بر دیوار دید.
نسلی که لبخندش گناهی بود که باید پشت چادر های سیاه پنهانش میکرد.
ما از زخم برخاستیم،از زیرِ بامهایی که فرو ریخت و دیوارهایی که به نام ایمان بر گردهمان نشست.
ما کودکانی بودیم که لالاییِ ترس شنیدند
و بزرگ شدند با دهانی دوخته از نخِ دروغ.
ای شما که بر منبرِ تاریکی نشستهاید،
با عمامههایی از سایه و انگشترهایی از خون،
و نامِ خدا را بر درِ هر زندان نوشتید و لبخندِ مرگ را تقدیس کردید؛ما فراموش نمیکنیم.
ما صدای دفنشدهی کوچههای خاموشیم،
که سالهاست فریاد را در گلویمان به عنوانِ گناه شناختهاند.
اما روزی از میانِ همین خاموشی شعری برخواهد خاست که خنجر نخواهد بود،آیینه خواهد شد.
ما به بهشتِ شما نیاز نداریم،
به خدایی که با ترس معامله میکند نیز نه.
ما به آفتابِ خود ایمان داریم،
به خاکی که هنوز بوی نان میدهد و به دستهایی که، اگرچه خسته، اما هنوز میکارند.
روزی این دیوارها فرو خواهند ریخت،نه با فریاد،که با بیداری.
و شما خواهید دید؛چطور مردمی که نیم قرن به سکوت عادتشان دادید،با نگاهی ساده جهانتان را واژگون خواهند کرد.
من میدانم روزی نسلی خواهد آمد
که آزادی را نه تنها فریاد میزند،که زندگی میکند ، بینیاز از خداهایی که بهشت را گروگان گرفتهاند، و بینیاز از ترسی که درونِ ما خانه کرده است.
آن روز نه خون میجوشد نه انتقام.
فقط حقیقت خواهد ماند و ما،که دوباره نامِ آزادی را بر زبان خواهیم آورد.
-فادکاف