جمعه پانزدهم خردادماه ۱۴۰۵
زندگیام شده است یک مشت تلاش نصفونیمه یا به قول پازولینی، بلندپروازیهای لنگ در هوا. امیدهای مقطع. پروژههای ناتمام. زیستِ قرضی. زیستِ اجارهای. زیستِ مردهوار. هیچچیز دردناکتر از این نیست که انسان به خودش بیاید و متوجه شود دیگر خودش نیست. موجود خمودهای به زیرِ جلدش خزیده و سنگینش کرده است. انگلی که خود آن را پروار کرده. انگلی که رشد میکند، بافتهای وجودیاش را دریده و از بین میبرد. راستش را بخواهید، این پدیده برای منِی که هیچوقت با خویشن خود راه نیامدهام، چیز جدیدی نیست. اما احساس میکنم این بار سنگینتر است، فرسایندهتر است. احساس میکنم اندکی زود است. این بار، فرو رفتن در اقیانوس و دستوپا زدن و لحظهٔ بعد بیرون آمدن نیست؛ این بار آمده است تا مرا با خود ببرد، تا غرقم کند و من گمان میکنم هنوز زود است، یا حداقل دلم میخواهد اینطور فکر کنم. اصلاً چون گمانمیکنم هنوز زود است، این را مینویسم. این را مینویسم و در عین حال زیرِ لب زمزمه میکنم:
«به رنجی رسیدستم از خویشتن
که بر من بگرید همه انجمن»
زندگیام شده است یک مشت تلاش نصفونیمه یا به قول پازولینی، بلندپروازیهای لنگ در هوا. امیدهای مقطع. پروژههای ناتمام. زیستِ قرضی. زیستِ اجارهای. زیستِ مردهوار. هیچچیز دردناکتر از این نیست که انسان به خودش بیاید و متوجه شود دیگر خودش نیست. موجود خمودهای به زیرِ جلدش خزیده و سنگینش کرده است. انگلی که خود آن را پروار کرده. انگلی که رشد میکند، بافتهای وجودیاش را دریده و از بین میبرد. راستش را بخواهید، این پدیده برای منِی که هیچوقت با خویشن خود راه نیامدهام، چیز جدیدی نیست. اما احساس میکنم این بار سنگینتر است، فرسایندهتر است. احساس میکنم اندکی زود است. این بار، فرو رفتن در اقیانوس و دستوپا زدن و لحظهٔ بعد بیرون آمدن نیست؛ این بار آمده است تا مرا با خود ببرد، تا غرقم کند و من گمان میکنم هنوز زود است، یا حداقل دلم میخواهد اینطور فکر کنم. اصلاً چون گمانمیکنم هنوز زود است، این را مینویسم. این را مینویسم و در عین حال زیرِ لب زمزمه میکنم:
«به رنجی رسیدستم از خویشتن
که بر من بگرید همه انجمن»