هنرمند یا باید هنرش روزی دهش باشه یا بره بمیره. و او باید در آفریدن اثرش عرق بریزه، خون بخوره، بدوئه، پژوهش کنه، سفر کنه، تجربه کنه، نگران باشه، بترسه. باید نونش، جونش، آبروش بسته به کارش باشه. تا کم کم روح و زندگی خودش در اثرش دمیده بشه. روح و زندگیش نباید از اثرش جدا باشه. در غیر این صورت هرگونه امیدی برای او بیهودهس.
شراب خام، اسماعیل فصیح