💢 لطفا این متن را تا انتها بخوانید ....
در چند روز اخیر خبر پخش آهنگی به نام جنتلمن از خواننده ای ملقب به ساسی مانکن (اسم خواننده گویای همه چیز است) و رقاصی دختران و پسران دانش آموز تحت عنوان افزایش مثلا نشاط (!) در قشر نوجوان شنیده شد ....
اصلا نمی خواهیم بحث سیاسی کنیم ... اصلا نمی خواهیم بگوییم کدام مسئول مقصر است .... اصلا نمی خواهیم بگوییم سند 2030 در حال اجرا شدن است ..... نه اصلا ..... بحث ما چیز دیگریست ...
این مدت همه مشغول بحث های سیاسی در این زمینه بودند ... اما ما به نقطه ی تاریک دیگری از این قضیه اشاره می کنیم ... فرهنگ جامعه !
به ویدیو های موجود در این زمینه توجه کنید ... نوجوانان این اشعار را از حفظ می خوانند! پس بحث ما به سمت گزاره ی مهمتری رفت : «بچههای ایرانی ترانههای ساسی مانکن را کاملاً حفظ هستند» حتی ترانه ای که کاملا اروتیک است و بچه ها جز با کنجکاوی شخصی معنایش را نمی دانند و نباید بدانند!
بنابراین بهتر است در این مورد صحبت کنیم که چه اتفاقی افتاده است که تربیت والدین امروزی شنیدن چنین اشعاری را برای کودکان خود عیب نمی داند؟!
اما قضیه فقط به فرهنگ عمومی تربیت در جامعه ختم نمی شود! یک سر دیگر قضیه در مدارس است! همین مدارس فوق را در نظر بگیرید .... مطمینا در ایام محرم عزاداری می کنند و نوحه پخش می کنند! حتی شاید هیئت های کوچکی نیز تشکیل دهند و حتی مدیر مدرسه بانی غذای نذری شود! ........
این پاردوکس دیگر چیست؟ آهنگ ساسی مانکن در مناسبت های شاد و نوحه در ایام عزا؟!
جواب این است که مدارس ما مناسک پرور شده اند! افتخارشان این است که برای تمامی مناسبت های فرهنگی برنامه دارند. در ایام عزا نوحه و در ایام شادی ساسی مانکن!
این آن چیزی است که مبتلا شدن به آن امروز «مسئله» فرهنگ عمومی ماست. نبرد نهایی ما در مدارس جمهوری اسلامی ایران به تقابل مناسکها یا اعمالی بیرونی ختم شده است. مدارس به درستی ادعا میکنند که مناسک پرشور ما را ببینید و منتقدان هم به درستی نقد میکنند که آهنگ جنتلمن و ساسی مانکن کجا و مدارس ایرانی کجا؟ همه درست حرف میزنند. اما سطح بحث و منازعه به پایینترین حد ممکن تقلیل یافته است و این خطرناکتر و تاسفبرانگیزتر از پخش یک آهنگ زیرزمینی اروتیک در یک مدرسه است. اینکه نهایتاً بعد از سالها بحث و گفتگو درباره پرورش و تربیت و مدرسه طراز و… بحث ما درباره مدارس اساساً ارتباطی به ذهنیت بچهها ندارد.
آیا این همان چیزی نست که مدیران فرهنگی نیز به دنبال اجرای همان هستند؟: مناسک و مراسمها و بزرگداشتها و کنگرههای اخلاقی و دینی و انقلابی با شکوه هر چه تمامتر برگزار شود؛ کسی چیزی کم نگذارد و از مراسم استقبال شود و خب… وظیفه ما اینجا تمام است. علاوه بر آن ما در این سالها با استدلال عوامپسند و فریبندهای هم مواجهیم که بازوی کمکی این تربیت نمایشی و مناسکی است: «هر چیزی جای خودش را دارد. محرم که شد همه هیئت میگیریم و گریه میکنیم و روز معلم هم که شد باید شاد باشیم و بخندیم. غیر از این توقع دارید؟ تو روز معلم که نمیتوانیم روضه پخش کنیم؟» اینها گزارههای آشنایی نیستند؟
مدیران محترم کسی انتظار ندارد در روز معلم روضه پخش کنید اما آیا شادی با ابتزال یکی است؟ هیچ عقل سلیمی می پذیرد که این چنین محتوای نامناسبی را که باعث بلوغ زودرس می شود برای نوجوانان پخش کنیم؟ پس لابد با این استدلال خیلی از لذت های جنسی و حرام دیگر را هم می شود در قالب شادی به صورت عمومی اجرا کرد!
در این بین هم مدارس مقصرند و هم بسیار بیشتر از آنها والدینی که این نوع تربیت را برای فرزندان خود می پسندند.
در چند روز اخیر خبر پخش آهنگی به نام جنتلمن از خواننده ای ملقب به ساسی مانکن (اسم خواننده گویای همه چیز است) و رقاصی دختران و پسران دانش آموز تحت عنوان افزایش مثلا نشاط (!) در قشر نوجوان شنیده شد ....
اصلا نمی خواهیم بحث سیاسی کنیم ... اصلا نمی خواهیم بگوییم کدام مسئول مقصر است .... اصلا نمی خواهیم بگوییم سند 2030 در حال اجرا شدن است ..... نه اصلا ..... بحث ما چیز دیگریست ...
این مدت همه مشغول بحث های سیاسی در این زمینه بودند ... اما ما به نقطه ی تاریک دیگری از این قضیه اشاره می کنیم ... فرهنگ جامعه !
به ویدیو های موجود در این زمینه توجه کنید ... نوجوانان این اشعار را از حفظ می خوانند! پس بحث ما به سمت گزاره ی مهمتری رفت : «بچههای ایرانی ترانههای ساسی مانکن را کاملاً حفظ هستند» حتی ترانه ای که کاملا اروتیک است و بچه ها جز با کنجکاوی شخصی معنایش را نمی دانند و نباید بدانند!
بنابراین بهتر است در این مورد صحبت کنیم که چه اتفاقی افتاده است که تربیت والدین امروزی شنیدن چنین اشعاری را برای کودکان خود عیب نمی داند؟!
اما قضیه فقط به فرهنگ عمومی تربیت در جامعه ختم نمی شود! یک سر دیگر قضیه در مدارس است! همین مدارس فوق را در نظر بگیرید .... مطمینا در ایام محرم عزاداری می کنند و نوحه پخش می کنند! حتی شاید هیئت های کوچکی نیز تشکیل دهند و حتی مدیر مدرسه بانی غذای نذری شود! ........
این پاردوکس دیگر چیست؟ آهنگ ساسی مانکن در مناسبت های شاد و نوحه در ایام عزا؟!
جواب این است که مدارس ما مناسک پرور شده اند! افتخارشان این است که برای تمامی مناسبت های فرهنگی برنامه دارند. در ایام عزا نوحه و در ایام شادی ساسی مانکن!
این آن چیزی است که مبتلا شدن به آن امروز «مسئله» فرهنگ عمومی ماست. نبرد نهایی ما در مدارس جمهوری اسلامی ایران به تقابل مناسکها یا اعمالی بیرونی ختم شده است. مدارس به درستی ادعا میکنند که مناسک پرشور ما را ببینید و منتقدان هم به درستی نقد میکنند که آهنگ جنتلمن و ساسی مانکن کجا و مدارس ایرانی کجا؟ همه درست حرف میزنند. اما سطح بحث و منازعه به پایینترین حد ممکن تقلیل یافته است و این خطرناکتر و تاسفبرانگیزتر از پخش یک آهنگ زیرزمینی اروتیک در یک مدرسه است. اینکه نهایتاً بعد از سالها بحث و گفتگو درباره پرورش و تربیت و مدرسه طراز و… بحث ما درباره مدارس اساساً ارتباطی به ذهنیت بچهها ندارد.
آیا این همان چیزی نست که مدیران فرهنگی نیز به دنبال اجرای همان هستند؟: مناسک و مراسمها و بزرگداشتها و کنگرههای اخلاقی و دینی و انقلابی با شکوه هر چه تمامتر برگزار شود؛ کسی چیزی کم نگذارد و از مراسم استقبال شود و خب… وظیفه ما اینجا تمام است. علاوه بر آن ما در این سالها با استدلال عوامپسند و فریبندهای هم مواجهیم که بازوی کمکی این تربیت نمایشی و مناسکی است: «هر چیزی جای خودش را دارد. محرم که شد همه هیئت میگیریم و گریه میکنیم و روز معلم هم که شد باید شاد باشیم و بخندیم. غیر از این توقع دارید؟ تو روز معلم که نمیتوانیم روضه پخش کنیم؟» اینها گزارههای آشنایی نیستند؟
مدیران محترم کسی انتظار ندارد در روز معلم روضه پخش کنید اما آیا شادی با ابتزال یکی است؟ هیچ عقل سلیمی می پذیرد که این چنین محتوای نامناسبی را که باعث بلوغ زودرس می شود برای نوجوانان پخش کنیم؟ پس لابد با این استدلال خیلی از لذت های جنسی و حرام دیگر را هم می شود در قالب شادی به صورت عمومی اجرا کرد!
در این بین هم مدارس مقصرند و هم بسیار بیشتر از آنها والدینی که این نوع تربیت را برای فرزندان خود می پسندند.