دلم یه خواب راحت میخواد، بدون دغدغههای ذهنیم. دلم میخواد برگردم به هشت سالگیم، وقتی که از شدت خستگی رو زمین وسط هال خوابم میبرد و بابا بلندم میکرد سرجام میخوابوندم. این شبا انقدر خستم که هر لحظه دلم میخواد تا آخر دنیا بخوابم، ولی تا سرم میرسه به بالشت، مغزم پر میشه از همه چیز، پشت پلکام انگار سالن سینماست.
همه چیز نگرانم میکنه، آسیب پذیر و دغدغه مند.
نگران، نگران، نگران.
از نظر جسمی شاید پنج شش ساعتی رو تو حالت سکون میگذرونم ولی مغزم تا خود صبح بیداره. کابوس میبینم؛ هذیان میگم؛ تو خواب حرف میزنم؛ انقدر خواب میبینم که یادم میره صحنههایی که دیدم جزو خواب دیشبمه یا واقعا رخ داده. کاش میشد مغزم رو آخر شبا بندازم تو لیوان آب کنار تختم و تهی بخوابم. واقعا خستمه.
همه چیز نگرانم میکنه، آسیب پذیر و دغدغه مند.
نگران، نگران، نگران.
از نظر جسمی شاید پنج شش ساعتی رو تو حالت سکون میگذرونم ولی مغزم تا خود صبح بیداره. کابوس میبینم؛ هذیان میگم؛ تو خواب حرف میزنم؛ انقدر خواب میبینم که یادم میره صحنههایی که دیدم جزو خواب دیشبمه یا واقعا رخ داده. کاش میشد مغزم رو آخر شبا بندازم تو لیوان آب کنار تختم و تهی بخوابم. واقعا خستمه.