واقعا نمیتونید درک کنید، هیچی سختتر از این نیست که یه فرزند تو خونهای رشد کنه که طرز تفکر پدر و مادرش با طرز تفکر خودش کاملا متفاوت باشه. نمیتونید ناامیدی و انزجار خانواده منو نسبت به افکارم درک کنید. و من استیصال رو میبینم که با بیرحمی کامل تو چشمای مادرم پیداست وقتی بهم زل میزنه. با نفرت تمام از شغلش میگم، کل شبانه روز زندگیم. تا وقتی بچه بودم دائم این جمله رو میشنیدم: تو باید شبیه مامان بابات رفتار کنی. حالا که بزرگ شدم بهم میگه: نباید تو خیابون با این و اون ببیننت، میشناسن بچهی منی. نباید اینطوری بپوشی، نباید اینجا بری، نباید با این دوست باشی، باید همرام بیای فلانجا. و ما دائم درحال جنگیم. شما نمیتونید درک کنید حس طرد شدن رو. حس عذاب وجدان داشتن از ناراضی بودن مادر رو. شما نمیتونید درک کنید. امیدوارم خودم با دستای خودم محل کارشو آتیش بزنم، به خاطر کل دوران بچگی و نوجوونیم که سوخت.