аўтафікшн ёсьць глыбока нарцысычнай формай літаратуры, а пісаньне яго зьяўляецца актам сацыялізацыі самога сябе. пішучы аўтафікшан чалавек спусташае сваё нутро, дастае зь сябе ўнутранасьці дзеля стварэньня ўласнага застылага вобраза, праходзіць, можна сказаць, кенозіс — падпарадкоўвае ўласную волю погляду іншага на сябе.

ня дзіва, што трапляючы ў сартраўскае пекла, якім, безумоўна, ёсьць гэты акт самадызайну і самаэстэтызацыі, чалавек неўзабаве пачынае заўважаць, што замест сузіраньня самога сябе ён пачынае толькі спрабаваць быць сваім вобразам. наткнуўся, напрыклад, надоечы на відэа маёй любімай паліны кудряўцавай, у якім яна сьлёзна распавядае аб тым, што яе стаміў ейны блог і стаміла тое як яна да яго ставіцца — пачынае пераўтвараць сваё жыцьцё ў сэрыял, пераўтвараць сваіх сяброў у яго герояў і, галоўнае, самую сябе ў яго персанажку — заўважна, што гэта ўжо і не жыцьцё зусім, а існаваньне кімсьці йіншым - сваім вобразам.

і паліна кудряўцава не самотная ў сваёй пакуце — усе мы абавязаныя займацца дызайнам сябе, абрамленьнем свайго жыцьця і пераўтварэньнем яго ў рэдзі-мэйд. ваш інстаграм, ці, урэшце, гэты канал — таксама ў пэўным сэнсе аўтафікшн. усе мы ствараем вобразы свайго замагільнага жыцьця.

таму выдавецтва «мяне няма» — фабрыка публічных трупаў. смерти.net