"از روي نكبت يا كمبود امكانات يا هر چي كه بود، درست تو سني كه بِچه ژاپنيا تو فكر درُس كردن رباتُ مدار الكتريكيُ هواپيماي كنترلي بودن، مو عاشق چاق كردن قليون بودم.
يكي كه ميمُرد عيشُم بود. مردا و زنا، بعدي كه دم در تو بغل صاب عزا از گريه كول ميزدن، راهشون كج ميكردن ميومدن سمتمو هموجور كه مفِ چُر كرده شون ميگرفتن، مث امنيتيا كه قبل پرواز كلتاشون تحويل حراست ميدن، يواش نايلون تنباكوشون از تو جيب در ميوردنُ ميذاشتن تو مُشتم. يي يعني كه: مو يه قليون كِشِ مولف به حساب ميام و هر تنباكويي از هر ژانري كه بدنم نميكشم.
زدُ كل بشيرِ تنگسير مُرد. غير از رييسعلي كه اسير خاك بود، آنچه تنگسير رو سياره ي زمين ميزيست خودشون رسوندن بوشهر و لاكُ ليك كنان ريختن تو خونه ي كل بشير. لحظه اي به خودم اومدم كه هيفده تا پَك تنباكو تو دستم بودُ تا ميومدم حفظ كنم كدومشُ كي داده دستم، سه نفر ديگه مُفكِِ مُفك كنون از بغل سردار، پسر بزرگو كل بشير در ميومدُ قصدم ميكردن!! خودم داشتم غرق ميشدم و هر كي هم ميرسيد يه سطل آبي رو سرم ميريخت. گريه م گرفته بود. دنبال ممانم ميگشتم لاي زنا كه ول كنم برم زير چادرش و غيب بشم ولي نميديدمش. تنباكوا قاطي شدن... از چاربستِ كمر داشتم ميلرزيدم... تنگسير با تنباكو خيلي ناموسي برخورد ميكرد. خودم ديده بودم كه مرحوم كل بشير سر قليون، خدابيامرز خاتونُ پهن كرد وسط حياطُ از سر مغرب تا اخبار ساعت نُه كوبيدش.
يهو ميشتِ خيري اومد تو خونه ي مَنقلي و گفت:"زود باش نِه! زود باش مردا منتظر قليونَن. اول هم قليون رييس حسين چاق كن" و رفت. سيل لاي در كردم. يكي نصف صورتش سيبيل بود. اگه او رييس حسين نبود پس رييس حسين ديگه چه غولمكي بود؟ به لحظه ي فكر كردم كه اولين تنگسير رو قليونش پُك ميزنه،بعد يهو سرشو بالا مياره و غضبناك نعره ميزنه: يي تنباكو مو نيس! تنباكوم كجااااان؟ و دومي و سومي و چارمي و به رييس حسين كه برسه و رييس كه برگرده و نگام كنه، تنگسيرا از مو چه باقي ميذارن؟!
گلوم تنگ شد، خواستم تو خودم بشاشم كه زدم زير گريه... دويدم وسط حياط و زدم زير گريه، زير نعره! تو خاكا پلكيدمُ با هق هق نعره زدم: كل بشير....كل بشيير! مو دوسِت داشتم سي چه مُردي كل بشير!
زنا دويدن سمتم. سردارِ كل بشير اومد بغلم كرد، تنگسيرا هم اومدن.دختراي كل بشيركه ديدن مونه غريبه سي بباشون چه لاكُ ليكي ميكنم، بنا كردن تو سر زدن. شيون در گرفت. عزايي بر پا شد كه هنو بعدِ بيست سال اوله تو رنكينگ!
هنو كه هنوزه، سردار هر جا ميبينتم ميگيره سرم ماچ ميكنه. فقط رييس حسین موند تو اتاق نیومد. شک داشت بی وجدان..."
(🖌روایت: احسان عبدی پور/ نویسنده و کارگردان بوشهری)
#یادداشت_رسیده
#پیشنهاد_کاف
📚 كانال رسمي نشريه فرهنگي و اجتماعي "كاف"
@kaafmag
يكي كه ميمُرد عيشُم بود. مردا و زنا، بعدي كه دم در تو بغل صاب عزا از گريه كول ميزدن، راهشون كج ميكردن ميومدن سمتمو هموجور كه مفِ چُر كرده شون ميگرفتن، مث امنيتيا كه قبل پرواز كلتاشون تحويل حراست ميدن، يواش نايلون تنباكوشون از تو جيب در ميوردنُ ميذاشتن تو مُشتم. يي يعني كه: مو يه قليون كِشِ مولف به حساب ميام و هر تنباكويي از هر ژانري كه بدنم نميكشم.
زدُ كل بشيرِ تنگسير مُرد. غير از رييسعلي كه اسير خاك بود، آنچه تنگسير رو سياره ي زمين ميزيست خودشون رسوندن بوشهر و لاكُ ليك كنان ريختن تو خونه ي كل بشير. لحظه اي به خودم اومدم كه هيفده تا پَك تنباكو تو دستم بودُ تا ميومدم حفظ كنم كدومشُ كي داده دستم، سه نفر ديگه مُفكِِ مُفك كنون از بغل سردار، پسر بزرگو كل بشير در ميومدُ قصدم ميكردن!! خودم داشتم غرق ميشدم و هر كي هم ميرسيد يه سطل آبي رو سرم ميريخت. گريه م گرفته بود. دنبال ممانم ميگشتم لاي زنا كه ول كنم برم زير چادرش و غيب بشم ولي نميديدمش. تنباكوا قاطي شدن... از چاربستِ كمر داشتم ميلرزيدم... تنگسير با تنباكو خيلي ناموسي برخورد ميكرد. خودم ديده بودم كه مرحوم كل بشير سر قليون، خدابيامرز خاتونُ پهن كرد وسط حياطُ از سر مغرب تا اخبار ساعت نُه كوبيدش.
يهو ميشتِ خيري اومد تو خونه ي مَنقلي و گفت:"زود باش نِه! زود باش مردا منتظر قليونَن. اول هم قليون رييس حسين چاق كن" و رفت. سيل لاي در كردم. يكي نصف صورتش سيبيل بود. اگه او رييس حسين نبود پس رييس حسين ديگه چه غولمكي بود؟ به لحظه ي فكر كردم كه اولين تنگسير رو قليونش پُك ميزنه،بعد يهو سرشو بالا مياره و غضبناك نعره ميزنه: يي تنباكو مو نيس! تنباكوم كجااااان؟ و دومي و سومي و چارمي و به رييس حسين كه برسه و رييس كه برگرده و نگام كنه، تنگسيرا از مو چه باقي ميذارن؟!
گلوم تنگ شد، خواستم تو خودم بشاشم كه زدم زير گريه... دويدم وسط حياط و زدم زير گريه، زير نعره! تو خاكا پلكيدمُ با هق هق نعره زدم: كل بشير....كل بشيير! مو دوسِت داشتم سي چه مُردي كل بشير!
زنا دويدن سمتم. سردارِ كل بشير اومد بغلم كرد، تنگسيرا هم اومدن.دختراي كل بشيركه ديدن مونه غريبه سي بباشون چه لاكُ ليكي ميكنم، بنا كردن تو سر زدن. شيون در گرفت. عزايي بر پا شد كه هنو بعدِ بيست سال اوله تو رنكينگ!
هنو كه هنوزه، سردار هر جا ميبينتم ميگيره سرم ماچ ميكنه. فقط رييس حسین موند تو اتاق نیومد. شک داشت بی وجدان..."
(🖌روایت: احسان عبدی پور/ نویسنده و کارگردان بوشهری)
#یادداشت_رسیده
#پیشنهاد_کاف
📚 كانال رسمي نشريه فرهنگي و اجتماعي "كاف"
@kaafmag