7 Dec 2025, 08:46
7 Dec 2025, 08:29
7 Dec 2025, 07:58
7 Dec 2025, 07:55
7 Dec 2025, 06:47
آنروز، جمعه بود؛ روزی که آسمان همیشه بوی آشتی با خدا میدهد.من در تماسِ تصویری با او بودم؛ روشنایی صفحه، چهرهاش را چون ماهی در آبِ سکون میتاباند. قرآن میخواند… نه، زمزمه نمیکرد انگار آیات از درون جانش، از جایی بسیار قدسیتر از حنجره، برمیخاستند.طوری نشسته بود که گویی وقارِ سورهها بر شانههایش نشسته؛ مژگانش با هر پلک، سجدهای نرم میکردند.سالها آرزو داشتم صدای کسی را بشنوم که کلامِ خدا را با طهارت دل بخواند… اما با آوازِ او؟ نه، چنین رؤیایی جرأت میخواست. و آن روز، خدا دلش را نرم کرد و فرصت یافتنِ آرزوی قدیمیام را در دستم گذاشت.وقتی خواند… من دوباره عاشق شدم؛نه عاشقِ چهرهاش، نه عاشقِ صدایش عاشقِ روحی شدم که آیات را از نور میبافت.لحظهای چشمهایش به من افتاد؛ای وایِ دلم…چشمهایش نمناک بود، اشکهایش مُهرِ حضور خدا را بر صورتش زده بود.کسی برای دنیا گریه نمیکرد؛او برای به یاد خدا بودن گریسته بود و همین یک نگاه، قلبم را تا آخرین مرزِ محبت گشود.در همان لحظه دانستم:این همان مردیست که سالها در دعاهایم میجستم؛کسی که پیش از هرچیز، خدا را دوست دارد و بعد… مرا.زیر لب، به نرمیِ یک نسیم قدسی، دعا خواند:«یارم را کسی قرار بده که تو را و مرا،از هرچیز و هرکس، بیشتر دوست بدارد…»و من، از آن سوی صفحه، با دلی که به نورِ صدایش آغشته شده بود، تنها یک چیز میدانستم:این دعا، پیش از آنکه او بخواند، در من مستجاب شده بود.
7 Dec 2025, 03:00
7 Dec 2025, 02:20
6 Dec 2025, 22:49
6 Dec 2025, 21:41
6 Dec 2025, 21:36
6 Dec 2025, 20:55
هر طایفهای به من گمانی داردمن زانِ خودم، چنانکه هستم، هستم🕯️
6 Dec 2025, 20:47
6 Dec 2025, 20:46
6 Dec 2025, 19:56
6 Dec 2025, 19:55
6 Dec 2025, 19:37
6 Dec 2025, 08:06
6 Dec 2025, 08:01
6 Dec 2025, 07:17