روح: شب را چگونه سپری کردی؟
جسم: با همان درد کهنه طاقتفرسا؛ و امان از این درد تازه که گریبانم را گرفته است! آیا میدانند من یک نفر هستم؟ که هم زمان با هم آمدند به سراغم؟ حالا از من بگذریم، تو چگونه شب را سحر کردی؟
روح: همانند هزار و یک شب دیگر، با هزار و یک اندیشهی بیسرو ته گذراندم؛ اما هنوز به نتیجهای نرسیدهام. روزی این فکرها مرا به نابودی خواهند کشید!
جسم: آه....
"هستی_شایان"