🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
اصلا همین اول کار بیا قرار بگذاریم که نه من گریه کنم و نه تو...
یعنی مثلا در اوج تاریکی و صدای هیزم های ذغال شده نه تو دست به زیر چشم هایت بزنی و نه من...
اصلا بیا چشم هایمان را ببندیم،البته نه...
اینطوری بدتر می شود، خدا را چه دیدی شاید یکی از ما ماجرا را تصور کرد و دیگر اصلا چشم هایش را از زور درد باز نکرد...
یا حتی می توانیم قرار بگذاریم که از همین جا به بعد متن را نخوانی و حدس و گمان هایت را کنار بگذاری، اصلا به طناب و رد دور دست انداخته اش فکر نکنی...
یا حتی به کسی که روی زمین از هوش برود...
بیا از دیده های پسرک وسط کوچه هیچ نگوییم...
لابد تا به اینجا ضربان قلب ات کمی مور مور شده است و پیش خودت گفته ای بسم الله می خواهد برایم روضه بخواند...
اشتباه می کنی
اما من قول می دهم اشک هایت جاری شود...
ببین آتش بر ابراهیم خاموش شد اما...
یا موسی از دست سالمش نور می آمد اما...
یا یوسف را گرگ ندریده بود...
ببین اصل ماجرا برمی گردد به یک در که کاش نبود که کاش میخ نداشت که کاش...
وای نه...
اگر نبود که خیلی بدتر می شد...
کاش در به بیرون باز می شد، کاش...
پاک فراموش کردم...
نشستم و پابه پای تو کاش کاش گفتم اما...
یا اصلا کار نداریم که آرزوی پسر ارشد خانه در کوچه این بود که کاش کسی گوش هایم را می گرفت...
امان از صدای برخورد دست و...
امان از شنیدن ناله ای...
اصلا با این ها کار نداریم
گریه هم نمی کنیم
ما دیگر برای خودمان مردی شده ایم...
کسی نمی تواند به مادرمان زور بگوید، یا حتی کوچه ی ما کلی عرض دارد، اصلا کوچه های باریک نسلشان منقرض شده...
همه ی این ها به کنار
تو که حالا دلت خیس شده برای من این دو جمله را توضیح می دهی؟
در راه مسجد، دست حسن در دست مادر
در راه برگشت، دست مادر در دست حسن...
ببین گریه نداریم، همان اولش قول دادی...
حالا اما دیگر مادری در کار نیست...
نه بوی غذایی، نه گریه های بلند بلندی...
حالا ما مانده ایم و ماتم گم کردنت...
دیروز به مادر گفتم دست به کبریت و آتش و چوب داغ نزن
دلم ریش می شود...
می خواهم موهای خواهرم را شانه کنی
این راهم بگویم و تمام
این روزها
نه دست مادرت را
نه پایش را
این روزها یا پهلویش یا صورتش را ببوس
گریه اما ممنوع
#ابوالفضل_گویا
#یک_کوچه_بود
🌱 @kqesadjad
اصلا همین اول کار بیا قرار بگذاریم که نه من گریه کنم و نه تو...
یعنی مثلا در اوج تاریکی و صدای هیزم های ذغال شده نه تو دست به زیر چشم هایت بزنی و نه من...
اصلا بیا چشم هایمان را ببندیم،البته نه...
اینطوری بدتر می شود، خدا را چه دیدی شاید یکی از ما ماجرا را تصور کرد و دیگر اصلا چشم هایش را از زور درد باز نکرد...
یا حتی می توانیم قرار بگذاریم که از همین جا به بعد متن را نخوانی و حدس و گمان هایت را کنار بگذاری، اصلا به طناب و رد دور دست انداخته اش فکر نکنی...
یا حتی به کسی که روی زمین از هوش برود...
بیا از دیده های پسرک وسط کوچه هیچ نگوییم...
لابد تا به اینجا ضربان قلب ات کمی مور مور شده است و پیش خودت گفته ای بسم الله می خواهد برایم روضه بخواند...
اشتباه می کنی
اما من قول می دهم اشک هایت جاری شود...
ببین آتش بر ابراهیم خاموش شد اما...
یا موسی از دست سالمش نور می آمد اما...
یا یوسف را گرگ ندریده بود...
ببین اصل ماجرا برمی گردد به یک در که کاش نبود که کاش میخ نداشت که کاش...
وای نه...
اگر نبود که خیلی بدتر می شد...
کاش در به بیرون باز می شد، کاش...
پاک فراموش کردم...
نشستم و پابه پای تو کاش کاش گفتم اما...
یا اصلا کار نداریم که آرزوی پسر ارشد خانه در کوچه این بود که کاش کسی گوش هایم را می گرفت...
امان از صدای برخورد دست و...
امان از شنیدن ناله ای...
اصلا با این ها کار نداریم
گریه هم نمی کنیم
ما دیگر برای خودمان مردی شده ایم...
کسی نمی تواند به مادرمان زور بگوید، یا حتی کوچه ی ما کلی عرض دارد، اصلا کوچه های باریک نسلشان منقرض شده...
همه ی این ها به کنار
تو که حالا دلت خیس شده برای من این دو جمله را توضیح می دهی؟
در راه مسجد، دست حسن در دست مادر
در راه برگشت، دست مادر در دست حسن...
ببین گریه نداریم، همان اولش قول دادی...
حالا اما دیگر مادری در کار نیست...
نه بوی غذایی، نه گریه های بلند بلندی...
حالا ما مانده ایم و ماتم گم کردنت...
دیروز به مادر گفتم دست به کبریت و آتش و چوب داغ نزن
دلم ریش می شود...
می خواهم موهای خواهرم را شانه کنی
این راهم بگویم و تمام
این روزها
نه دست مادرت را
نه پایش را
این روزها یا پهلویش یا صورتش را ببوس
گریه اما ممنوع
#ابوالفضل_گویا
#یک_کوچه_بود
🌱 @kqesadjad