فکر میکنی این که دیگر سکوت کردهام و نمیجنگم، بدین معناست با شرایط خو گرفتهام؟ یا اینکه نصیحتهای عبثی که کنار گوشم فریادشان میزدی در من اثر کرده؟ فکر میکنی اینکه در پیش رویت میخندم و دیگر هر چه میگویی ساده از کنارش گذر میکنم یعنی نفرتهایم ته کشیده؟ فکر میکنی وقتی مریض میشوم و نگرانم میشوی و خودت را به در و دیوار میزنی تا آسوده نفس بکشم، از خوشی دلم قنج میرود؟ در گذشته چنان دوستت داشتم که اگر پوستت خراش کوچکی برمیداشت دیوانه میشدم اما ببین چه بر سرم آوردهای که دیگر بدون تو زیستن تنها آرزویم شده.
فکر میکنی بعدها به حرفت میرسم؟ فکر میکنی این رنجهایی که اکنون متحمل میشوم را فراموشم میشود؟ نه. فقط سکوت میکنم تا بی احترامی نکرده باشم، هرچه باشد برایم زحمتهای فراوانی کشیدهای. سکوت میکنم که یک روزی پشیمان از گفتههای خویش نشوم. اما در این گوشهی خلوت که میتوانم بگویم دیگر دوستت ندارم؟
فکر میکنی بعدها به حرفت میرسم؟ فکر میکنی این رنجهایی که اکنون متحمل میشوم را فراموشم میشود؟ نه. فقط سکوت میکنم تا بی احترامی نکرده باشم، هرچه باشد برایم زحمتهای فراوانی کشیدهای. سکوت میکنم که یک روزی پشیمان از گفتههای خویش نشوم. اما در این گوشهی خلوت که میتوانم بگویم دیگر دوستت ندارم؟