لبخند های هیچکس شبیه به تو نبود. وقتی بهم نگاه میکردی انگار داشتی به عمق وجودم لبخند میزدی. انگار داشتی لایه لایههای روحم رو میشکافتی که برسی به انتها و پاکی وجود خودت رو در من جای بدی. واسه همینه که اگر در حال کُشتن کسی هم باشم، لبخند تو یادم بیاد میبخشمش.
بعد تو دنیا تیرهست. حداقل برای من اینطوره. چون من انگار دیگه هیچی ندارم. اون روحی که تو سعی کردی گسترشاش بدی بعد از رفتنت به تاراجِ نابودی رفته و جاش یه روح خالی از احساس، یه روح خالی از حال خوب نشسته و مدام آزارم میده. نمیدونم شاید هم اونقدری بزرگ شدم که این جسم کوچیک نمیتونه تحملم کنه. نیازمند اینام که کسی در آغوشم بگیره ولی تنِ هیچکدوم از این آدمها اون حس آرامش رو بهم القا نمیکنه. به حضور تو کنار خودم احتیاج دارم.
و زندگی چه بیرحمانه ما رو از چیزهایی که آروم نگهمون میدارن دور میکنه.
بعد تو دنیا تیرهست. حداقل برای من اینطوره. چون من انگار دیگه هیچی ندارم. اون روحی که تو سعی کردی گسترشاش بدی بعد از رفتنت به تاراجِ نابودی رفته و جاش یه روح خالی از احساس، یه روح خالی از حال خوب نشسته و مدام آزارم میده. نمیدونم شاید هم اونقدری بزرگ شدم که این جسم کوچیک نمیتونه تحملم کنه. نیازمند اینام که کسی در آغوشم بگیره ولی تنِ هیچکدوم از این آدمها اون حس آرامش رو بهم القا نمیکنه. به حضور تو کنار خودم احتیاج دارم.
و زندگی چه بیرحمانه ما رو از چیزهایی که آروم نگهمون میدارن دور میکنه.