همیشه حرف از چیزهای بزرگ میزنیم؛ اینکه آدمها چرا میمانند، چرا میروند، آخرِ دنیا چه میشود یا اصلاً زندگی ارزش این همه دویدن را دارد یا نه. ولی راستش من دلم میخواهد یک بار همهی این سؤالها را روی طاقچه بگذاریم. بیا دربارهی آن ابری حرف بزنیم که شبیه هیچچیز نبود تا وقتی خودت برایش یک اسم ساختی. دربارهی پنجرههایی که شبها از دور مثل ستاره روی زمیناند. دربارهی بوی کتابی که هنوز نخواندهای، یا شهری که فقط از روی نقشه دوستش داری. شاید جهان، قبل از اینکه با جوابهای بزرگ سرِ آشتی داشته باشد، از همین چیزهای کوچک ساخته شده باشد.