امروز یکی بهم گفت جای همه مون بنویس. تو که بلدی بنویسی جای همه مون بنویس. منم نوشتم حال همه مون بده. حال همه مون بده و این حس رو نه رئیس سازمان ملل می فهمه، نه سفیر آلمان می فهمه نه امیر قطر. هیچ کس ایرانی نیست اگر هم باشه با شرف نیست. حالمون بده چون الان وقت خون و زندانی شدن نبود. از دانشگاه یه فضایی رو می خواستیم که توش یکم حالمون بهتر از مدرسه باشه اما متاسفانه دانشگاه هامون شده زندان و زندان هامون دانشگاه. همیشه آمبولانس می دیدیم با خودمون فکر می کردیم چه مریضی توشه اما الان باید نگران این باشیم چند نفر دارن دزدیده می شن. حال ایرانمون بده و فقط ایرانی می فهمه چه حسیه. ما که چشمامون خسته شد از باریدن و مغزمون نابود شد از جنگیدن. حق ما این نبود ما اصلا نمی دونستیم خون چیه. نمی دونستیم کوکتل چطور درست می کنن یا اتاق شکنجه اوین چه شکلیه. هیچ وقت بلد نبودیم منتظر باشیم. روز هاست منتظریم. منتظر حسین رونقی هایی که هستن و ما اسمی نمی دونیم ازشون. خشمگینیم، خشمگین از بچه هایی که رفتن زیر خاک. من بلد نیستم بنویسم. بلد نیستم این همه درد رو توی واژه درد بگنجونم و بگم تموم شد اما تو کم نیار. کم بیاریم بعدی ماییم. بعدی بودن بد نیست افتخاره حتی اما غمه. دیگه طاقت غم نداریم. اما درست میشه باور کن درست میشه. نمی دونم چجوری یا حتی کی اما درست میشه تو رو خدا زنده بمون آره با خود تویی هستم که داری می خونی. من یه ایرانی تنهام اگر زنده نمونی از دردت می میرم.