شنیدین که میگن آدمای چندزبونه، تو هر زبون یه شخصیت جدید برای خودشون میسازن؟
من تندتند حرف میزنم و کلمهها رو میجوم. وقتی مکالمه فارسی بود، همیشه و هرروز، اعضای خانوادهم حواسشون بود که این رو به روم بیارن. بهم میگفتن ما که هیچی نفهمیدیم و میرفتن. وامیستادن و با ناراحتی نگاهم میکردن. به روم میآوردن، با این امید که درستش کنم. روش کار کنم و بهتر بشم.
ولی درستش نکردم. استرس گرفتم و بدتر و بدتر شدم. وقتی قراره جلوی غریبهها صحبت کنم، استرس میگیرم و میخوام فرار کنم. بهترین راه برای فرار اینه که زودتر حرفم تموم شه، و بهترین راه برای زودتر تموم شدن حرفم اینه که با سرعت نور حرف بزنم. دور باطل.
توی انگلیسی انگار یه آدم دیگه ام. حرف میزنم، شوخی میکنم، لحنمو بالا و پایین میکنم. داوطلب میشم و ارائه میدم. پرروترم. شاید واسه اینه که کسی هنوز نزده تو سرِ انگلیسی حرف زدنم. شاید واسه اینه که تند و سریع حرف زدنم حمل بر تسلط و اعتماد به نفس میشه. شاید واسه اینه که کسی توقع نداره تو زبان دوم شاخ غول بشکنم و تا وقتی حرفم قابل فهمه، آفرین میگیرم. هر چی که هست، وقتی بهم میگن یه ریع وقت داری آماده شی و جلوی مشتریا ارائه بدی، دست و پام از وحشت نمیلرزه.
[تو فرانسه هم فعلا موش و مظلوم و عذرخواهم. تنها جملهم اینه که "ببخشید، من فرانسه حرف نمیزنم. شرمنده ها، ولی شما انگلیسی حرف نمیزنین؟ 🥲" 😂]