روزگاری حاکمی به هنرمندان اعلام كرد:
هركسی كه آرامش را در يک تابلو نقاشی كند، جايزهای نفيس خواهد گرفت.
حاکم از ميان تابلوهای هنرمندان دو تابلو را پسنديد.
اولی نقاشی يک درياچه آرام بود.
هرکس اين نقاشی را ميديد، حتما آرامش را در آن میيافت.
در دومی کوههایی بود ناهموار؛
از کنار کوه آبشاری به پايين ميريخت، در اين نقاشی اصلاً آرامش ديده نميشد.
اما حاکم با دقت نگاه کرد و پشت آبشار خروشان، لابلای بوتهای، پرندهای لانه کرده و با آرامش نشسته بود.
حاکم نقاشی دوم را انتخاب کرد و گفت: آرامش به معنای آن نيست که مشکلی وجود نداشته باشد، يا کار سختی پيشرو نباشد،
آرامش يعنی در ميان صدا، مشکل و کارِ سخت، دلی آرام وجود داشته باشد.
🖇 @Managmentlu
هركسی كه آرامش را در يک تابلو نقاشی كند، جايزهای نفيس خواهد گرفت.
حاکم از ميان تابلوهای هنرمندان دو تابلو را پسنديد.
اولی نقاشی يک درياچه آرام بود.
هرکس اين نقاشی را ميديد، حتما آرامش را در آن میيافت.
در دومی کوههایی بود ناهموار؛
از کنار کوه آبشاری به پايين ميريخت، در اين نقاشی اصلاً آرامش ديده نميشد.
اما حاکم با دقت نگاه کرد و پشت آبشار خروشان، لابلای بوتهای، پرندهای لانه کرده و با آرامش نشسته بود.
حاکم نقاشی دوم را انتخاب کرد و گفت: آرامش به معنای آن نيست که مشکلی وجود نداشته باشد، يا کار سختی پيشرو نباشد،
آرامش يعنی در ميان صدا، مشکل و کارِ سخت، دلی آرام وجود داشته باشد.
🖇 @Managmentlu