مامان بومگیو لبخند غمگینی روانه ی چهره ی ناراحت پسرش کرد ، درکش میکرد سخت بود مادرت بعد یک سال از فوت پدرت بخواد این درخواست و ازش بکنه ، اما اگر دیر هم میکرد واقعا پیر تر میشد و ناراحت تر ، فقط میخواست ذهنشو از همه چیز اون مرد دور کنه ، پس با اقتدار صحبت کرد ؛
خانم جانگ : بومگیو من جدیم و سر قولم به اون مرد میمونم
قراره امشب با پسرش بیاد اینجا هیچ گونه مخالفتی نمیکنی وگرنه من میدونم با تو
و بعد بلند شد و رفت سمت اتاقش
بومگیو هنوزم اونجا نشسته بود ، بین انبوهی از غم و دردی که تو این یکسال کشیده بود نشسته بود و پاهاشو تو شکمش جمع کرده بود و دلش میخواست گریه کنه ولی نمیتونست هیچ گونه مخالفتی با مادرش بکنه ، اما میتونست اخلاقشو طبق مراد دلش کنه .
ساعت 10 شب .
بومگیو با خستگی از اتاقش اومد بیرون و دید که مادرش داره میره سمت در ، پس اومده بودن .
بومگیو بدون اینکه کاری کنه مثل پسری مودب رفت سمت در و نگاه غضبناکی به مادرش انداخت ، خانم جانگ پشیمون نبود اما بابت اینکه پسرشو ناراحت کرده از خودش عصبی بود ، ولی بازم نخواست اهمیتی بده .
بعد اومدن آقای چوی بالا بومگیو به مرد زل زد و دستی بهش داد و با دیدن پسرش چند ثانیه نفسش تو سینه حبس شد .
اون پسر خیلی چهره اشنایی برای بومگیو داشت ، بومگیو کنار رفت تا پسر رد بشه و به دروغ به مادرش نگاه کرد و گفت ؛
بومگیو : لباسم نامناسبه میرم عوضش کنم
مادرش سری تکون داد و بدو بدو رفت سمت اتاق ، وقتی به مکان امنش رسید در و قفل کرد و نشست پشت در ، نیاز داشت فکر کنه پس فکراشو رو هم ریخت تا ببینه اون پسر و یادش میاد یا نه .
بعد پنج دقیقه با به یاد اوردن اون پسر دوباره هینی کشید و دستش رو جلوی صورتش گرفت ،
فلش بک به پنج ماه قبل .
بومگیو همونجوری که با پای پیاده تو خیابون راه میرفت و اهنگی زمزمه میکرد ناگهان به پسری برخورد که تمام قهوه تو دست اون پسر رو بومگیو ریخت ، بخاطر سرد بودن قهوه بومگیو فقط جیغی زد و به پسر زل زد
بومگیو : چ..چیکار کردین آقا جلوتون ببینید
یونجون : خودت چیکار میکنی؟؟؟ تو سرتو انداختی پایین میتونستی بری اونور
بومگیو عصبی از لحن پسر رفت سمتشو یقشو گرفت و بخاطر خالی بودن اطرافشون خیالش راحت بود که کسی نمیاد سمتشون ، یونجون و اروم تکون داد و گفت ؛
بومگیو : عوضی تو روی من قهوه ریختی بعد شاکیم هستی؟؟؟
یونجون عصبی تر از بومگیو به عقب هلش داد و داد زد ؛
روانی ای؟؟؟ برو اونور من صدتا کار دارم نمیخوام با یه الف بچه سر و کله بزنم
و بعد از بومگیو دور شد و اون پسر رو توی شوک بزرگی قرار داد
پایان فلش بک .
بومگیو هوفی کشید و از جلو در بلند شد و رفت لباساشو عوض کرد ، شلوار مشکی و تیشرت سفیدی تنش کرد و موهای مشکی رنگش رو از جلوی چشماش کنار زد ، نمیتونست کاری کنه
هیچ کار فقط باید صبر میکرد ، دعا میکرد یونجون اونو یادش نیاد
بعد تموم شدن کارش در و باز کرد و از اتاق رفت بیرون
مادرش با اون مرد نشسته بودن و با خنده صحبت میکردن ، همه چیز از طبقه بالای اون خونه مشخص بود ، اما.. پسرش کجا بود ؟؟
بومگیو تا خواست برگرده دستی دستشو گرفت و اونو به سمت اتاق کشید و به دیوار کنار اتاق کوبیدش و در اتاق رو بست و با چهره نیشخند به لبی به بومگیو زل زد و گفت ؛
یونجون : اوه میبینم پسر شجاعمون داداشم از اب در اومده
کمی بیشتر خودشو به بومگیو چسبوند و گفت ؛
اگه میدونستم داداشمی وقتم و بیشتر باهات تلف میکردم پسر کوچولو !