من گاهی دچار سندرم ایمپاستر میشم. یعنی اگه جایی باشم که همه متفقالقول از تلاشها و موفقیتهام انگشت به دهان بمونن، باز هم معتقدم اینها چیزی نیست! تلاشی نکردهم! سختیای نکشیدهام!
این روزها برای اینکه بتونم به این سندرم فائق بشم، دارم سعی میکنم ریاکشنهای دیگران رو نسبت به فعالیتهام جدیتر بگیرم؛ بعد از شنیدن و دیدنِ واکنشهاشون، جدیتر تحلیلشون کنم، از صافی منطق بگذرونمشون و خودم رو قانع کنم که دست از خودکمبینیهاش برداره.
این روزها برای اینکه بتونم به این سندرم فائق بشم، دارم سعی میکنم ریاکشنهای دیگران رو نسبت به فعالیتهام جدیتر بگیرم؛ بعد از شنیدن و دیدنِ واکنشهاشون، جدیتر تحلیلشون کنم، از صافی منطق بگذرونمشون و خودم رو قانع کنم که دست از خودکمبینیهاش برداره.