یه بار داشتم با شین حرف میزدم و از حالم میپرسید. بهش گفتم ببین حالم اصلاً خوب نیست ولی دلیلی ندارم توضیحش بدم. بهش گفتم خیلی وقتها حسم به اتفاقهای اطرافم همین شکلیه. شاید بدترین اتفاقها رو تجربه کرده باشم اما نمیتونم بازگوش کنم. چرا؟ چون بازگو کردنش زخمی بر زخمهای گذشتهمه و از طرفی، دوست من چه کمکی به حل اون مشکل میکنه؟ با همین دو دلیل، دیگه حرفی برای گفتن ندارم. حس میکنم همهچی آرومه و خودم باید به یه سوپرومن تبدیل شم تا بتونم از پس خودم برآم. خب! همین خوبه. بالاخره یکی هست که بهش اعتماد کنم.