ناگفته ها


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


در وجود همه ما آفاق از ناگفته ها نفس میکشد، اینجا همه از ناگفته های خویش مینویسیم. 🌹

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


#دلنوشته


در انتظارت مانده‌ام
شاید روزی دلت برای لحظه‌ای هم شده، تنگ منِ عاشقِ خسته شود و بخواهی شبیه همان دوران خوش، در چشمانم تصویری از خود را ببینی و در نفس‌هایم موجی از مِهرت را حس کنی؛
برگردی و مرا مست در نگاهت بکنی،
مرا از جهان بی‌نور و بی‌روح، از جهان نبودن و نشدن‌ها به جهان مملو از رنگ‌های عشق با خود ببری.
بلی!
من هنوز هم انتظارت را می‌کشم
تا نفس در این سینه جابه‌جا می‌شود،
تا نسیم سحرگاهی برای آدمیان جان تازه می‌بخشد،
تا گل‌ها عطر خوش را به‌روی همه می‌پاشد و
تا خورشید هر روز لبخندش را نثار جهانیان کند؛ چشم به راهت خواهم بود.


#روزیتا_شریف


#داستان_کوتاه


[او که عاشق پرواز در آسمان آبی بود]
کبوتری همیشه در آسمان با سر‌شاری و نغمه‌سرایی این‌سو و آن‌سو می‌رقصید. روزی ناگهان چشمش به بامی افتاد که پرپری‌ای زیبایی روی بام جلوه‌‌نمایی می‌کرد.
ناآگاه بدون درنگ مسیرش را به‌سوی آن سوق داده پرکشید و مقابل آن نشست؛ اما غافل از این‌که با نشستن کنار آن قرار است چه بهایی را بپردازد.
او نمی‌دانست این پرپری زیبا دامِ برای صید اوست، تا خواست نزدیک‌تر برود به دام صیاد افتاد؛ بعد از آن روز دیگر نتوانست بال‌هایش را بر فراز آسمان بگشاید، نتوانست قُله‌های بلند را فتح کند و فقط از پشت قفس به آسمان با حسرت و ندامت نگاه می‌کرد‌ و با خود می‌گفت: "ای کاش قبل از نشستن روی بام اندکی تأمل کرده بودم؛ تا شاید امروز به این حلقه‌ای حصارت و این سرنوشت سر دچار نمی‌شدم و آزاد و رها دوباره با بال هایم جهان را می‌پوشاندم."

گاه ما انسان‌ها هم در زندگی مرتکب چنین اشتباهاتی می‌شویم.
گاه بعضی اتفاقاتی را که از دور به آن نگاه می‌کنیم و فکر می‌کنیم همین بهترین است و بدون تأمل به‌سویش می‌تازیم، در حقیقت همان مرز تباهی‌مان و نقطه ختم‌مان واقع می‌گردد.



#روزیتا_شریف
@Nagufta_ha




#دلنوشته
#خاص‌نویسی

در سیاه‌ترین نقطه‌ی شب بهاری، نسیم نسبتاً سرد که از چهار سو به‌سویم می‌تازد، تا همچون جامه بر تنم بنشیند و در لابه‌لای موهایم بپیچد؛
آسمان آبی، که حالا رنگش را به تاریک‌ترین رنگ‌های جهان بدل کرده و کواکب که از آغاز شب، تقلا برای نورافشانی دارند تا زمین را چراغانی کنند.
همه این‌ها زیباست، نه؟
اما برای منی بی‌روح، تنها چیزی که به این‌همه زیبایی می‌بخشد حضور پرمهر توست، کنار من،
بالای این بام کاه‌گِلی.
که با هم می‌نشستیم، با یک پیاله چای سبز هیل‌دار و تکه قند، که شیرینی‌اش را از نگاه تو می‌چید.
من سرم را روی شانه‌هایی می‌گذاشتم که برایم نماد استواری و شجاعت بود،
و تو هم بوسه‌ای گرم‌تر از چای بر موهای طلایی‌ام می‌کاشتی.
اما حیف!
که این‌بار هم دوری، از من و از این‌جا،
و من با تو نه، با خیالت، این شب را با چشمان باز و دل پُر حسرت به سحر می‌رسانم.


#روزیتا_شریف

@Nagufta_ha


~معلومات در مورد کتاب~

«شب‌های روشن» یا «شب‌های سپید»


مانند بسیاری از داستان‌های داستایفسکی، شب‌های روشن داستان یک راوی اول شخص بی‌نام و نشان است که در سنت پترزبورگ زندگی می‌کند و از تنهایی و این که توانایی متوقف کردن افکار خود را ندارد، رنج می‌برد. این شخصیت نمونهٔ اولیهٔ یک خیالباف دائمی‌ است.


هنوز نمُرده‌ام
چون دوست دارم با دستان تو به خاک هدیه داده شوم!



#روزیتا_شریف


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram


#دلنوشته


یکی بود و یکی نبود.
آن‌که همیشه بود، من بودم.
و آن‌که هرگز پای این‌عشق نبود، تو بودی.



#روزیتا_شریف


باقی داستان کوتاه☝️

_ یعنی تو زخمی نشده‌ای و این خون از کسی‌ست که تو...
+ بلی، آن‌جاست. او را آن‌جا کنار نعش مادرم رها کردم و فرار کردم.
با تمام شدن حرفش خود را در آغوشش انداخت و دیگر گریه آرامش به هق‌هق مبدل شد.
دخترِ مو خرمایی‌ هم دستش را دور جسم نحیف پسر بچه حلقه کرده گفت:
_ حیسس، آرام باش، من کنارت هستم. دیگر کسی به تو آسیب رسانده نمی‌تواند.
+ می‌خواهم از این‌جا بروم.
_ همین‌که آسمان اندکی روشن شد، ترا از این‌جا می‌برم؛ حالا آرام باش.
+ مادرم چی؟ او دیگر با من نمی‌آید؟
در مقابل این سؤالش خاموش ماند. نمی‌دانست طفل به این خوردسالی توان شنیدن این را دارد یا نه...
+ نمی‌آید، نه؟
_ نخیر، ما تنهایی می‌رویم.

هر دو به قصد این‌که فردا از این‌جا می‌روند و دیگر از این مصیبت رهایی می‌یابند، بالای زمین سخت و سرد خوابیدند. زمینی که هر چیزی می‌شد از آن جست، جز آرامشی که دیگر با این دو غریب شده بود.
صبح شد و آسمان رنگ آبی‌اش را بر جهانیان نمایان کرد؛ آسمانی پر از امید و آرزو، آسمانی لبریز از حسرت‌های خفته‌ی جهانیان.
این صبح برای همه شروعی تازه بود برای ادامه حیات، اما برای این‌دو پایان زندگی بود و دیگر چشمان‌شان نوری از آفتاب و آسمان را ندیدند. دیگر نه دختری بود نخ پسر بچه‌یی و نه هم امیدی برای فردای عاری از وهم.


#روزیتا_شریف

@Nagufta_ha


#داستان_کوتاه_[ نزدیک‌تر از ترس]
نویسنده: روزیتا_شریف

شیشه‌های موتر را پایین کرد تا هوای تازه بر ریه‌هایش خانه کند، صدای موزیک را هم بلند‌تر از قبل کرد که در فضای ساکت موتر بیشتر پیچید و از دست افکاری که ذهنش را تسخیر کرده بود رهایی باید. این همان آرامشی بود که بعد از آن‌همه درماندگی و خستگی می‌خواست سراغش بیاید.
بدون توقف، بدون فرجامِ مسیر فقط به پیش می‌رفت، ناگهان موتر ایستاد؛ چشمانش را بسته آه عمیقی از روی خستگی کشید و محکم به اشترنگ ضربه زده از موتر پیاده شد، اما پایین‌ شدنش چه سود؟ آن‌که از ترمیم موتر چیزی نمی‌دانست و کسی هم کنارش نبود تا به او کمک کند.
هوا نیز اندک‌اندک رنگش را می‌باخت و دیگر آفتابی نبود که با نورش به این درختانِ که برای خود لانه‌ای در این‌جا ساخته بودند، بتاباند.
خوب حالا چه‌خواهد شد؟ یعنی باید منتظر عابری باشد تا ناجی او گردد. اما مگر ممکن بود یک دختر در دل جنگلِ وحشت‌ناک تنهایی شب را سپری کند؟
موهای خرمایی‌اش را بلند بست و به قدم‌زدن اطراف آن جاده پرداخت.
دیگر شب از راه رسیده بود و خطر هر لحظه بیشتر از پیش تحدیدش می‌کرد.
در دلِ جنگل تاریک، صدای عجیبی ناگهان شنیده شد؛ گویا صدا‌ از همین نزدیکی‌ها بود، شاید هم پس این درختان بلند قامتی که حالا مقابلش قد‌علم کردند، یا هم پس آن‌ کوه بزرگی که با این درختان تنومند دیگر در معرض دید قرار ندارد، باشد.
نفس‌هایش، دیگر کاملا به گوشش می‌رسید که چطور به شمارش افتاده بود و وجودش که از فرط ترس شبیه کوره داغ می‌نمود. متزلزل به‌سوی شاخچه‌های که پهن زمین شده و زیر پاهای مردم له شده بودند، خزید؛ تا همه را یک‌جا جمع کرده آتشی برپا کند تا شاید بشود اندکی از دل این تاریکی بدور شود.
اما چگونه باید روشنش می‌کرد؟ دوباره با چشمان سرگردان به دنبال سنگ رفت تا این‌که از بخت خوبش سنگ‌ها را نیز پیدا کرد و بی‌درنگ دوباره به‌طرف جای اولش آمد و در کسری از ثانیه روشنش کرد.
با روشن شدن آتش دلش اندکی سکون گرفت چون دیگر از تاریکی جانکاه چند لمحه قبل خبری نبود و شعله‌ها که گاه رنگ نارنجی و گاه هم رنگ زرد و سرخ را به‌خود می‌گرفت اندکی به آن‌جا نور می‌افشاند.
اما صدا هنوز هم به گوش می‌رسید؛ صدای که وحشت از آن می‌جهید، یک صدای خوف‌ناک و واهمه برانگیز.
یعنی این‌ صدای چیست؟
دیگر صدا آن‌قدر از نزدیک به ‌گوشش می‌پیچید که حس می‌کرد هر آن ممکن است نزدیکش شود و او را ببلعد.
از فرط ترس نمی‌توانست هم که به اطراف خود نگاه کند، فقط چشمان قهویی‌اش را به کاج روبه‌رویش دوخته بود، ناگهان سایه‌ای بزرگی بر تنه کاج نشست.
و این قلب او بود که حکم ایست را می‌داد، دستش را روی قلبش گذاشته اندکی ماساژش داد و چشمانش را بست تا هر دعای که مادر بزرگش در کودکی برایش آموخته بود را در دل با خود زمزمه کند تا شاید از شر این بلا رهایی یابد.
بعد از مدتی چشم چپش را اندکی باز کرد و متوجه شد که سایه هر لحظه در حال بزرگ‌شدن است، دیگر مطمئن شد که آن سایه دور نه بلکه در یک قدمی‌اش قرار دارد.
با وجود واهمه‌ای که در دل داشت، چوب بغل دستش را گرفته شتابان از جا برخاست و به‌ پشتش نگاه‌ کرد، تا خواست با چوب به‌ آن‌ موجودی که او را تا مرز خفگی کشاند حمله‌ور شود، متوجه پسر بچه‌ای شد که از او هم بیشتر خوف در نگاهش دیده می‌شد.
دستش را پایین کرده ازش پرسید:
_ این‌جا چه‌کار می‌کنی تو؟!
در مقابل سوال این، پسر بچه با چشمان خسته و درمانده فقط نگاهش می‌کرد و بس.
_ چرا حرف نمی‌زنی عزیزم؟ در این موقع شب این‌جا چرا آمده‌ای؟
چوب را به زمین انداخت و تا خواست چشم برگرداند، متوجه سرخی دستش شد. سریع دستش را گرفت و گفت:
_ وای خدا تو زخمی شده‌ای! بیا این‌جا بنشین.
پسر بچه که از جسامت کوچک و استخوان‌های باریکش ۱۲ یا هم ۱۱ ساله به‌نظر می‌رسید، لرزنده و نامنظم گفت:
+ م... من ک... کش... کشتمش.
_ لازم نیست بترسی، این‌جا کسی برایت ضرری رسانده نمی‌تواند.
با دست به سیاه ترین نقطه جنگل اشاره کرده گفت:
+ آن‌جاست، من کُشتمش.
نفسش بند آمده بود و قلبش تندتر می‌زد. به آن نقطه سیاه نگاه کرد، اما چیزی جز سایه‌های تاریک و درختان خمیده نمی‌دید و پرسید:
— چی کشتی؟ کی را کشتی؟
دوباره نامنظم گفت:
+ م... می... می‌خواست مرا با خود ببرد.
_ برای من بگو تا کمکت کنم.
+ خواست این‌جا رهایم کند.
_ به چشمانم نگاه کن، این‌جا جایت کاملا امن است پس بدون ترس واقعیت را بگو تا کمکت کنم.
دیگر بغض پسر بچه شکست و باصدای توأم با گریه گفت:
+ مادرم را کُشت، می‌خواست مرا هم این‌جا تنها رها کند. من هم بخاطر نجات خود کُشتمش.

ادامه دارد


Репост из: واژه‌های آسمان|رامشه امیری
خوش‌بختی‌ام
آن سوها،
در دست ظالمان هلاک می‌شود.

تیغِ آرزو
شاه‌رگِ زندگی‌ام را بریده است.

حالا،
بدون هیچ نفسی،
جسمِ بی‌نفسم
نفس می‌طلبد.

چشم‌هایم دیگر
از ماندن و رفتن به ابد،
سیاه می‌شود.

کاش می‌آمدی
تا این قلب در آغوشِ تو
دوباره طمعِ زندگی را می‌چشید.

حالا،
تو نیستی،
ای طبیبِ جسم و روحم،

و من،
در اتاقِ تاریکِ دنیا،
رقصِ قدم‌های تو را
با گوشِ دلم
می‌شنوم.

و زمزمه‌کنان،
از هزاران پایانِ ناگفته،
صدای بلاکیفِ تو را می‌شنوم،

و باز هم غرق می‌شوم
در آن صدا
و در آن سیما.

و این غرق شدن
من را به جهانِ خاک شدن خوش‌آمد می‌گوید.



#رامشه_امیری
#سپید


@RamishaAmiri4554


و گاه چقدر دلم پرواز می‌خواهد؛ کاش همچو پرندگان بالی داشتم تا پرواز می‌کردم به هرآن‌سوی که تو بودی.

#روزیتا_شریف


#چکیده‌ای_از _داستان

خسته از همه‌چیز، آخرین قطرات اشکش را پاک کرد؛ اشکی که نزدیک‌ترین‌هایش، آنانی که هرگز فکرش را هم نمی‌کرد برایش هدیه داده بودند، اما چه هدیه‌ای تلخ.
چشم بر همه جهانیان بست و دیگر صبحی برایش رقم نخورد.
همین‌قدر ساده، همین‌قدر غم‌انگیز، او با دنیا وداع گفت.


#روزیتا_شریف

@Nagufta_ha


#دلنوشته

[عاشقانه‌ای از آن سوی غربت برای تو]

آن‌جا که من غیر خویشتن دَرِ دلم را برای هیچ‌کسی نگشوده بودم.
تو با نسیم آرامِ نگاهت، از اقیانوس زلال چشمانت تلاطمی را بر قلبم برپا کردی
و صدای آن امواج، ترنمی از عشق شد، بویی از زندگی، بوسه‌ای لبریز از مهر و افقی در امتداد امید، تا دور دست‌ها شد.



#روزیتا_شریف

@Nagufta_ha


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram


تو همان شهزاده‌‌ی رویاهای منی!
می‌دانی؟ شب‌ها برای دیدنت زود‌تر به‌خواب می‌روم،
و صبح‌ها چه؟ صبح هم دیر‌تر چشمانم را بر روری زندگی می‌گشایم، تا قدری بیشتر کنارت بمانم.
تو همان هستی، که حتی در زمان ناراحتی هم وقتی تصویرت مقابلم مجسم می‌شود، لبخندی از ته دلم بر لبانم نقش می‌بندد.
آری، تو همان هستی که روزی از خدایم می‌خواستم،
همان که از نیمه‌ی گمشده، تبدیل به نیمه‌ی پیدای من شده،
همان که نبودش دریای دلم را به تلاطم در می‌آورد،
و تا کنارم قرار می‌گیری، گویی در کسری از ثانیه تمام آرامش دنیا در وجودم تزریق می‌شود، و من عاری از هر نوع غصه‌ای می‌شوم.
پس برای من بمان!


#روزیتا_شریف
#قلب آسمان


و من این‌خوش‌اقبالی را نخست مدیون خداوند و بعد مدیون نرگس و رها هستم چون این‌ها برایم داشتن یک‌خانواده شاد را معنی کردند.
در این مدت دانستم هیچ‌چیز قادر نیست عشق را از دل بِرهاند! نه دوری و نه دشواری‌های زندگی. من و نرگس هم پنج سال از هم دور بودیم اما لحظه‌ی هم عشقش از دلم بیرون نشد و برعکس بیشتر‌ازپیش عاشقش می‌شدم و خوش‌شانسی‌ام هم در این بود که نرگسم هم در مقابل من چنین حسی داشت و این همان عشق بی‌ریاست که انجامش با مرگ ختم می‌شود.
واقعا که پس هر صبر یک دنیای شادی و شعف وجود دارد! با آن‌که گذشتن از آن روزها، چون گذر از زمینی‌ست پر از قوغ‌های شعله‌ور که هرچه پیش‌تر روی، آتشِ آن عمیق‌تر بر جانت می‌تازد و قلبت را داغدار می‌سازد، اما چون به فرجامش می‌نگری، نه آن شعله‌ها در دیده‌ات می‌نشینند و نه آن زخم‌ها در یادت می‌مانند.
زندگی من و نرگس هم بعد از آن‌همه معضلات حال رنگ نشات را در خود گرفته و این همان پاداشی‌ست که با یک عشق بی‌ریا و صبوری دامن‌گیر‌مان شد.



پایان.


#رمان:نقاش عشق
#ژانر: عاشقانه
#نویسنده:روزیتا_شریف
#پارت:هفتاد و یکم آخر

در این مدت یک چیز را خیلی خوب درک کردم تا وقتی موعود چیزی نرسد آن اتفاق هرگز رخ نخواهد داد. موعود یک‌جا شدن من و فایق هم حالا بوده، بعد از سپری کردن این‌همه مشکلات و ناراحتی.
در این مدت دانستم صبر یگانه راه حل است شاید اگر این دشواری‌ها سر راه‌مان نمی‌آمد وصال این‌قدر شیرین نمی‌شد یا هم شاید اتفاق بدتر از این می‌افتاد، اما خدا را شکر که همه‌چیز ختم بخیر شد. من به عشقم رسیدم و این باهمی زخم‌های همه‌ای سال‌های هجران را مداوا خواهد کرد در کنار هم من و فایق تمام درد‌ها و غصه‌های‌مان را التیام می‌بخشیم و این همان صبح پرنور پس از یک شب تاریک و خیلی طولانی‌ست.


یک هفته بعد
هوای دلنشین صبح‌گاهی از پنجره عبور کرده بر تمام اتاق پهن شده بود، آواز خوش پرندگان از آن‌ دور‌ها که بالای شاخچه‌های درختان نشسته بودند به‌ گوش می‌رسید.
چشم‌ باز کردم و دلیل بیدار شدنم را کنارم جُستم، سرم را اندکی دیگر نزدیک‌تر به‌سرش کردم و برخورد نفس‌هایش به‌صورتم چه خوش‌آیند بود با تمام وجود این نفس‌ها را استشمام کردم.
این‌ همان لحظه‌‌ای بود که من سال‌هاست انتظارش را می‌کشیدم همان صبحِ که عمری بود برای تجربه کردنش لحظه شماری می‌کردم؛ من که به همین اتقاق خوش‌اقبالی می‌گویم این‌که شب را کنار گل‌خوش‌بویم بخوابیدم و صبح با طنین نفس‌هایش از خواب برخاستم این اتفاق برای من بزرگ‌ترین موهبت الهی‌ست.
دیشب اولین شبی بود که محبوبم را در آغوش گرفته به‌خواب رفتم و بهترین خواب عمرم را تجربه کردم دقیقا همچو طفلی که عمیق و عاری از هر گونه دغدغه می‌خوابد، خوابیدم. لحظه‌ای‌ به‌ تماشایش پرداختم حتی در خواب هم زیبا‌ترین عالم هست چطور یکی می‌تواند حتی در خواب هم این‌قدر بی‌رحمانه زیبا باشد؛ بوسه‌ی بر گونه‌اش کاشته آهسته در گوشش زمزمه کردم:
_ گمان مبر که دلم بی‌تو به فردا برسد
تویی که نبض در این قلب بی‌قرار منی
باز کو دیگر چشمان افسونگرت را، چون دلم برای دیدن‌شان پر می‌زند.
با لبخند ملیح‌ِ آهسته چشم باز کرد و گفت:
_ می‌بینم از همی صبح طبع شاعری دلبرم گُل کده.
فایق: وقتی تو کنارم باشی هر لحظه حس شاعری در وجودم موج می‌زنه.
بیشتر در آغوش کشیدمش و در حالی که با جعد مُشکینش بازی داشتم گفتم:
_ می‌دانی تو بهترین نگارگر دنیا هستی، چون عشق را به این‌ زیبایی در دلم نقاشی کردی.
نرگس: و تو هم بهترین عشق دنیا هستی!
بعد از لحظه‌ی سکوت دوباره ادامه داد:
_ فایق!
فایق: جان فایق بگو گل‌ خوش‌بویم.
نرگس: واقعا همه مشکلات و روز‌های پر از رنج‌مان تمام شد؟ یا مه در یک خواب زیبا به‌سر می‌برم.
بوسه‌ای بر موهای پر‌طراوتش کاشتم و گفتم:
_ هیچ‌کدام این‌ها خواب نیست! همه‌اش واقعیت محض است. برت وعده میتم بعد از ای دیگه غصه و ناراحتی خیلی دور از ما خواهد بود و جز خوشی و خوشبختی دیگه چیزی ره تجربه نخواهیم کد.
نرگس: می‌دانی صبح‌ها بیدار شدن بدون تو چقدر معضل بود؟ اصلا دلم نمی‌خواست دوباره به‌روی این زندگی‌ که تره ازم جدا کده بود چشم باز کنم.
فایق: بر مه هم همی قسم بود، آه چقدر شب‌ها به‌ یادت اشک‌ ریخته خوابیده بودم. نمی‌تانم آن‌ روز‌ها ره برگردانم تا درستش کنم اما برت وعده میتم کاری می‌کنم که فراموشش کنی.
گرم صحبت بودیم که دروازه اتاق باز شد و رها با چشمان خواب‌آلود و موهای ژولیده وارد اتاق شده سمت‌مان آمد و وسط‌مان دراز کشید که باعث شد نرگس ازم دورتر شود و مرا در آغوش گرفت.
رها در این‌ مدت خیلی با من خُو گرفته بود چون خوب زبان همدیگر را می‌فهمیدیم، از نگاه‌های نرگس هم می‌خواندم که چقدر خوش‌حال است از این‌ بابت.
به‌طرف نرگس نگاه کردم که حالت قهر به‌ خود گرفت و گلایه‌آمیز گفت:
_ رها مه این‌جه هستم چطور با وجود مه او ره در آغوش گرفتی!
پی حرفش لبخندی زده با همان بازتاب خنده گفتم:
_ چرا حسادت می‌‌‌کنی! شاید مره بیشتر دوست داره.
رها نخست سمت من و بعد سمت نرگس نگاه کرده با لحن کودکانه‌اش گفت:
_ هر دوی‌ شما ره دوست دارم.
بعد هر دو تای‌مان را در آغوش گرفت.
چشمکِ نثار نرگس کرده بعد هر دو به قلقلک دادن رها پرداختیم و هر سه مستانه و از ته دل خندیدیم؛ خانه‌ای که تا دیروز همچو ماتم‌سرا بود حالا با وجود این دو فرشته غرق در خنده‌های از روی شادی شده بود.
آن موقع به‌طرف نرگس نگاه کرده از خداوند خواستم تا بار دیگر مرا از دیدن این لبخند زیبا محروم نگرداند چون بعد از یک عمر تنهایی امروز به‌طرز واقعی طعم خانواده را چشیدم و با تمام وجود حس کردم خانواده داشتن چه نعمت بزرگی‌ست.


#دلنوشته


[وقتی قلبم می‌خواهدت و راه دور است]

گاهی فاصله‌ نه بین دو شهر، که میان دو نفس است.
و عشق در این فاصله‌ها تا ژرف‌های وجود ریشه می‌زند.
نمی‌دانم، سرشار از لذت است یا لبریز از درد.
اما این‌ را دانستم، عاری از زندگی‌ست
و تو، تنها بارِ زنده بودن را چون سایه‌ای بی‌صدا، بی‌سیما و بی‌هیچ میلی بر دوش خسته‌ات می‌کشی.
انتظار کشیدن در این راه،
مثل راه رفتن روی تیغی‌ست که هر آن ممکن است قلبت را مخدوش بسازد.
خوب چه کنم؟... نمی‌توانم دست بکشم از تو، از عشق.
چون تو، حتی در این فواصل هم یگانه بُرهانِ نفس کشیدن منی.
من ایمان دارم، آنی که پرتو عشق را در قلب‌های‌مان تاباند؛ پاسخ انتظار و صبرمان را هم خواهد داد.
روزی می‌رسد که نفس‌های‌مان با هم گره می‌خورد، جسم‌مان یکی‌ می‌شود
و آن‌قدر عمیق در آغوش همدیگر پناه می‌بریم که فراموش کنیم، درد از کدام سو آمد و به کدامین سو رفت.

#روزیتا_شریف


تیره صبحی که مرا از تو سلامی نرسد...

- مولانا

Показано 20 последних публикаций.

94

подписчиков
Статистика канала