باقی داستان کوتاه☝️
_ یعنی تو زخمی نشدهای و این خون از کسیست که تو...
+ بلی، آنجاست. او را آنجا کنار نعش مادرم رها کردم و فرار کردم.
با تمام شدن حرفش خود را در آغوشش انداخت و دیگر گریه آرامش به هقهق مبدل شد.
دخترِ مو خرمایی هم دستش را دور جسم نحیف پسر بچه حلقه کرده گفت:
_ حیسس، آرام باش، من کنارت هستم. دیگر کسی به تو آسیب رسانده نمیتواند.
+ میخواهم از اینجا بروم.
_ همینکه آسمان اندکی روشن شد، ترا از اینجا میبرم؛ حالا آرام باش.
+ مادرم چی؟ او دیگر با من نمیآید؟
در مقابل این سؤالش خاموش ماند. نمیدانست طفل به این خوردسالی توان شنیدن این را دارد یا نه...
+ نمیآید، نه؟
_ نخیر، ما تنهایی میرویم.
هر دو به قصد اینکه فردا از اینجا میروند و دیگر از این مصیبت رهایی مییابند، بالای زمین سخت و سرد خوابیدند. زمینی که هر چیزی میشد از آن جست، جز آرامشی که دیگر با این دو غریب شده بود.
صبح شد و آسمان رنگ آبیاش را بر جهانیان نمایان کرد؛ آسمانی پر از امید و آرزو، آسمانی لبریز از حسرتهای خفتهی جهانیان.
این صبح برای همه شروعی تازه بود برای ادامه حیات، اما برای ایندو پایان زندگی بود و دیگر چشمانشان نوری از آفتاب و آسمان را ندیدند. دیگر نه دختری بود نخ پسر بچهیی و نه هم امیدی برای فردای عاری از وهم.
#روزیتا_شریف
@Nagufta_ha